Dag 14: Bezoek aan de hoogste top van Wutaishan en de reis van Taihuai naar Peking
Nu we het verslag typen weten we ook hoe het komt, het is vandaag vrijdag de 13e Smiley.

We worden lekker op tijd wakker, ontbijten op onze kamer en om even voor 9.00 uur zitten we in de auto. Het plan is om eerst naar de bergtop te gaan die we gisteren gezien hebben en vervolgens naar huis te rijden. We verwachten tegen het einde van de middag thuis te zijn (dat dachten we dus).

Wanneer we bij het weggetje naar de bergtop komen, staan daar twee dikke palen met een hek ertussen. De eerste vraag is of de auto wel tussen die palen door past, de tweede vraag is of we er wel door mogen. Het hek blijkt open te kunnen, maar er lopen twee Chinezen rond (waarvan er één een agent is) en nu durven we niet zo goed zomaar door het hek te rijden. Dus vraagt Jacob maar of het mag, en het mag. Onze auto past net tussen de palen door.

Bovenop de noordelijke top van Wutaishan ligt sneeuw
Bovenop de noordelijke top van Wutaishan ligt sneeuw

Het is nog een heel stuk rijden naar de top (bijna 20 kilometer vanaf de tolpoort en 10 kilometer vanaf het hek). Boven (op 3.058 meter) is het echt fantastisch. Er ligt inderdaad (redelijk wat) sneeuw. Verder is er het Lingying klooster (Língyìng Sì / 灵应寺) wat men volgens ons aan het opknappen is.
Het is erg interessant om het gedoe rond een konvooi (acht auto's) rond enkele "belangrijke" Chinezen te zien. We moeten trouwens wel kijken want ze blokkeren onze uitrit en om nu luid toeterend aan te geven dat we er langs willen lijkt ons ook niet zo verstandig. Het gaat tenslotte om militairen met een "w"-nummerbord wat gewapende militairen schijnt te betekenen.

De weg naar de top is verhard en loopt nog verder naar een volgende top (met een tempel) dit laatste stuk is niet verhard. Gezien de sporen in de sneeuw zijn er wel mensen die er naar toe rijden. Wij vinden het echter wel prima zo, we hebben nog een lange weg voor ons (veel langer dan we op dit moment vermoeden) en gaan lekker terug, richting huis.

De noordelijke top van Wutaishan ligt bezaaid met (op elkaar gestapelde) stenen. Dit geeft deze omgeving een erg ruwe uittraling.
De noordelijke top van Wutaishan ligt bezaaid met (op elkaar gestapelde) stenen. Dit geeft deze omgeving een erg ruwe uittraling.

Het eerste stuk tot een eindje voorbij Shahe (沙河) gaat het prima. We genieten nog volop van de bergen, de weg is goed en het verkeer is prima te doen. Dan, de teller staat voor vandaag op ongeveer 100 kilometer, zien we de eerste stilstaande vrachtwagen. Oké, wat is hier aan de hand. We wachten even en rijden over de linker weghelft, een stukje fietspad, een oprit en nog wat hobbels door totdat we echt niet verder kunnen. Klem tussen de tegemoet komende (en stilstaande) vrachtwagens en een muur.

Alles staat stil en muurvast. Naast ons staan zes rijen vrachtwagens en de eerste verkopers van drank en eten hebben zich gemeld. Sommige dingen zijn hier dus goed geregeld. Jacob gaat eens kijken wat er aan de hand is. Een paar honderd meter verderop is een tolpoort en ook daar staat alles vast. In de richting die wij op willen staat het ook na de tolpoort vast. Aan de andere (linker) kant lijkt geen verkeer te rijden. Voor het tegemoetkomende verkeer is ook nog één (van de drie) tolpoort vrij en Jacob ziet hoe een vrachtwagentje (zo'n blauwe driewieler) vanuit onze richting door dit tolpoortje rijdt. Dat willen wij ook !
Jacob loopt terug naar de auto, gebaart nog wat naar een paar chauffeurs dat ze best via een parkeerplaats kunnen rijden om zo langs de stilstaande vrachtwagen te komen en stapt, in de veronderstelling dat het nog wel even gaat duren, weer in. En dan begint de vrachtwagen naast ons zowaar te rijden (hij rijdt de andere kant op als wij). Nu komt er ruimte en kunnen wij verder naar de tolpoort. Samen met nog en stuk of vijf driewielers mogen we er door. We moeten natuurlijk wel de tol van 10 RMB betalen.

We rijden over de linkerweghelft verder. Aan de rechterkant staat het een lange rij stilstaande vrachtwagens. Er is geen tegemoetkomend verkeer. Na een paar kilometer staat er dan toch een vrachtwagen aan de linkerkant. Op dat moment is er net een gaatje aan de rechterkant waar we precies doorheen passen en we komen op een soort parkeerplaats. Hobbel de hobbel rijden we verder totdat we de weg weer op moeten. Daar staat alles echt muur vast, we kunnen geen kant meer op.

