Dag 3: De grote brug, het Oorlogsmuseum en de Presidential Palace
De Grote Brug van Nanjing, boven auto etc. en beneden de trein (o.a. Shanghai - Peking)
De Grote Brug van Nanjing, boven auto etc. en beneden de trein (o.a. Shanghai - Peking)
Op zondag gaat de wekker wel. Om 8.30 uur staan we op. We pakken in, checken uit, laten onze bagage in het hotel en gaan een winkeltje vlakbij om ons ontbijt te kopen. Vervolgens lopen we naar de Drum Tower (Gǔ Lóu / 鼓楼) waar we op een bankje ons ontbijt eten, heerlijk in het zonnetje.
Hiervandaan moet er een bus lopen naar de Grote Brug (Nánjīng Cháng Jiāng Dàqiáo / 南京长江大桥) over de Yangzi rivier (Cháng Jiāng / 长江), maar we vinden de juiste bus niet, dus wordt het toch maar een taxi. Volgens ons rijdt hij niet helemaal goed, maar veel scheelt het niet. Als we de brug in het zicht hebben stappen we uit, het laatste stukje lopen we wel.

Deze (dubbeldeks) brug van een paar kilometer lang uit begin jaren '60 wordt gezien als een belangrijke technische prestatie van de Chinezen. We lopen door het park richting de uitkijktoren. Dat valt nog niet mee, we komen eerst voor een dichte poort, maar het komt goed. Met betrekking tot het kopen van kaartjes maken we weer wat nieuws mee, je krijgen nu meteen twee kaartjes, we vermoeden één voor het park en één voor de uitkijktoren. Dit is al heel wat, op andere plaatsen zouden ze hiervoor twee aparte loketjes inrichten.
In de uitkijktoren is een lift naar het uitkijkplatform. Maar wij zien de lift niet. Dus vragen we het maar, de lift blijkt in een hoek van de souvenirwinkel te zitten, tja dat hadden we even niet verwacht. Boven heb je trouwens niet alleen een mooi uitzicht over de rivier, maar je kunt ook heel behoorlijk over de stad heen kijken. Als het wat helderder was geweest hadden we de berg waar we gisteren zijn geweest ook kunnen zien liggen, nu zien we alleen wat vage omtrekken.

Het is niet zo druk en dus wachten de meisjes in de lift boven tot we weer naar beneden gaan. Er zijn ook nog een paar andere toeristen en die komen ons op een gegeven moment waarschuwen, de lift gaat namelijk weg en de meisjes doen dan ook meteen alle deuren op slot, oftewel, opschieten of je moet misschien wel een uur hier blijven, dus opschieten. Beneden kijken we nog wat rond om vervolgens weer met een taxi naar de volgende attractie te gaan.

Dit keer is het een museum, het museum ter herdenking van de verovering van Nanjing door de Japanners in 1937 (Nánjīng Dàtúshā Jìnniànguǎn / 南京大屠杀纪念馆). Nou hier wordt je zeker niet vrolijk van, maar we vinden het wel een goed museum. We vergelijken het een beetje met het museum in Harbin waar we zijn geweest. In Harbin zijn 3.000 mensen gedood door allerlei experimenten, hier zijn ongeveer 300.000 doodgeschoten nadat de Japanners de stad al verovert hadden.
Het museum is in 1985 gebouwd op een plek waar men een aantal slachtoffers vond. De route gaat eerst door de tuin met daarin onder andere een aantal rotsblokken met toelichting. Bij het eerste rotsblok lezen we "ter nagedachtenis aan x.000 doden op datum y bij rivier z", op het volgende rotsblokken staat telkens iets soortgelijks alleen is het aantal doden anders, de datum een dag eerder of later en de plaats ergens anders in de omgeving van Nanjing. Na drie of vier van deze rotsblokken zijn we de tel kwijt en blijft alleen het gevoel hangen van, wat veel en waarom?

De toelichting bij twee stenen in de tuin van het museum, zo zijn er nog een stuk of 15 De toelichting bij twee stenen in de tuin van het museum, zo zijn er nog een stuk of 15
De toelichting bij twee stenen in de tuin van het museum, zo zijn er nog een stuk of 15

Na de tuin loopt de route naar binnen waar wat meer informatie over de feitelijke verovering van Nanjing door de Japanners te vinden is. Er zijn wat kaartjes en vooral heel veel foto's. Hierbij valt het ons op dat er wel foto's zijn van Japanse soldaten, maar niet van Chinese. Wat, ten opzicht van wat we in Harbin zagen, ook opvalt is dat er veel meer aandacht is voor wat er gebeurde en niet zo veel aandacht besteed wordt aan welke Japanners precies wat gedaan hebben.
De tentoonstelling sluit af met informatie over veroordeelde Japanner in de jaren vlak na de oorlog en dat we er toch vooral voor moeten zorgen dat dit niet weer moet gebeuren. Als we buiten komen zijn we behoorlijk onder de indruk. Aan de ene kant door het grote aantal doden, maar aan de andere kant omdat we ook hier weer niet weten wat precies waar is. Zo staat er dat de geweldige strijders van het Chinese leger de Japanners hebben overwonnen, maar volgens ons was er toch vooral ook iets met een paar bommen in Japan die er voor gezorgd hebben dat de Tweede Wereldoorlog ook in dit deel van de wereld tot een eind kwam.

