Dag 4: Twee dagen Kanas Lake Nature Reserve (dag 1)
Vandaag mogen we uitslapen, de wekker staat een kwartier later dan gisteren om 6.15 uur. We hebben dit extra kwartiertje ook wel nodig want midden in de nacht blijkt men hier ineens te gaan bouwvakken inclusief alle bijbehorende geluiden. We douchen en ondanks dat de douche er een beetje shabby uitziet douchet hij heerlijk. Oftewel, het hotel ziet er niet zo geweldig uit, maar het is eigenlijk best aardig en waarschijnlijk heel goedkoop.

Om 7.30 uur zitten we weer in de bus onderweg naar Kanas Lake Nature Reserve. Bij vertrek zijn er vier stoelen leeg. Ondanks dat we nog een keer wijzen lijkt niemand dit echt een probleem te vinden. Vijf minuten later snappen we waarom. We stoppen bij een ander hotel waar kennelijk een deel van de groep geslapen heeft.

Onderweg richting Kanas Lake zien we onder andere deze kamelenhouder
Onderweg richting Kanas Lake zien we onder andere deze kamelenhouder

Vervolgens vervolgen we de reis. Eerst kruis we de Ertix Rivier. Vervolgens krijgen we een stuk(je) dat er behoorlijk moerassig uitziet, allemaal plassen etc. Dit is wel heel erg in contrast met die droogte van gisteren. Wat verder op wordt het gelukkig al weer droger.
De tweede helft van de reis rijden we door de bergen. Echt heel erg mooie bergen. We zien her en der yurts staan met daarbij paarden, schapen en soms wat kamelen. We vragen ons echter wel af hoe die mensen dat in de winter doen. Het park waar we heen gaan wordt gezien als een uitloper van Siberië en heeft in de winter ongeveer dezelfde temperatuur.
Onderweg stoppen we nog bij enkele yurts waar veel meer bussen stoppen. De mensen zijn er ook helemaal op in gericht. Niet alleen hebben ze een aantal toiletten klaar staan, maar ook kan je (tegen betaling) paardje rijden of iets te eten of drinken kopen.

Als de omgeving bij onze stop richting Kanas Lake er zo uit ziet dan moet het park zelf ook wel erg mooi zijn
Als de omgeving bij onze stop richting Kanas Lake er zo uit ziet dan moet het park zelf ook wel erg mooi zijn

Tegen 11.00 uur zijn we bij de ingang van het park. We moeten allemaal de bus uit. Vervolgens koopt één van de twee gidsen voor iedereen kaartjes (90 RMB per stuk) en gaan we door de poortjes. Daar zien we allemaal andere bussen rijden. Wij dachten dat ze hier hetzelfde principe hadden als bij Wutaishan. Iedereen loopt door de controle waarna de bus leeg door de controle rijdt en iedereen weer instapt. We hadden namelijk gezien dat vrijwel iedereen al zijn / haar spullen in de bus had laten liggen.
Nu beginnen we toch nattigheid te voelen, het lijkt meer op het systeem van de Drieklovendam, in het park rijden alleen bussen van de organisatie. Dus vragen we het nog een keer en de jongen die we het vragen (en Engels spreekt) zegt het ook niet helemaal te weten. Oké, dan maar in de clinch met de hoofdgids. Een vrouw waar we inmiddels geen hoge pet van op hebben. Ze spreekt geen woord Engels (tenminste niet tegen ons) en toen Jacob haar gisteren na een vraag van hem vroeg of ze het antwoord wat langzamer wilde herhalen verrekte ze dat. Ja, zo haal je natuurlijk geen punten.
Dus Jacob naar haar toe en vragen met welke bus we zouden gaan, nee niet met onze eigen bus. Prima maar onze spullen liggen daar nog in. Dat is geen probleem. Jawel dat is het wel want wij willen die hebben. Maar waarom dan? Wij willen ons eten, drinken en de rest van onze spullen hebben. Moet dat echt? Ja dat moet! Nou vooruit dan maar. Dus gaat een van de chauffeurs met Jacob mee om onze twee rugzakjes te halen.

De rest van de dag spenderen we in dit schitterende park. Volgens de kaart (een aantal geschetste lijnen) die wij kopen lijkt het hier op Zwitserland. En dat is waar, alleen heb je in Zwitserland minder Chinezen en heb je, voor zover wij weten, in Zwitserland geen yurts en kamelen. Voor de rest lijkt het inderdaad op het Zwitserland dat wij van de plaatjes kennen.

Eerst gaan we met de hele groep richting het centrum van het park. Onderweg stappen we drie keer uit om naar de rivier (de Ertix Rivier die ook bij Bu'erjin langs komt) die langs de weg loopt te kijken. Vervolgens gaan we lunchen bij een huisje van een bewoner van het park. De bewoners van het park zijn geen Han-Chinezen maar Tuwa een van de vele minderheden in Xinjiang. Maar ja, wat zijn minderheden, sinds de enorme geregisseerde toestroom van Han-Chinezen worden zelfs de Uighur die in 1949 nog 90% van de bevolking uitmaakte nu inmiddels ook een minderheid zijn. En dat terwijl de minderheden vrijgesteld zij van de één-kind politiek.

