Dag 13: Een wandeling door de bergen van Wutaishan
Vandaag is onze laatste echte dag van deze vakantie, morgen rijden we terug naar Peking. Het plan voor vandaag is om te gaan wandelen. In Wutaishan (Wǔtái Shān / 五台山) zou dat goed moeten kunnen. Wutaishan betekent tenslotte zoiets als "de vijf bergentoppen". Het centrale drop in deze streek is Taihuai (Táihuái / 台坏). Daar zijn ook alle hotels en in de buurt van dit dorp liggen de meeste tempels en kloosters. Wutaishan is namelijk een van de vier buddhistische bergen in China wat betekent dat in dit gebied heel veel buddhistische tempels en kloosters zijn. Op iedere bergtop die die er toe doet één en op diverse hellingen en in enkele dorpen nog een paar extra.

Wij hebben de afgelopen dagen echter wel genoeg tempels en kloosters gezien en willen gewoon wat gaan wandelen in de bergen. Nadat we zijn opgestaan, gaat lekker snel als de douche geen warm water geeft, ontbijten we op onze hotelkamer en lopen we het dorp in. Op zoek naar een kaart van het gebied en wat cakejes en drinken voor onze lunch.

In zo'n omgeving is het niet moeilijk een leuke wandeling te maken
In zo'n omgeving is het niet moeilijk een leuke wandeling te maken, klik hier voor een vergroting

We vinden het buiten maar fris, volgens de thermometer van onze auto was het rond 9.00 uur 7° C. Gelukkig hadden we naast onze T-shirtjes en korte broeken toch ook nog wat warme kleren ingepakt. Maar we hebben ons er zonder meer op verkeken dat Taihuai op iets van 1.700 meter hoogte ligt en het hier dus wel wat frisjes kan zijn in oktober.

Tegen 10.15 zijn we er helemaal klaar voor, we hebben eten en drinken en iets wat op een kaart lijkt, maar zonder meer totaal ongeschikt is als wandelkaart. Dus bekijken we de kaart en overleggen waar we heen zullen gaan. De hoogste bergen zijn hier tussen de 2.500 en net iets meer dan 3.000 meter hoog. Het lijkt ons wel wat om zo'n berg te beklimmen. Er helemaal heen lopen is misschien wat ver dus willen we proberen om met de auto zo'n hoge berg op te rijden en dan een stuk over een bergkam te lopen.
Dit plan mislukt omdat de berg waar we naar toe willen buiten het tolgebied ligt. Als je je vingerafdruk achterlaat schijn je er wel uit en zonder betalen weer in te kunnen, maar dit gedoe hebben we geen zin in. Onder omdat wanneer dit misgaat we opnieuw entree moeten betalen en dat hebben we op dit moment geen geld voor. Dus we parkeren de auto bij de tolhokjes en beginnen daar maar met omhoog lopen.

Enkele van de los lopende (wilde ??) paarden die we onderweg zien
Enkele van de los lopende (wilde ??) paarden die we onderweg zien

In het totaal zijn we ongeveer vijf uur onderweg, in ruim drie uur omhoog en in een kleine twee uur weer naar beneden. Het gebied is erg mooi om te wandelen alleen ontbreekt het er aan echte wandelpaden. Omhoog zoeken we zelf onze weg waarbij we een stukje gebruik maken van wat een oud wagenpad lijkt en een keer een stukje lopen over een door de los rondlopende paarden uitgesleten pad. Maar hoofdzakelijk lopen we gewoon een beetje over het gras etc. ongeveer de kant op waar we heen willen.
Op de terugweg lijken we een bewegwijzerd pad gevonden te hebben. Er staan paaltjes met Chinese tekens en pijlen. Dit pad is echter wel erg steil. En dat terwijl we toen we boven waren het er over hebben gehad om via de weg terug te lopen, want dan zouden we niet zo steil naar beneden hoeven te lopen. Maar ja, aan het begin zag het er wat minder steil uit en vooral ook veel korter dan over de weg. En ach, de spierpijn is voor (over)morgen. Achteraf denken we trouwens dat de paaltjes betrekking hebben op een leiding of iets dergelijks die daar wel zal lopen en niet bedoeld zijn als wegwijzers voor een wandelpad.

