Dag 2: Een wandeling over de Chinese Muur, naar Old Dragon Head
Daar is de muur, we hebben er zin in
Daar is de muur, we hebben er zin in
Om 8.00 uur gaat onze wekker en tegen 8.30 bonken we maar eens op de muur of dat Jan en Erik al wakker zijn. We ontbijten op onze kamer en vertrekken met de auto naar de supermarkt van gisteren om onze lunch voor de dag te kopen, brood, cola, 4 koeken en een pakje met plakjes kaas. Jan wil ook graag een paar cakejes kopen die hij er wel lekker uit vindt zien, maar de verkoopster wil hem er geen twee verkopen. Na even hard nadenken begrijp Jacob dat ze alleen per pond te koop zijn. Jan schat dat dit 4 tot 6 cakejes zijn en wil dus wel een pond cakejes hebben. Dat zijn er dus 10 voor 5 RMB. Kijk, dat is een mooie zak vol.
Voordat we op stap gaan, gaan we nog even langs bij het restaurant waar we gisteren gegeten hebben voor 2 lekkere bakjes koffie. Onderweg lopen we nog over een markt waar Gabrielle voor 4 RMB een paar handschoenen koopt. Tja, zo koud vinden we het wel.

Tegen 11.45 uur komen we aan bij Jiao Shan (jiǎo shān / 角山), een gerestaureerd stuk van de muur. Hier is men volop bezig met het aanleggen van parkeerplaatsen etc. Het laatste stukje van de weg is nu nog een zandweg, maar dat zal over een paar maanden zeker anders zijn.
We kleden ons goed aan, we vinden het maar koud, al is het minder koud dan gisteren, en gaan op stap. De entree valt mee, 15 RMB per persoon, en we kunnen de hele middag lopen zonder nog een tweede kaartje te hoeven kopen.

Eerst lopen we op ons gemak naar de muur die hier nog ongeveer op zeeniveau ligt, maar vervolgens ook direct de heuvels in gaat. Als we op de muur zijn lopen we over de muur de heuvels in. Op sommige stukken is dat best steil en de wandeling tot het eindpunt van de gerestaureerde muur is best een flinke klim. In ongeveer drie kwartier lopen we naar dit punt. Je kunt daarna wel verder, maar dan moet je over een afzetting klimmen en het vervolg ziet er best stijl uit. Toch zijn er behoorlijk wat Chinezen die dit doen.

Wij besluiten onze tocht te vervolgens over het net nieuw aangelegde pad langs de muur. Dit pad brengt ons bij het Qixian klooster (qīxiánsì/ 栖贤寺). Daar kijken we wat rond en overleggen we wat. Op zich willen we wel naar het hoogste punt van deze berg, maar we zien niet echt een pad. We besluiten naar het prieeltje dat we links van de tempel zien, te lopen. Onderweg komen we een pad naar rechts (omhoog) tegen wat we, op hoop van zegen, nemen.
Dit pad brengt ons bij weer iets nieuws. Het lijkt ons een nieuwe (nog niet 100% klaar) toeristische attractie die vooral bestaat uit twee enorme kabelbanen. De eerste begint aan de overkant van het stuwmeer dat we zien en loopt naar de gebouwen waar wij staan. De tweede loopt van deze gebouwen verder de bergen in.

Wat kan een mens nog meer willen ? !
Wat kan een mens nog meer willen ? !

Vanaf dit punt zien we een aantal Chinezen langs een provisorisch paadje naar beneden komen en besluiten we dat we gaan proberen om de top te bereiken. We lopen terug richting de tempel en nemen het eerste (steile) pad dat we aan onze linker kant zien en omhoog gaat.

Na ongeveer 20 minuten flink klimmen staan we relatief soepel boven op de berg. Daar maken we nog een praatje met een paar Chinese meisjes en besluiten we dat we het wel aandurven om via de muur terug naar beneden te gaan.
Dit is een behoorlijk steile afdaling, maar achteraf toch minder riskant / makkelijker dan we hadden verwacht. Het is op diverse plaatsen wel behoorlijk stijl, maar je kunt altijd goed lopen en de muur is overal minimaal 2 meter breed zodat je lekker in het midden kunt lopen zonder het gevoel te hebben er zomaar af te vallen.

