Dag 12: Met de auto van Pingyao naar Taihuai, geen geldautomaat
De wekker staat op 8.30 uur maar die horen we niet. We zijn al veel eerder wakker vanwege het geluid dat andere gasten maken. Dit is trouwens een probleem in vrijwel alle hotels waar we deze vakantie slapen, ze zijn nogal gehorig.
Jacob staat om 7.45 uur onder de douche wanneer Gabrielle het bericht krijgt dat de auto niet om 9.30 uur maar om 8.30 uur weg moet. Toch wel handig dat we vroeg wakker zijn. Verder vertelt men dat er een gratis ontbijt op ons staat te wachten. Dat willen we dan wel op ons gemak opeten. Dus laadt Jacob de meeste spullen in de auto en brengt die naar een parkeerplaats buiten de oude stad. Als hij terugkomt is Gabrielle ook helemaal klaar maar blijkt ons ontbijt toch niet gratis te zijn.
We ontbijten en kletsen nog wat met onze passagiers van gisteren en rond 9.30 uur lopen we nog even de stad in. We zijn grote fans van Pingyao en willen nog even wat sfeer opsnuiven. Dit combineren we met een bakkie koffie.

De vlekken op de voorruit zijn goed te zien
De vlekken op de voorruit zijn goed te zien

Even na 10.30 uur zitten we in de auto richting Wutaishan (Wǔtái Shān / 五台山). We zien voor het eerst deze vakantie een ongeluk op de snelweg. Een busje is tegen de vangrail gereden en omgeslagen. Het lijkt allemaal wel mee te vallen.
Even voorbij Taiyuan (Tàiyuán / 太原) tanken we en bedenken we dat we misschien geld hadden moeten pinnen. In Pingyao (Píngyáo / 平遥) kan dat zonder meer. In Taiyuan ook vast wel, maar of we kunnen pinnen waar we heen gaan, dat is maar zeer de vraag.
We besluiten niet terug te gaan naar Taiyuan maar in de eerst volgende grote plaats, Xinzhou (忻州), ons geluk te proberen. Volgens de borden is de afslag naar Xinzhou ook de afslag richting Wutaishan dus dat komt mooi uit. In Xinzhou zijn banken zat. We vinden er een stuk of acht en een postkantoor met een pinautomaat. Helaas kunnen wij op geen enkele plek een pinautomaat vinden die ons geld wil geven. Dat is toch een beetje een probleem.
Uiteraard zijn we te eigenwijs om terug te gaan naar Taiyuan. We gokken op de Bank of China die volgens de Lonely Planet in Taihuai (Táihuái / 台坏)is. Taihuai is het dorpje midden in het gebied dat Wutaishan heet.

De weg van de snelweg naar Xinzhou. We hebben in China al meedere plaatsen gezien met dit soort toegangswegen. De lampen zien er leuk uit, maar in het donker heb je er meer last dan gemak van. Maar ja, uiterlijk vertoon is in China nu eenmaal belangrijker
De weg van de snelweg naar Xinzhou. We hebben in China al meedere plaatsen gezien met dit soort toegangswegen. De lampen zien er leuk uit, maar in het donker heb je er meer last dan gemak van. Maar ja, uiterlijk vertoon is in China nu eenmaal belangrijker dan verkeersveiligheid.

We vervolgen onze weg en die is prima en ook erg mooi. Dit niet in de laatste plaats vanwege de herfstkleuren. Tegen 16.00 uur komen aan de grens van Wutaishan. Deze grens is heel eenvoudig te herkennen, daar staan namelijk tolpoortjes. Men is duidelijk ingericht op bussen want alleen de bestuurder mag in de auto blijven zitten. Alle passagiers moeten de auto uit en door aparte poortjes naar binnen. De tol (entree) is 90 RMB per persoon, zoveel geld hebben we nog wel.

In Taihuai vinden we twee banken. Bij de eerste bank is helemaal niets te beleven en bij de tweede, de Bank of China uit de Lonely Planet, heeft men zelfs een papiertje met een tekst die zegt dat men niets doet met buitenlandse valuta en zwaaien met bankpasjes en creditcards helpt ook niet. Oké, dat weten we dan.
De volgende (niet zo kansrijke) optie is een hotel vinden waar we met onze creditcard kunnen betalen. Het is tenslotte een toeristische plaats dus dat zou misschien kunnen. We gaan zo'n beetje alle (een stuk of negen) grote hotels langs die we zien. Er is er zelfs een die in principe onze creditcard wil accepteren, maar wanneer men hem door het apparaat haalt, schijnt er geen autorisatie te komen waardoor men ook hier onze creditcard weigert. Dit wordt dus ook niets.

