Dag 1: Op ontdekkingsreis in Nanjing
Gabrielle arriveeerde als eerste in Nanjing en mocht dus inchecken. Zij had ook het hotel geboekt via eLong. De reservering etc. was goed gegaan, maar het Engels van de meisjes achter de balie was niet bijzonder en ze wilden Gabrielle haar paspoort hebben. En daar zat dus het eigenlijke probleem, dat had ze helemaal niet bij zich. Op al haar reizen had ze dat nog nooit nodig gehad, ook niet voor het vliegen. Het tonen van haar Chinese ID-kaart was tot nu toe genoeg geweest. Maar deze keer dus niet. Uiteindelijk belt ze maar met haar rechterhand op de ambassade, zij spreekt vloeiend Chinees, en dat helpt, nu mag ze toch verder.

Het verhaal van Jacob is eigenlijk zoals je van hem zou kunnen verwachten, net iets te laat opgestaan. Voor vertrek moest hij nog inpakken en om 9.00 uur wilde hij in de taxi zitten. Dan kon hij ongeveer 1 uur voor het vertrek op het vliegveld zijn en inchecken kan tot 0,5 uur van te voren dus dat zou goed moeten zijn.
Maar helaas, het was 9.05 uur voordat hij in de taxi zat en het verkeer viel dus niet mee, dus was het 9.45 uur (in plaats van 9.30 uur) toen hij uit de taxi stapte. Ooh ja, klein detail, hij was zijn portemonnaie vergeten. Hij had er nog naar gezocht maar in zijn haast had hij geen tijd gehad om alles goed te checken. Dus toen hij in zijn jas iets voelde dat op een portemonnaie leek dacht hij, prima, wegwezen. In de taxi bleek echter dat dit niet zijn portemonnaie maar zijn iPod was. Ook handig, maar daar kan je geen taxi mee betalen.
Maar zoals je weet, geluk dwing je af en sommigen zijn daar beter in als anderen. Jacob zat het deze keer mee. Hij had namelijk toch geld zat bij zich. Om te voorkomen dat zonder geld zouden komen te zitten als we geen pinautomaat zouden vinden die onze postbankpas accepteert, had Jacob ruim geld gepind in Peking. Maar ja dat doe je dus niet in je portemonnaie, maar verdeel je over allerlei zakken en vakjes. Dus hij had geen portemonnaie, maar wel geld bij zich.

Dus uitstappen kostte niet onnodig veel tijd, maar het vervolg wel. Hij had de taxi naar terminal 1 gestuurd, binnenlandse vluchten. Tenminste dat staat op de borden. Maar in terminal 1 kan je alleen inchecken voor de binnenlandse vluchten van China Southern, alle andere vluchten (dus ook die van Jacob met China Eastern) vertrekken van terminal 2, en dat is 10 minuten lopen volgens de borden, dat gaat lekker.
Dus Jacob loopt in een stevig tempo naar terminal 2. Bij de ingang staan drie keurig geklede dames waarvan er één hem aanspreekt; "helpen met inchecken?". Nou denkt hij, ik kan het vast wel zelf, maar ik heb wel erg haast dus doe maar. Het naambordje gaat af en mevrouw loopt direct naar de juiste incheckbalie. Met Jacob's ticket in de hand loopt ze de door de rijen, vraagt wat aan een baliemedewerker, loopt een balie verder, duwt zachtjes iemand aan de kant, zegt 2x bedankt en is aan de buurt. Jacob geeft zijn paspoort en legt zijn rugzak op de bagageband en binnen vijf minuten nadat Jacob bij de ingang van terminal 2 verscheen, is hij ingecheckt.
Het vrouwtje roept iets over geen geld en loopt naar een volgende hal. Jacob voelt hem al hangen, dit gaat geld kosten. En ja hoor, 100 RMB wil ze hebben. Jacob vindt het eigenlijk te veel, maar heeft geen klein geld dus betaalt hij maar, krijgt zijn spullen en vertrekt richting zijn vliegtuig. Uiteindelijk komt alles goed, ook de bagage komt prima in Nanjing aan.
Natuurlijk is het niet goed om gebruik te maken van de diensten van dit soort sjacheraartjes, maar als Jacob het niet gedaan had, had hij wat langer moeten zoeken, in een rij moeten staan en dus waarschijnlijk zijn vliegtuig gemist, die 100 RMB was wat ons betreft dus prima besteed, al was minder natuurlijk altijd beter geweest.

Al met al zijn we vrijwel gelijk op de hotelkamer. Daar eten we samen de lunch (boterhammen) van Jacob op en maken we een globale planning voor het weekend.
Ergens rond 14.30 uur verlaten we ons hotel om richting de Zhonghua Men (中华门), een enorme poort in de oude stadmuur van Nanjing, te lopen. Jacob heeft bedacht dat als we een beetje rechts aanhouden we wellicht via de Yangzi (Cháng Jiāng / 长江) kunnen lopen.

