Dag 6: Met de bus terug naar Ürümqi
Als je moe bent slaap je beter. En verder lag de naburige bouw vannacht kennelijk stil, we hebben niets gehoord en heerlijk geslapen. Douchen gaat snel, het boilertje in onze douche blijkt na gisteren avond ongeveer leeg. Om 7.30 uur zitten we weer in de bus om de mensen die in het andere hotel slapen op te halen.

Hier wacht ons weer een verrassing. Het blijkt dat we ineens gaan ontbijten. Ja, dat hebben al gedaan. Had ons dit verteld en we hadden een half uur langer in bed kunnen liggen. Nu lopen we een klein rondje en kopen nog twee bekertjes yoghurt die we opdrinken. Zo doen wij ook nog iets aan ons ontbijt.

Rond 8.00 uur vertrekken we dan echt. Na een half uur krijgen een aantal mensen wat geld terug waarna iemand flink herrie begint te schoppen. Wij verwachten dat nu de complete pleuris uitbreekt en dat iedereen zich er mee gaat bemoeien, maar dat valt mee en na een kwartiertje is alles weer onder controle.

Even stoppen voor een plasje etc.
Even stoppen voor een plasje etc.

Voor de rest lijkt de reis veel op de heenweg. Net als het landschap en het entertainment (dezelfde Chinese film, de verhaaltjes van de gidsen waar we niets van snappen, de muziek met karaoke ondertiteling en een paar liedjes gezongen door onze vrouwelijke gids).
Wij gebruiken de terugweg om de achterstand in ons verslag weg te typen al valt dat door de wat hobbeliger weg soms niet mee.

Toch zijn er enkele duidelijke verschillen met de heenweg. De omgeving is minder interessant minder woestijnig en minder bergen. Al kunnen we dit niet met 100% zekerheid zeggen omdat zowel op de heen als op de terugweg aan één kant van de bus de gordijnen strak dicht zitten. Want nu kan de airco het al amper aan, dus met de gordijnen open zou het helemaal onhoudbaar zijn.
Op de terugweg rijden we door veel meer dorpjes en ook door / langs enkele steden en zien we enorm veel jaknikker. Hier zit duidelijk veel olie in de grond.

Chinese oliewinning rond Karamay
Chinese oliewinning rond Karamay

Tot onze stomme verbazing stoppen we twee keer omdat de chauffeurs / de gidsen de weg niet weten. Op onze kaart ziet het er echt heel eenvoudig uit, gewoon de grote weg volgen en wij zien ook niets waar ze van in de war zouden kunnen zijn. De eerste keer zijn ze zelfs zo onzeker dat er iemand uitstapt om de weg te vragen.
Stoppen doen we verder alleen om te plassen en om te lunchen. In de plaats waar we lunchen testen we voor de lol een pinautomaat en die geeft zowaar geld op onze Nederlandse pinpas. Eigenlijk vinden we het wel jammer dat we niet stoppen bij "Gost Town". Voor zover wij kunnen zien het niet echt een spookstad maar meer een aantal bergen die last hebben van winderosie en er zodoende erg mooi uit zien.

Onderweg gaat er ook nog iets van een evaluatieformulier rond. Ook dat gaat totaal anders dan we gewend zijn. Er is één A4'tje en de gids geeft dat random aan diverse mensen die er vervolgens iets op mogen schrijven. Omdat Allen (de jongen die de afgelopen dagen het meest voor ons gedaan heeft) tegen de mannelijke gids zegt dat wij ook onze mening moeten geven en hij aan ons uitlegt wat de bedoeling is, kunnen wij nog even aangeven dat het allemaal wel oké was, maar dat ze wel wat beter hun best zouden mogen doen om ons te informeren over zaken zoals vertrektijden.

Wanneer er verder niets te doen is, kan je maar beter gaan slapen
Wanneer er verder niets te doen is, kan je maar beter gaan slapen

Rond 18.00 uur komt Ürümqi in zicht en op een gegeven moment stopt de bus en voor we er erg in hebben zijn er vier mensen minder in de bus. Heel raar eigenlijk, ze zijn vier dagen met een groep op stap en zonder boe of bah te zeggen vertrekken ze.
De rest blijft zitten tot het eindpunt waar de rest uitstapt. Niemand gaat rond met de pet voor de chauffeurs en de gidsen. Wel zo prettig, want ondanks dat we de meesten wel wat gunnen, onze vrouwelijke gids gunnen we zeker geen fooi.
Wij zeggen de meeste mensen gedag en bedanken de jongens die een aantal keren voor ons vertaald hebben hartelijk. Vervolgens stappen we in een taxi richting hetzelfde hotel waar we vier dagen geleden sliepen.

Helaas heeft het Huiyuan Hotel (Huìyuán Jiǔdiàn / 汇原酒店) geen kamer meer voor ons. We hebben een stukje terug nog een ander hotel gezien dus lopen we daar heen. Daar hebben we ook niets, we begrijpen het niet helemaal (of eigenlijk helemaal niet) maar denken dat er in dit hotel geen buitenlanders mogen slapen. Ze wijzen ons door naar een ander hotel schuin aan de overkant. Daar, in het Tianshan Virtuous Country Hotel (Jūnbāng Tiānshān Dàfāndiàn / 君邦天山大饭店) hebben ze nog wel een kamer voor ons.
Het is voor ons doen een redelijk duur hotel, 558 RMB voor een kamer inclusief ontbijt, maar de kamer is dan ook perfect. Een ruime kamer met internet (al moet je wel even naar de balie voor een kabeltje), een heerlijke douche en het lekkerste bed dat wij ooit in een hotel in China hebben gehad. Zelfs Jacob gebruikt deze nacht zijn campingmatje niet.

De entree van het Tianshan Virtuous Country Hotel in Ürümqi
De entree van het Tianshan Virtuous Country Hotel in Ürümqi

Nadat we gedouched hebben gaan we met een taxi naar het restaurant (Vine Coffeehouse) waar ze zondag nog aan het verbouwen waren. Nu is het wel open. Ze hebben er een Engelse kaart, spreken er Engels en het eten is heel behoorlijk en niet duur.
Als we teruglopen proberen we nog wat geld te pinnen. Dat valt nog niet mee. In Ürümqi zijn heel veel geldautomaten maar we hebben er maar twee gezien met het Cirrus-logo. Helaas deze twee automaten doen het dus niet, sterker nog, nadat wij ze geprobeerd hebben doen ze het helemaal niet meer. De derde automaat doet het ook niet, maar slaat ook niet op tilt en de vierde, degene die er het oudste uit ziet, die doet het wel. Prima, ook weer geregeld.

Terug in het hotel benutten we onze internetverbinding om onze e-mail te raadplegen en een hotel kamer voor de komende twee dagen te boeken. Ja, we hebben wat geleerd vandaag. Hierna gaan we slapen. Lekker, we hebben geen wekker gezet.