Dag 2: Een dag werken, wandelen door Wuhan
Voor Gabrielle begint om 9.00 het programma met onder andere een presentatie over de Nederlandse inzending voor de World Expo van 2010 in Shanghai. Jacob zit op dat moment nog aan zijn ontbijt, na het ontbijt rommelt hij nog wat op onze hotelkamer en even voor 10.30 uur verlaat hij het hotel.
Hij heeft een globaal plan voor een wandeling door de stad, eerst naar het Liberation Park, dan richting de Yangtze rivier, dan stroomopwaarts door het park en de naast gelegen straten om wat van de oude (Europese) gebouwen te zien, vervolgens met het pont naar de overkant met de Yellow Crane Tower en daarna maar eens zien.

Daar staat ze dan, te wachten tot iemand het waagt om over het "gras" te lopen
Daar staat ze dan, te wachten tot iemand het waagt om over het "gras" te lopen
Dit plan lukt min of meer. Onderweg blijkt ook Wuhan zo'n Chinese stad waar veel gesloopt en gebouwd wordt. Na ruim anderhalf jaar blijft er van alles te zien en zijn er nog steeds dingen die Jacob verbazen. Zo wil hij via een "illegaal" paadje (zo'n paadje door het gras dat gezien het feit dat er geen gras groeit door meer mensen wordt gebruikt) het park in. Na een paar meter hoort hij echter iemand flink schreeuwen door een megafoon. Wat blijkt, in het park staat een vrouw met een megafoon die tegen iedereen die over dit soort paadjes het park in wil lopen begint te roepen dat dit niet mag en dat men terug moet. Iets wat ook Jacob doet.
Verder is het park veel frisser en groener dan wat je in Peking ziet. Dit is een logisch gevolg van het verschil in klimaat. In Wuhan is het met name veel vochtiger en op dit moment van het jaar al veel warmer.

Bij het oversteken van de Jiefang Dadao is er weer zo'n typisch Chinees tafereel. De Jiefang Dadao is een zesbaansweg met in het midden dubbele doorgetrokken gele strepen. Dit soort wegen zijn er in Peking ook en dan staan er op deze gele strepen vaak hekken om te voorkomen dat mensen hun auto midden op zo'n weg gaan keren. Hier heeft men dat anders opgelost. Om de paar honderd meter staat een verkeersagent om te er op toe te zien dat mensen niet keren. Buiten dat dit wellicht een enigszins gevaarlijk baantje is lijkt het ons ook niet erg gezond om dag in dag uit op zo'n plek te moeten staan.

Wat ook opvalt zijn de kaartjesautomaten in de station van de bovengrondse metro. Of eigenlijk het feit dat er geen mensen meer zijn die kaartjes verkopen. Op veel plaatsen doet de Chinese overheid namelijk haar best om banen in stand te houden maar hier is dat duidelijk minder. Wel lopen er nu dames rond die Jacob helpen als hij wil weten hoe de automaten werken, niet dat hij met de metro wil, maar hij is wel nieuwsgierig hoe een en ander werkt. Het ziet er allemaal netjes en eenvoudig te bedienen uit.

Het zal je werk maar zijn om daar de hele dag te staan
Het zal je werk maar zijn om daar de hele dag te staan

Rond 12.00 uur begint Jacob een beetje trek te krijgen. In een zijstraatje ziet hij een uithangbord van een of ander bier merk waar hij maar eens gaat kijken. Starbucksen en dergelijk hebben wij in Wuhan niet gezien (op zondag hoorde we dat er wel een schijnt te zijn, maar waar hebben we niet gehoord en volgens de website van Starbucks is er geen Starbucks in Wuhan).
Daar aan de overkant zit een Ming Tian Coffee Language. En net als hij daar gaat kijken stopt er een auto war een man uit komt die Jacob aanspreekt. Die man blijkt de eigenaar van deze zaak te zijn en hij vraagt Jacob uiteraard om er wat te eten. Wat Jacob eigenlijk toch al wou dus nu ook doet. Hij eet daar een prima Chinese lunch.
Na de lunch loopt Jacob weer verder. Na een half uurtje komt Jacob er achter dat hij een plastic kapje van ons fototoestel in het restaurant heeft laten liggen. Wanneer hij terug gaat, blijkt men het niet als zodanig herkend en bewaard te hebben. Ondanks dat er nog wat in de vuilnisbak gegraaid wordt, vindt men het niet terug, helaas.

Er staan in Wuhan nog behoorlijk wat gebouwen die in de periode 1861 - 1927 door buitenlanders gebouwd zijn. De meest uitgesproken exemplaren staan langs de Yangtze, maar in de kleinere straten vind je ook juweeltjes alleen zijn die soms lastig te zien tu
Er staan in Wuhan nog behoorlijk wat gebouwen die in de periode 1861 - 1927 door buitenlanders gebouwd zijn. De meest uitgesproken exemplaren staan langs de Yangtze, maar in de kleinere straten vind je ook juweeltjes alleen zijn die soms lastig te zien tussen de bomen en de electriciteitsdraden door.

Zo'n entree (van het pand hierboven) met orginele details verwacht je toch eerder in Praag of Budapest dan in Wuhan
Zo'n entree (van het pand hierboven) met orginele details verwacht je toch eerder in Praag of Budapest dan in Wuhan
Op zoek naar de veerboot komt Jacob vervolgens op een haventerrein dat er behoorlijk verlopen uitziet. Het lijkt een soort oud havengebouw. Jacob loopt hier een verhoging op die leidt naar een platform aan de achterkant van het behoorlijk grote gebouw. Aan de achterkant van dit gebouw blijkt een straatje te zitten waar je allerlei huisdieren, planten etc. kunt kopen.
Uiteindelijk vindt Jacob toch de veerboot. De steiger is iets zuidelijker dan hij had verwacht. De overtocht kost het enorme bedrag van 1,5 RMB.

Aan de overkant zet Jacob zijn wandeltocht voort. Hij wil nu naar de Yellow Crane Tower. Hij gokt op de weg links van het park. Om hier te komen loopt hij door enkele straatjes met allerlei eettentjes (eigenlijk meer kraampjes op straat). De klok loopt al tegen vieren dus koopt hij ergens wat om zijn opkomende trek te stillen.
Maar het zit deze keer niet mee. De straat ten noorden van de Yellow Crane Tower heeft geen ingang naar het park. Wanneer hij tenslotte aan de zuidkant van het park komt, is het inmiddels 16.30 uur en besluit hij maar om een taxi terug naar het hotel te nemen.

Even na 17.00 uur is Jacob terug in het hotel. Hij frist zich wat op en vertrekt naar de business lounge waar de heel dag gratis fris en koffie staat. Tot we vertrekken voor het diner is hij bezig met het uitzoeken van de gemaakte foto's, het uitlezen van de GPS en het schrijven van dit verhaal.

Gabrielle is om 18.30 uur klaar en om 19.00 uur vertrekken we met zijn allen naar een restaurant. Tja, als we het zelf niet organiseren weten we achteraf vaak niet waar we geweest zijn en deze keer is dat niet anders.
Na het eten gaan we met dezelfde bus richting de boulevard waar we de rest van de avond heerlijk op een terrasje zitten. Even na 0.30 uur nemen we de taxi terug naar het hotel. Enkele diehards gaan nog naar een andere kroeg, maar wij gaan lekker slapen.