Een doorkijkje door de poorten van de Zhonghua Men
Een doorkijkje door de poorten van de Zhonghua Men

Wel handig zo'n broek, maar het is misschien ook wel een beetje koud aan de billen
Wel handig zo'n broek, maar het is misschien ook wel een beetje koud aan de billen
Ondertussen zijn we ook nog op zoek naar een goede kaart want die hebben ze in ons hotel niet. Aan haar vorige hotel heeft Gabrielle wel iets van een kaartje overgehouden, maar dat is meer een schetsje dan een echte plattegrond.
Uiteraard kunnen we de kaart die we willen hebben niet vinden. Dus kopen we er maar een die we kunnen krijgen en dus alleen Chinese tekens heeft. Al staan de belangrijkste toeristische attracties er wel in het Engels op, en de buslijnen staan erop! Er zijn wel kaarten die een Engelse naam hebben, maar als we even bij een paar Chinese meisjes met zo'n kaart kijken, zien we dat de straten op die kaart ook alleen met karakters worden aangegeven.

Toch is het wel handig zo'n kaart want na wat gehannes over waar we zijn, zien we al snel dat de rivier ver lopen is en de poort waar we heen willen heel ver lopen is. Oftewel, doe maar een taxi direct naar de poort.

De Zhonghua Men is wel aardig, vooral oud (of toch niet want hij schijnt in de laatste oorlog met Japan nog verwoest te zijn) en groot (al schijnt het origineel nog groter te zijn geweest). We lopen wat rond (entree is 20 RMB), genieten van het zonnetje en maken de onvermijdelijke foto's.
Gabrielle heeft inmiddels in de Rough Guide gelezen dat er ten zuiden van deze poort een leuk straatje moet zijn. We hebben dit weekend zowel onze Rough Guide als onze Lonely Planet bij ons, en wij vinden de Rough Guide zonder meer beter / prettiger. Al zijn geen van beide boeken erg actueel, maar dat valt ook niet mee in een land waar alles ieder half jaar weer anders is.

Maar wij dus naar dat straatje en dat is inderdaad erg leuk. We lopen wat rond en zijn vooral onder de indruk van de winkeltjes en de bomen. De bomen (platanen) die hier staan zie je veel in Nanjing en groeien vanaf een hoogte van ruim twee meter met nogal horizontaal uitstekende takken. Hierdoor kunnen de bussen, en zeker de dubbeldekkers, niet in de buurt van de stoep komen. Dit levert wel een heel speciaal beeld op.

Als we uitgekeken zijn, is het inmiddels 17.00 uur geweest. Eigenlijk hadden we nog naar de in de buurt gelegen Confucius Tempel (Fuzi Miao, 夫子庙) gewild, maar we vermoeden dat die al dicht is. In de buurt daarvan hebben we uit onze boeken een restaurant gezocht en we lopen op ons gemak die kant op. Het restaurant dat we zoeken vinden we niet, maar wel iets anders met uitzicht over een plein en een kanaal. Later blijkt dit plein, het plein voor de Confucius Tempel te zijn.

Het restaurant is prima, jammer alleen dat er vooral veel vis op de kaart staat en wij geen grote fans van vis zijn. Maar het we eten prima. Na het eten is het inmiddels donker en zijn de lichtjes aan, wat een kermis zeg. Omdat de tempel toch in de buurt moet zijn besluiten we die maar te gaan zoeken. Rechts zien we een grote rode muur dus gokken we dat de tempel achter die muur zit. We vinden er echter geen tempel maar wel een enorm geinige markt, leuk, leuk, leuk.

Zo ziet het kanaal er 's avonds uit
Zo ziet het kanaal er 's avonds uit

Wij natuurlijk vooral kijken en niets kopen. Aan het eind gaan we links en komen we in een echt enorm winkelcentrum. Veel winkels, veel mensen en alleen voetgangers, perfect. Onderweg komen we weer langs ons kanaal en maken we wat foto's van alle gekleurde lichtjes / figuurtjes die we zien.
Uiteindelijk komen we weer op ons plein en zien we tot onze stomme verbazing dat de tempel gewoon links aan het plein staat. En waarachtig, hij is 's avonds open. En niet zomaar open, overdag betaal je 25 RMB en 's avonds 30 RMB. Dat moet dus wel heel speciaal zijn.

En inderdaad speciaal is het. Alleen als je een leuke "standaard" tempel zoekt, dan moet je hier niet wezen. De gebouwen zijn onmiskenbaar van een tempel, al ontbreken de beestjes op de hoeken van de daken die de gebouwen tegen allerlei tegenspoed moeten behouden.
Het bijzondere is namelijk de inrichting van de gebouwen. Er staan allerlei bouwsels met erg veel gekeurd licht. Zo zien we dingen die te maken hebben met het huidige jaar van de hond, maar ook afbeeldingen van de 5 mascottes van de komende Olympische Spelen. Het geheel lijkt meer op een kermis dan op een tempel.
In de laatste hal staan een flink aantal rijen stoelen in een schouwburgopstelling en zit een meisje/ vrouw een instrument te bespelen. Het klinkt typisch Chinees en het enthousiasme springt er nog niet zo een, twee, drie vanaf.

De Olympische Spelen in de Confucius Tempel
De Olympische Spelen in de Confucius Tempel

Inmiddels loopt het tegen 21.00 uur en hebben we het allemaal wel gezien. Eigenlijk willen we nog wel een bakkie koffie in een Starbucks of een Chinese versie hiervan. Die zien we echter nergens en dus nemen we maar een taxi richting het hotel. Onderweg zien we echter een echte SPR Coffeeshop (of zo iets) en dus mag de taxi stoppen en gaan wij lekker aan de koffie. Al met al hebben we dus prima geslaagde eerste middag / avond van dit weekend.