Het uitzicht vanaf het hoogste punt dat we vandaag bereiken
Het uitzicht vanaf het hoogste punt dat we vandaag bereiken

We schatten dat we tussen de 500 en 700 meter omhoog zijn gelopen. Helemaal boven zien we naast een weg een Stoepa en iets waarvan we dachten dat het een tempel of een klooster zou zijn. Dat blijkt dus niet zo, het is een ommuurde binnenplaats met daar binnen enkele huisjes (erg handig als je van boven komt, kan je nog een ergens overheen kijken). Verder begint bij dit gebouw ook de "bewegwijzerde" route naar beneden.
De weg die we boven zien is geen doorgaande weg, maar de weg naar het Lingying klooster (Língyìng Sì / 灵应寺). Dit klooster ligt op de noordelijke piek, een berg van 3.054 meter hoog. We schatten dat dit de hoogste berg in de omgeving is. Als we goed kijken zien we wat witte vlekken en als we nog eens kijken denken we dat dit (eeuwige) sneeuw is. Dat willen we wel eens van dichtbij bekijken, dus als we morgen toch deze kant op moeten, moeten we er maar eens heen rijden, lopen is (veel) te ver.

Panoramofoto van de omgeving van Wutaishan
Panoramofoto van de omgeving van Wutaishan
Nog twee panoramafoto's, klik op de foto's voor een vergroting

Rond 15.45 uur zijn we weer bij de auto en een kwartiertje later zijn we weer bij ons hotel. Moe, maar voldaan blijft Gabrielle nog even in de auto zitten terwijl Jacob met een emmer die hij op de gang vindt en twee kleine handdoeken van het hotel de voorruit van de auto wast. Een wat minder net hotel heeft ook zo zijn voordelen.
Vervolgens kijken we even naar de route van morgen. Het is nog ongeveer vier uur rijden (dachten we toen, inmiddels weten we beter). Dat zouden we ook vandaag nog kunnen doen. Dat klinkt wel heel erg aantrekkelijk, lekker om 20.00 uur thuis. Maar ja, we willen wel nog naar de sneeuw gaan kijken en we zijn ook best een beetje moe. Laten we het maar niet doen, kunnen we morgen nog een dagje rustig aan doen en zijn we morgenmiddag mooi op tijd thuis. Achteraf blijkt dit een heel verstandige beslissing te zijn geweest.

Ons uitzicht op (de weg naar) Taihuai
Ons uitzicht op (de weg naar) Taihuai

De rest van de dag vullen we met foto's kijken, lezen, verslag schrijven, eten en een beetje muziek luisteren. Als we naar buiten gaan om wat te eten blijkt het inmiddels te zijn gaan regenen. Gelukkig hebben we onze regenjassen bij ons, maar dit maakt wel dat we het allemaal niet zo gezellig meer vinden. We eten in een restaurant vlak bij het CITS-kantoor, op de hoek met de hoofdstraat. We gebruiken onze kaarten van Xiao Wang's Home Restaurant (小王府) weer om eten te bestellen en we eten zowaar voor het eerst sinds vier dagen echt lekker.
Ook deze avond komen we het restaurant een paar Duitse toeristen tegen. Deze keer maken we geen praatje, maar toch hebben we er een verhaaltje over. Net als vrijwel alle buitenlanders in China zijn ze bang om te veel te betalen. Hoge vaste prijzen (zoals in Europa) vindt kennelijk niemand erg, maar als de lage onderhandelbare prijzen (zoals in China) misschien iets minder laag zijn dan voelt iedereen zich ineens afgezet. Zo ook deze mensen. Ze staan dus vijf minuten in het Duits tegen een paar Chinezen te praten, betalen uiteindelijk 70 RMB van een rekening van 90 RMB (ongeveer 9 euro) en lopen het restaurant uit.
Wij zijn veel te blij met het lekkere eten en betalen graag de 96 RMB die op onze rekening staat.