Zie je hierboven (ook na lang wachten) geen filmpje ? Installeer dan QuickTime door hier te klikken.
We stappen uit om eens te gaan kijken wat er aan de hand is. Er staan nog een stuk of vijf vrachtwagen aan de rechterkant en daarna is onze weghelft vrij ! De voorste vrachtwagen lijkt een ongeluk te hebben gehad en heeft geen cabine meer. Voor zover wij kunnen beoordelen heeft men de oude (gedeukte) cabine van de vrachtwagen gehaald en is men bezig om er een nieuwe op te zetten. Hoe men de nieuwe cabine op deze plaats heeft gekregen (aan alle kanten zien we alleen maar lange rijen stilstaande vrachtwagens, begrijpen we nog steeds niet.
Het ziet er naar uit dat men nog wel een halve dag aan het sleutelen is voordat deze vrachtwagen weer gaat rijden. Dat ziet er niet best uit. We kunnen ook niet door de berm want daar is een afgrond en daar kan je zelfs lopend bijna niet naar beneden. Min of meer berustend lopen we wat rond.

Na enkele minuten begint het bij Jacob toch te kriebelen. Stomme Chinezen, als we de baan naast de kapotte vrachtwagen nu vrij zouden maken (en houden) dan zouden en van beide kanten om de buurt een aantal vrachtwagens door kunnen en zouden wij ook verder kunnen. Om dit mogelijk te maken, zouden er dan eerst een paar vrachtwagen op het terreintje waar wij nu staan moeten gaan staan, dat moet toch te regelen zijn.
Omdat we verder toch niets te doen hebben en anders waarschijnlijk nog meerdere uren moeten wachten, probeert Jacob aan enkele chauffeurs uit te leggen wat hij wil. Hij heeft totaal geen idee of ze hem begrijpen maar ze moeten in ieder geval wel lachen. Ze vinden het waarschijnlijk wel grappig zo'n buitenlander die in bijzonder slecht Chinees wat staat te wijzen en gebaren.
Dan blijkt er ineens ook een agent rond te lopen. Jacob grijpt zijn kans en probeert hem zijn plan uit te leggen, en het blijkt te werken. Na wat gelach begint te agent dingen tegen de chauffeurs te zeggen en nadat wij onze auto achteruit hebben gezet beginnen een paar vrachtwagens ruimte te maken. Binnen een kwartier na aankomst zijn we langs de kapotte vrachtwagen, geweldig, we hadden niet durven denken dat we dit (zo snel) voor elkaar zouden krijgen. We vragen ons alleen wel af of men in staat is om dit gaatje open te houden.

Opgelucht rijden we verder. Komt alles toch nog goed (denken we). Maar na een kilometer staat alles aan onze kant weer stil. Deze keer ligt er rechts een rivier en is er totaal geen zicht op het begin van de rij. Er zit dus niets anders op dan maar te wachten totdat de zaak gaat rijden.
Na een paar minuten blijkt men het door ons gecreëerde gaatje open gehouden te hebben, er sluiten vrachtwagens achter ons aan. Dit is mooi want nu lost de blokkade bij de tolpoort misschien op en kunnen de vrachtwagen die de andere kant op moeten misschien doorrijden waardoor we wellicht ook weer een keer kunnen gaan rijden.
Onder het wachten worden we uitgebreid bekeken door de chauffeurs van de vrachtwagens om ons heen. Ongegeneerd kijken ze door de (open) raampjes en de achterklep als we daar wat moeten pakken. Vooral de trekhaak schijnt men bijzonder te vinden. Er is zelfs een chauffeur die er even op gaat staan (met één voet). Verder worden we regelmatig "lastig gevallen" door verkopers van drank en eten. Gezien de speciale vervoermiddelen die zij bij zich hebben concluderen wij dat dit soort situaties zich hier regelmatig voordoen.

Even een cabine vervangen
Even een cabine vervangen

Na een poosje begint de zaak dan toch een beetje te bewegen en doet zich een nieuw fenomeen voor. Ondanks dat er twee rijen met vrachtwagens op deze tweebaansweg staan, zijn er chauffeurs van kleine vrachtwagentjes en busjes die hier tussendoor kunnen kruipen. Hierdoor zorgen ze zo nu en dan voor nieuwe verstoppingen omdat ze zo de linkerweghelft blokkeren voor tegemoetkomende vrachtwagens (het verkeer op deze weg bestaat voor 95% uit vrachtwagens).
Na enige aarzeling besluiten we deze gewoonte over te nemen. Hierdoor moeten we na een paar honderd meter erg dicht tegen andere wachtwagens aan gaan staan op de tegemoetkomende vrachtwagens door te laten. Na twee keer hebben we dit wel gezien, vooral ook omdat het aan de andere kant blijft rijden of ook stil staat. We zoeken een plekje tussen de vrachtwagens aan de rechterkant en wachten verder af.
Uiteindelijk begint dan toch langzaam en met horten en stoten te rijden. We staan nog één keer in een rij waar we de inhaaltruc weer doen en komen dan bij een kop-staartbotsing tussen twee vrachtwagens die de andere kant op rijden. Daar heeft men echter wel de andere rijbaan vrijgehouden waardoor we er relatief snel langs kunnen.

