Dag 3: Met de bus van Ürümqi naar Bu'erjin
Om 6.00 uur gaat de wekker, we douchen, eten wat, pakken in, checken uit en nemen een taxi naar het afgesproken punt. Ürümqi rond 7.30 uur is wel iets heel aparts, het is gewoon ontzettend rustig op straat, zelfs toen we nog in Den Haag woonden hebben we het zelden zo rustig op straat gezien.

Bij aankomst blijkt er niemand Engels te spreken en we mogen de bus niet in, ooh? Oké, dit is China dus laten we maar even wachten. Vervolgens moeten wij met zijn tweeën in zo'n heel klein busje. Samen met onze bagage is het vol terwijl er eigenlijk een stuk of vijf Chinezen in zouden moeten passen.
We gaan rijden. Dit kan toch niet echt de bedoeling zijn. Daar waar we net waren stond een mooie bus en nu zitten we in dit ding. Maar oké, we vragen het nog een keer en geven ons verder over. Na een ritje van tien minuten mogen we er weer uit. Op dit punt staan nog wat mensen en begint het grote wachten. Uiteindelijk is het 8.30 uur als we vertrekken.

De reis van Ürümqi naar Bu'erjin (Bù'ěrjīn / 布尔津) vinden we best aardig. We zitten heel behoorlijk en de bus heeft airco. Verder stoppen we, vooral de eerste helft, een aantal keren om foto's te maken en te plassen. Onderweg zien we onder andere, besneeuwde bergtoppen, woestijn, veel woestijn, allerlei verschillende soorten woestijn, mensen die midden in de woestijn wonen, zand, veel zand, wilde kamelen, wilde paarden, yurts, etc.

Een van de plekken waar alle bussen met toeristen stoppen
Een van de plekken waar alle bussen met toeristen stoppen

De woestijn is de eerste paar uur erg afwisselend, soms vlak, soms heuvelachtig, soms met struiken, soms kaal en dan weer met heel veel stenen. Ook zien we hier en daar een fabriek in het niets met een schoorsteen waar een behoorlijk bruine rook uit komt. Wat die fabrieken hier in dit dorre droge niemandsland maken is ons niet duidelijk. Met name in het gebied net na de snelweg Ürümqi - Mori zien we ook behoorlijk wat jaknikkers staan.
Het middenstuk is het vlakst en het kaalst. De laatste paar uur rijden we langs een rivier die als een groen lint door het landschap slingert. Verder is het erg helder waardoor we in de verte bergen zien liggen. Zo duurt het meerdere uren voordat we de besneeuwde berg die je vanuit het centrum van Ürümqi kunt zien niet meer kunnen zien. En dan als we een paar uur later stoppen en achterom kijken, dan kunnen we hem nog steeds zien.

Verder is er natuurlijk het leven in de bus. De chauffeurs rijden netjes. Ja we hebben twee chauffeurs die elkaar regelmatig aflossen. Verder houden ze zich netjes aan de snelheid, ze rijden 80 tot 90 kilometer per uur op de tweebaansweg waar je 80 mag. We worden dan ook regelmatig ingehaald door andere bussen met toeristen. Tja, en dan twijfel je toch wel even want die zijn misschien wel een uur eerder in Bu'erjin.

Kamelen op de weg
Kamelen op de weg

Wij zijn de enige buitenlanders op een groep van 30 toeristen. De gids spreekt geen woord Engels, maar gelukkig zijn er wel medereizigers die dat wel doen en ons willen helpen. Zo wordt ons tijdens het voorstel rondje aan de microfoon gevraagd waar we vandaan komen of we Chinees praten en of we dus iets over onszelf willen vertellen. Dus mag Jacob zijn Chinees weer oefenen.
En eerlijk is eerlijk, iedereen gedraagt zich eigenlijk heel netjes, in de bus wordt niet gerookt, geboerd, gesmakt, etc. Het meeste last hebben we eigenlijk van de zon die als een gek door de ramen schijnt. Gelukkig zijn er gordijnen die aan de zonkant dan ook strak dicht zitten. Dit heeft dan wel als nadeel dat we maar aan één kant uitzicht hebben.
Toch lukt het ons om redelijk wat aardige foto's te maken. Dit niet alleen omdat we een aantal keren stoppen, maar ook omdat het geen enkel probleem is wanneer Jacob een paar keer een kwartier voor in het gangpad gaat zitten om door de voorruit foto's te nemen. Je kunt trouwens wel zien dat er in deze droogte ook minder insecten leven. Zelfs na 700 kilometer zitten er nog maar enkele dode insecten op het raam.

Een enkel riviertje die als een groene ader door het landschap loopt
Een enkel riviertje die als een groene ader door het landschap loopt

Een bijzonder moment is wanneer één van de twee kinderen in het gezelschap misselijk wordt en een zak vult. Dit gaat zo snel (en stil) dat, ondanks dat hij met zijn moeder naast ons zit, Gabrielle niet door heeft wat er gebeurt. Als het manneke klaar is loopt de moeder met de zak naar voren, wat zou er gaan gebeuren?! Ja hoor, de bus stopt even, de deur gaat open en huppakee daar gaat de zak.
We hebben nog zoiets gezien. We waren net vertrokken bij een toilet, voor zover je zoiets een toilet kunt noemen, of we zien een bus stil staan. Daar is iets te zien denken we. En dat is wel zo, maar iets totaal anders dan verwacht. Het was namelijk een plas stop waarbij enkele mensen duidelijk meer moesten doen dan alleen plassen. Tja, en in een kale woestijn is echt helemaal niets om de achter te verstoppen dus kan je maar net zo goed drie meter van de weg af gaan zitten.

Voor de rest was de reis vooral lang en zijn we blij als we om iets voor 20.00 uur op onze hotelkamer zijn. Aangezien het al wat later is besluiten we om meteen maar de stad in te lopen. Bu'erjin is eigelijk gewoon een dorp met 60.000 inwoners maar er zou een plein met eetstalletjes zijn. We lopen op de gok een straat in en komen bij een overdekte markt uit. Wat we daar zien aan eetstalletjes stelt niet veel voor. We lopen verder en komen bij een echte Shopping Mall. Dat is handig want onze hotelkamer heeft geen handdoeken en wij hebben er ook geen bij ons. Dus kijken of we er hier een kunnen kopen. Zo komen we in de supermarkt in de kelder uit en daar kopen we niet alleen een handdoek, maar ook een soort gebakken pannenkoek als diner.

In dit deel van China is het niet zo druk
In dit deel van China is het niet zo druk

Buiten op de trap eten we de helft van de gekochte pannenkoeken op. Het is te veel en ook wel een beetje saai. Op de terugweg blijkt dat men de vorige keer (het was toen iets van 20.15 uur) de eetstalletje nog aan het opbouwen was. Nu is er wat meer te doen. We kopen nog een paar stokjes met vlees, een schaaltje yoghurt en een biertje. Heerlijk, even op een terras zitten en van de mensen om ons heen genieten.
Hierbij krijgen we zomaar twee stukken meloen aangeboden, erg lekker. En verder is het schaaltje yoghurt wel apart. De schaaltjes wassen doet de verkoopster kennelijk liever niet en dus legt ze er een plastic zakje in en schept ze daar je yoghurt in. Wanneer je de yoghurt op hebt gooit ze het zakje weg en kan het schaaltje zo naar de volgende klant.

Het is 22.15 uur geweest als we weer op onze hotelkamer zijn. Morgen vertrekt de bus om 7.30 uur. Dus zetten we de wekker op 6.15 uur en nadat we ons dagelijkse verhaaltje getypt hebben gaan we snel slapen.