In dit soort huisjes wonen de meeste Tuwa die in Kanas Lake Nature Reserve wonen
In dit soort huisjes wonen de meeste Tuwa die in Kanas Lake Nature Reserve wonen

Het eten verloopt op zijn Chinees (het eten zit niet bij de reis in) een beetje chaotisch, maar uiteindelijk lijkt iedereen tevreden. En wij helemaal want enkele mensen beginnen zich over hun schroom om Engels te spreken heen te zetten waardoor wij zowaar met twee jongens een aardig gesprekje hebben. Aan het eind van de dag tellen we inmiddels iets van zeven mensen die meer of minder Engels spreekt. Zelfs onze tweede gids, een toffe gozer, blijkt een beetje Engels te spreken. Gisteren hebben in het totaal twee mensen iets in het Engels tegen ons durven zeggen.

Na de lunch gaan meeste mensen met een bus naar een trap (1.000 treden) die naar de top van een berg leidt. Je schijnt er echter ook heen te kunnen lopen. Daar kiezen wij natuurlijk voor, al schijn je dan wel 3.000 treden te moeten lopen. Omdat we al betaald hadden voor de bus, het was ons niet helemaal duidelijk wat we gingen doen en dit werd aangekondigd als zijnde een wandeling, krijgen we spontaan ons geld terug.
Maar voordat we vertrekken willen we nog wat extra water kopen. Als we terug zijn zitten de meeste mensen al in de bus. Ja en wij dan, waar moeten wij dan heen? Waar loopt het pad? Gelukkig blijken er nog een paar mensen mee te gaan en die lijken de weg te weten en ze willen meteen op stap. Twee jongen hebben allebei een half flesje (0,25 liter) water bij zich. Gelukkig weet een moeder de jongens aan hun hoofd te peuteren dat ze nog een flesje (ruim een halve liter) water mee moeten nemen. Tja dat lijkt ons ook verstandig, het is fors warm en dan een flinke berg beklimmen, we hebben iets gehoord van dat we er vijf uur over gaan doen, dan lijkt iets meer water ons dit wel verstandig. Zelf hebben we "maar" zeven flesjes bij ons. Maar ja, wij hebben dan ook onze rugzakjes bij ons en die jongens moeten de flesje in hun handen houden.

Even na 14.00 uur gaan we op stap. Een moeder met een kind van een jaar of tien, twee jongens met te weinig drinken en een jongen die niet veel zegt maar wel een rugzakje bij zich heeft. De moeder blijkt graag vooruit te willen lopen terwijl we het gevoel krijgen dat de rest vooral naar ons kijkt. Maar ja, uiteindelijk blijkt niemand de weg te weten en wij weten alleen dat er een vaag verhaal is van een trap met 3.000 treden.
Wij besluiten vooral ons eigen plan te trekken. Als er vervolgens mensen met ons mee willen prima en zo niet ook goed. Wij richten ons op een punt op de berg waar volgens ons de parkeerplaats van de bussen (die aan de andere kant omhoog rijden) is. We proberen schuin omhoog te lopen. De moeder die min of meer gedwongen door het terrein altijd bij ons in de buurt loopt vraagt aan een man te paard de weg. Die zegt dat we gewoon een vlak pad moet volgen maar zij besluit dat niet te doen en wij hadden al besloten om dat niet te doen.

Als we halverwege de berg zijn wordt het ons echter te steil. Wij besluiten dat we naar beneden gaan en dan wel weer verder zien. Alle drie de jongens gaan zonder meer met ons mee. De moeder wil echter verder (voor zover wij begrijpen uit wat zij tegen de anderen en haar zoontje zegt). We hebben echter ook de indruk dat haar zoontje niet wil en uiteindelijk gaat iedereen naar beneden.
Eenmaal beneden besluiten wij een uitgebreide pauze te houden. De jongen met de rugzak die als eerste beneden was zien we niet meer en de rest lijkt op ons te wachten. Wij zeggen tegen hen dat ze niet op ons hoeven te wachten.
Dan zegt een van de jongens dat we om 17.00 uur terug moeten zijn bij de plek waar we geluncht hebben. Wat, wij dachten dat we tot 19.00 uur hadden. Nu zijn we helemaal blij dat we terug zijn gegaan. Als we dit hadden geweten en een goede kaart hadden gehad waren nooit aan deze trip begonnen. Het is volgens ons namelijk onmogelijk om binnen drie uur heen en terug naar de top te lopen. Nu hebben we nog meer dan een uur voor de terugweg dus dat komt wel goed. Na enig twijfelen besluiten de anderen niet verder op ons te wachten en met zijn vieren terug te gaan.
Wij eten en drinken nog wat, genieten nog wat van de omgeving en gaan ook op weg. We kiezen ervoor om het pad dat we hebben te volgen. We hebben een zeer sterk vermoeden dat dit pad op de weg uitkomt. En dat is ook zo en even voor 17.00 uur zijn we op de afgelopen plek. We blijken de eerste van onze groep te zijn die terug zijn.