Wat we de rest van de dag meemaken is moeilijk te beschrijven. Het is inmiddels 14.00 uur en de laatste twee uur hebben we vijf kilometer afgelegd. Het blijkt dat de weg die we rijden (weg nummer 108) op dit stuk vooral gebruikt wordt door vrachtwagens die kolen vervoeren en weer terug rijden. Bergop heeft de motor het zwaar en gaat het langzaam. Bergaf hebben de remmen het zwaar en gaat het niet sneller.
In de lange afdaling worden de (trommel) remmen erg heet. Eerder deze week zagen we al een vrachtwagen met een aantal verbrande achterbanden en vandaag zien we ook weer een vrachtwagen die een paar achterwielen verloren is. Om dit soort problemen te voorkomen hebben de meeste vrachtwagen watergekoelde remmen. Dit betekent dat men een tank met water aan boord heeft en tijdens de afdaling water op de remmen sproeit. Mocht de tank leeg zijn, dan is dat geen probleem. Op vele plaatsen langs de weg heeft men een soort watertankstations ingericht waar de watertank gevuld kan worden en de remmen nog eens extra gekoeld kunnen worden. Helaas hebben we hier geen foto's van, op een gegeven moment waren we meer bezig met thuis komen dan met foto's maken.

Dit soort ervaringen maken dat het begrip 'file' een iets andere betekenis krijgen
Dit soort ervaringen maken dat het begrip 'file' een iets andere betekenis krijgen

Na de splitsing met de 103 hebben we anderhalf uur geen last van vrachtwagens. Helaas betekent dit niet dat we door kunnen rijden. De doorgaande weg (de 108 loopt van Peking naar Kunming) die we hebben begint nu als een echte bergweg te slingeren, wordt steeds smaller, komt midden door allerlei kleine dorpjes en het wegdek wordt steeds slechter.
De omgeving is echter wel erg mooi en om 15.00 uur stoppen we ergens om wat te eten. We hebben inmiddels geen idee of we wel de goede weg hebben (blijkt achteraf wel de goede weg te zijn, denken we) en hoe laat we vanavond thuis zullen zijn.
Ergens tegen 16.30 uur komen we weer tussen de vrachtwagens te rijden en rond 18.00 uur is het donker. Op dat moment moeten we nog een kleine 100 kilometer totdat we bij de snelweg zijn.
We rijden in het donker over een niet verlichte tweebaans provinciale weg (de 112) met vrachtwagens zonder achterlicht, overstekende voetgangers, fietsers zonder licht, tegenliggers met grootlicht en hier een daar een gat of een hobbel in de weg. Oftewel alles wat je liever vermijdt.
Gelukkig gaat alles goed en na een laatste stuk over de 107, omdat het laatste stukje van de weg naar de snelweg is afgesloten komen we enkele tientallen kilometers voor Peking eindelijk op de snelweg. Daar hebben we nog de schrik van deze vakantie. Terwijl we een vrachtwagen die op de middelste baan rijdt rechts inhalen zien we voor ons (de snelweg is niet verlicht) ineens een donkere berg opdoemen. Een berg zand, of zoiets denken we. Gelukkig zijn we net voorbij de vrachtwagen en kunnen we naar links om er omheen te rijden. En wat blijkt, iets verder op staat in een parkeerhaven een vrachtwagen met pech. De chauffeur is kennelijk bang dat er iemand tegen zijn vrachtwagen rijdt en heeft daarom maar een paar dennenbomen op de rechter rijbaan gelegd. Echt iets waar je met 120 kilometer per uur over heen wilt rijden.

Als we moeten kiezen tussen vrachtwagen op de weg en dit, dan kiezen we toch hiervoor !
Als we moeten kiezen tussen vrachtwagen op de weg en dit, dan kiezen we toch hiervoor !

Het is 20.30 uur als we de vierde ringweg oprijden. Op dat moment hebben we er ongeveer 10 uur over gedaan om ongeveer 400 kilometer af te leggen. Als we ons aan de (Nederlandse) verkeersregels (en gedragsregels) hadden gehouden had het waarschijnlijk nog veel langer geduurd.
We rijden nog even langs de bank om geld te halen (in Peking is dit geen probleem) gaan een pizza eten en om 22.30 uur zijn we eindelijk thuis. Een half uur later liggen we volledig uitgeteld in bed. Het was een zware dag waarbij we veel te weinig foto's hebben gemaakt en te weinig van de omgeving hebben genoten. Misschien moeten we nog maar eens terug . . . .