Buiten gaan we eerst maar eens op ons gemak lunchen, lekker op een muurtje in de zon. Na de lunch pakken we weer een taxi en deze keer gaan we naar het Presidential Palace (Zǒngtǒng Fǔ / 总统俯). Wat we hier nu precies zien is ons niet helemaal duidelijk. In het begin schijnt er een enorm paleis uit de Ming Dynastie gestaan te hebben. Maar net als zoveel is dit al een paar keer verwoest en weer opnieuw opgebouwd en deze keer zeker niet in de oorspronkelijke staat.
Het laatste waarvoor dit pand gebruikt is, is van 1927 tot 1949 als presidentieel paleis door de Nationalisten voordat zij naar Taiwan vluchtte. In combinatie met de oorsprong levert dit een gebouw met twee gezichten op. Aan de ene kant een kantoorgebouw van rond 1930 zoals je dat ook in Europa zou kunnen tegenkomen, aan de andere kant een paleis zoals je die vooral in China ziet. De entree doet vooral aan dat laatste denken, maar de schuilkelder is typisch een ding uit de jaren '30.
Omdat we het bekijken van alles en nog wat inmiddels wel een beetje gehad hebben, doen we het deze keer niet zo uitgebreid. Dat heeft meteen als voordeel dat we dan ook nog even op ons gemak koffie kunnen drinken. Want inmiddels zijn we er achter gekomen dat de tuin van dit gebouw zo'n beetje grenst aan het restaurant waar we gisteren gegeten hebben. Oftewel het groen dat we gisteren vanaf het dakterras zagen was onder andere het groen van deze tuin.

Een kamer in de Presidential Palace
Een kamer in de Presidential Palace

Als we weer buiten zijn zien we nog een oud mannetje met kaarten. En als echte cartofielen moeten we die natuurlijk even bekijken. En wat zien we dan, een kaart waar de straatnamen wel in het Engels op staan, potjandorie. Net nu we hem niet meer nodig hebben. Echter het mannetje is niet zo handig en in zijn haast om de kaart te laten zien scheurt de kaart een beetje. Omdat we hem er ook niet mee willen laten zitten en hij in ieder geval zijn best doet om wat geld te verdienen besluiten we de kaart toch maar te kopen. En wat, hij is ook nog goedkoper dan de kaart die we vrijdag kochten, 8 RMB tegen 10 RMB op vrijdag.
Later zien we wel dat ook deze kaart een nadeel heeft, de buslijnen staan er niet op en er staan meer straten op waar helemaal geen naam bij staat. Dus achteraf hebben we toch liever onze Chinese kaart dan de Engelse.

Met onze extra kaart lopen we naar de Starbucks, we beginnen de weg inmiddels een beetje te kennen. Dat zit alleen niet mee, alle makkelijke stoelen zijn bezet, vooral door Chinese studenten (denken wij) met laptops. Nou ja, dan maar op een houtenstoel.
Na de koffie gaan we met een taxi naar ons hotel om onze bagage te halen, ons vliegtuig vertrekt rond 18.00 uur en het is 40 - 60 minuten rijden met de taxi naar het vliegveld. De taxi die we hebben laten we echter niet wachten, het is een beetje een gammele bak en we willen een betere. Er ligt een goeie snelweg en daar rijdt men stevig door, dus een taxi waarvan de schokbrekers het nog een beetje doen kan geen kwaad.

Er wordt in Nanjing sowieso een stuk harder gereden dan in Peking, vinden wij. We vinden het verkeer ook minder druk. En als we toch bezig zijn met wat we er van vinden, het is er vooral veel minder stoffig en een stuk groener dan in Peking. Al was het uitzicht dat wij hadden gemiddeld niet veel beter dan in Peking. Nanjing is leuk, er staan behoorlijk wat historisch relevante gebouwen, je hebt de berg waar je lekker kunt rond lopen en het doet allemaal wat minder massaal aan dan Peking. Maar we hebben niet de indruk dat als je er niet heen gaat dat dit heel erg is, we vermoeden dat er redelijk wat ongeveer even leuke steden zijn, al zegt de Lonely Planet dat dit een van de leukste steden van China is.

Nadat we onze bagage hebben opgehaald vinden we een betere taxi die ons naar het vliegveld brengt. De reis terug verloopt soepel en tegen 21.00 uur zijn we weer thuis waar we uitpakken en even tot rust komen, morgen begint ons dagelijkse leven in China weer.