Het is in de afdalen wel een stuk (een jas en een trui) kouder dan tijdens de beklimming. Van klimmen krijg je het natuurlijk sowieso warmer en op de muur lopen we lekker in de, koude, wind.
Het lastigste stukje is het muurtje dat het niet-gerestaureerde deel scheidt van het gerestaureerde deel. Maar ook die hindernis is wel te nemen waardoor we binnen een uur weer op de gerestaureerde muur staan.
Vanaf dit punt nemen we het pad langs de muur naar beneden, maar halverwege komen we toch weer op de muur uit waardoor de het laatste stuk toch weer over de muur lopen. Het laatste stuk van het pad langs de muur bevat trouwens nog wel enorm steile trap (ladder), maar gelukkig kan je je aan beide kanten vasthouden waardoor ook deze trap geen echt probleem is.

Tegen 16.00 uur zijn we weer bij de auto. Het was een erg mooie wandeling, en de cakejes en koeken die we gekocht hebben zijn op, maar de zak van het brood zit nog dicht. Vanaf de parkeerplaats kijken we recht tegen een niet gerestaureerd deel van de muur. Hier is de kern van de muur van zand. Nu de stenen die er hebben gestaan weg zijn lijkt de muur erg veel op een Nederlandse dijk.
We besluiten om nog wat meer muur te doen en naar Old Dragon Head (lǎolóngtóu / 老龙头), het punt waar de muur de zee raakt, te gaan. We kiezen er voor om dit stuk van de muur vanaf het strand te bekijken en er niet overheen te lopen. We volgen de aanwijzingen in onze boeken en komen bij een parkeerplaats met uitzicht op zee en op de muur.

Nadat Jan vier bijzonder vasthoudende verkoopsters van souvenirs van zich afgeschud heeft lopen we het strand op. We lopen wat heen en weer en bekijken de muur, de zee, de schelpen, de haven in de verte en alle rotzooi die op het strand ligt. Het is duidelijk niet de bedoeling dat je vanaf het strand op de muur klimt. Hier en daar staat een hek en op een deel van de muur zitten stangen met prikkeldraad om je tegen te houden.

Als we uitgekeken zijn gaan we terug naar de auto. Wat nu, tja dat weten we eigenlijk ook niet. Dus maar een rondje rijden. We rijden richting de haven maar komen via wat omzwervingen weer op hetzelfde punt terug waarna we besluiten om maar weer terug te rijden naar Shanhaiguan. Tijdens het rondje komen we langs een benzinepomp waar we even tanken. We hebben in Shanhaiguan trouwens meerdere benzinepompen gezien.
We gaan op zoek naar een restaurant. Het restaurant van gisterenavond is vooral bevallen vanwege de koffie en niet voor het eten. Op de weg terug zien we langs de Xinghua Jie (nog ruim voordat we onder het spoor door zouden rijden) een redelijk groot restaurant. Na wat overleg besluiten we daar te gaan eten. Het is net 17.30 uur geweest, en dus misschien nog wat vroeg, maar het gaat wel om 20.00 uur dicht.

Old Dragon Head
Old Dragon Head

We eten hier heerlijk voor het enorme bedrag van 120 RMB. Ook erg handig is dat ze hier, net als in het wegrestaurant van gisteren, koelvitrines hebben met de rauwe versie van de schotels die je kunt bestellen. Veel handiger dan zo'n kaart met alleen maar Chinese karakters. Om 19.20 uur verlaten we de toko weer om nog een bakkie, of twee, te gaan doen is het restaurant van gisteren. Dat zit trouwens naast de Mike Hamn Fast Food die in de Lonely Planet staat. Tijdens onze zoektocht naar restaurants zijn we er ook achtergekomen dat we slapen in de toko waar de Rough Guide voor waarschuwt omdat men er in het bijbehorende restaurant voor buitenlanders andere prijzen zou berekenen dan voor Chinezen.

Na de koffie proberen nog wat sap te kopen voor ons ontbijt van morgen, maar inmiddels is het 20.20 uur en komen we de supermarkt niet meer in. Wel horen we dat de oudjes die gisteren een voorstelling gaven dat deze avond weer doen.
Omdat er verder weinig tot niets te doen is vertrekken we naar ons hotel om daar net als gisteren nog wat te kletsen en er achter te komen dat ook de tweede fles Chinese wijn niet is wat we gehoopt hadden. Verder bladeren uitgebreid door onze boeken en bekijken we onze kaarten op zoek naar wat we morgen kunnen doen.