In de verte ligt de top die we vandaag niet zouden halen
In de verte ligt de top die we vandaag niet zouden halen

We wachten nog op een aantal mensen. Onder dit wachten wordt er nog een lokaal dansje gedaan waarbij Jacob erg in trek is bij de andere dansers en danseressen. Wanneer ook dat gedaan is komen de andere vier net aan. Op een gegeven moment zijn ze een man op een paard tegen gekomen. Die hebben ze toen de weg gevraagd en die had ook wat drinken voor ze. Ze hadden honger, dorst en waren moe. Gelukkig kom deze man (waarschijnlijk tegen betaling) helpen, ze hadden zelfs paard gereden en dus waren ze nu weer terug.

Vervolgens gaan we met zijn allen de bus in. De jongen met de rugzak zien wij niet, maar zelfs zijn moeder lijkt zich hier niet druk over te maken. Toch vinden we het zo raar dat we weggaan dat we er toch maar even naar vragen. Dan blijkt dat hij er aankomt.
Later horen we van hem dat hij de trap naar boven heeft gevonden en boven is geweest. Hoe en wat precies is moeilijk achter te komen, hij spreekt wel beter Engels dan wij Chinees, maar toch niet goed genoeg voor een uitgebreid gesprek.
Een stukje verderop stappen we weer uit. Op dit punt beginnen de rafts die we gezien hebben, maar waar het bestaan ons niet is verteld. Wij lopen een eindje verder en komen dan bij boten. Het blijkt dat vrijwel iedereen met de boot gaat. Een eerder aangeboden optie waar we toen voor bedankten omdat we dachten dat we voor het wandelen of voor de boot moesten kiezen.

We vragen toch maar even wat er nu precies gaat gebeuren. We hebben tot 19.45 uur de tijd en dat is dus iets van anderhalf uur. Tja wat nu, we hebben niet echt zin om een rondje te gaan lopen dus kiezen we ervoor om ook maar met de boot te gaan. We geven de gids, die net kaartjes aan het kopen is, snel 200 RMB (100 RMB p.p.) en mogen zo ook mee.
De boottocht stelt eigenlijk niet zo veel voor. We varen een eindje het meer op zodat we zicht hebben op enkele bergtoppen met sneeuw. Vervolgens wordt de boot stil gelegd zodat iedereen foto's kan maken en varen we weer terug.
Als we terug zijn hebben we dus nog redelijk wat tijd over. We lopen wat langs de oever van het meer/ de rivier en gaan uiteindelijk terug naar de bushalte.

Nu gaan we met z'n allen terug naar de ingang en vervolgens met onze eigen bus naar een Tuwa-dorpje met een aantal yurts. Daar blijven we vannacht slapen. Wij krijgen samen met een ander echtpaar een yurt. Dat is erg ruim, je kunt er makkelijk met tien man in slapen.
Het is erg geinig om een nachtje in zo'n dorpje door te brengen en in een yurt te slapen. We hebben de indruk dat de mensen die normaal in deze yurt slapen nu bij de buren slapen. Er is voor ons gekookt en dat eten we met zijn allen op. Inmiddels zijn we redelijk geaccepteerd en zijn er allerlei mensen die zich druk maken over wat en hoeveel wij eten.

De hoofdweg van het dorpje waar we slapen
De hoofdweg van het dorpje waar we slapen

Als we het eten op hebben is het al behoorlijk laat en behoorlijk fris. Gelukkig hadden we warme kleren meegenomen dus hebben wij geen centje pijn. Maar anderen hebben het duidelijk minder aangenaam. Wij gaan naar onze yurt, waarvan de deur zojuist gerepareerd is, om de foto's van vandaag te bekijken. De rest gaat nog wat dansen. Wanneer de bewoonster van de yurt nog even wat komt pakken, kijkt ze even naar de laptop en ze vindt het erg leuk om de foto's te bekijken. Het blijkt dat we foto's hebben van allerlei mensen hebben die zij kent.

Tegen 24.00 uur gaat iedereen naar bed waarna de lamp in onze yurt uit gaat. Deze brand op een soort batterij die overdag met zonne-energie wordt opgeladen. Verder is er een toilet, een gat in de grond waar een hokje omheen staat. Dit toilet staat heel slim een eindje buiten het dorp. Een douche of een kraan hebben wij niet gezien. Dit soort omstandigheden doen ons denken aan onze eerste vakanties met de tent en de motor in Frankrijk.

Hoe laat we morgen op moeten is ons niet helemaal duidelijk maar aangezien er nog twee leden van de groep met ons in dezelfde yurt slapen zal het wel goed komen.