Uiteraard zijn we te eigenwijs om terug te gaan naar Taiyuan. We gokken op de Bank of China die volgens de Lonely Planet in Taihuai (Táihuái / 台坏)is. Taihuai is het dorpje midden in het gebied dat Wutaishan heet.

Geweldig toch, vakantie in China !
Geweldig toch, vakantie in China !

Dan maar geld tellen. We hebben nog ruim 800 RMB. We moeten nog een keer tanken voor we in Peking zijn, dat kost 200 RMB. Dus hebben we ruim 600 RMB voor twee dagen. Dit is niet onmogelijk.
We gaan op zoek naar een hotel dat Gabrielle in de Lonely Planet heeft gevonden. Dat kunnen we echter niet vinden dus kiezen we zo maar iets. Het is een beetje een sjofel hotel en men vraagt 120 RMB voor een kamer. Prima, wij betalen dus 200 RMB voor twee nachten. Zo houden we ruim 400 RMB over voor twee dagen, het wordt steeds beter.

We kunnen dit hotel (Mt. Wutai Arts and Crafts Hotel) overigens niet aanbevelen, al is de prijs/kwaliteit verhouding niet eens zo slecht. De bedden zijn goed. Wel hard, maar niet harder dan in andere (duurdere) hotels. De kamer is redelijk schoon. Het grote minpunt is echter de douche en het toilet. Er is geen warm water. Uit de warmwaterkraan komt iets minder koud water. En na een dag loopt ons toilet niet goed meer door. Aangezien we maar twee dagen blijven is dit net te doen.
Op de kamer zelf is geen warm water, maar als we naar het bijbehorende restaurantje gaan kunnen we net zoveel heet water krijgen als we willen. Wat wel een beetje (of eigenlijk heel erg) raar is, is dat we geen sleutel van onze kamer krijgen. De mevrouw die ons helpt heeft er een heel verhaal over, waar we niets van snappen. Maar ja, eigenlijk vinden we het ook niet zo'n probleem. Het betekent alleen dat we alles van waarde telkens met ons mee moeten nemen, of, en dat is sowieso misschien wel de beste optie, in de auto leggen.

Nadat we ingecheckt hebben, blijven we lekker op onze hotelkamer. We vinden het buiten namelijk erg koud. De afgelopen anderhalve week kon je eigenlijk iedere dag op je korte broek lopen. Alleen in Pingyao was het iets frisser. Maar hier moeten we echt een lange broek, een trui en een jas aan als we naar buiten gaan. Gelukkig hebben we wel wat warme kleren bij ons, maar het houdt niet over.
Samen met de kachel die het een beetje doet en de zelfgemaakte koffie weten we ons net zo'n beetje warm te houden. Ondertussen spelen we voor het eerst deze vakantie een spelletje. Heeft dat koude weer toch ook nog voordelen.

aar Wutaishan rijden is niet echt een straf
Naar Wutaishan rijden is niet echt een straf

Tegen 19.00 uur gaan we naar buiten om wat te eten te zoeken. Zo voelt het een beetje want we hebben het hele dorp al een paar keer gezien en hebben daarbij niet echt een restaurant gezien dat ons aanstaat. We lopen dus nog een rondje en gaan uiteindelijk maar het drukste tentje in dat we zien. Dat blijkt zowaar een hotpot restaurant te zijn. Dat geeft de mens moed, hotpotten is meestal prima. Met wat langs tafels lopen, handen en voeten en een beetje Chinees bestellen we ons eten. Het smaakt eigenlijk prima en kost 71 RMB, kijk dat is ruim binnen ons budget.
Als we net zitten te eten komt er nog een Duits stel binnen. Zij zijn acht weken op vakantie in China en zijn met de bus uit Datong (Dàtóng / 大同) gekomen. Het schijnt daar op dit moment heel erg te zijn met de kolenlucht. Zij hebben dezelfde problemen als wij, weinig geld en spreken helemaal geen Chinees. Wij helpen ze een beetje met bestellen en maken voordat we weggaan nog een praatje. Pingyao is hun volgende stop dus tippen wij hen nog even over het Yide Hotel.

Even na 21.00 uur zijn we weer op onze kamer. Het is er net warm genoeg om nog een poosje op te blijven. Dus doen we nog een spelletje, we hebben geen zin in lezen of verslagen schrijven. Tegen 22.00 uur gaan we naar bed.