China - Vakanties - Harbin - Dag 3: Het sneeuwfestival, de Siberische Tijgers en de terugreis

De krijger in de hal van ons hotel die ervoor zorgt dat het daar constant naar wierook ruikt

Om 7.45 uur gaat de telefoon, onze wake-up call. Oftewel tijd om op te staan en te ontbijten. Het ontbijt is hetzelfde koude / warme buffet als gisteren. Het begint te wennen, rijst, gekookte kool en dergelijke als ontbijt.
Om 9.00 uur is iedereen met zijn / haar bagage beneden en verlaten we definitief het hotel. Gelukkig hebben de meeste mensen weinig bagage bij zich en hebben we een aantal lege plaatsen in de twee bussen anders zou het wel lastig zijn geweest om alles een dag mee te moeten nemen.

Als eerste gaan we naar een park met sneeuwbeelden. Als we daar aankomen besluit de leiding het programma iets aan te passen waardoor we een uur hebben om alles te bekijken. Dit is net genoeg, maar iets langer zou niet erg geweest zijn.
De meeste mensen vinden de sneeuwbeelden eigenlijk net iets leuker dan de ijsbeelden van gisteren. De sneeuwbeelden zijn wat kunstzinniger en er staan zelfs een stuk of 15 beelden die, gezien de borden die er bij staan, onderdeel zijn (geweest) van een internationale wedstrijd. Doordat de zon vanochtend schijnt voelt het iets minder koud aan en is het mogelijk om mooie foto's te maken.
Tijdens onze rondwandeling komen we ook langs een beeld met pinguïns en als we daar op de terugweg weer langskomen heeft men er zowaar twee echte pinguïns losgelaten. Een erg grappig gezicht. Verder zien we nog enkele zeer gedetailleerde beelden. Maar als we goed kijken blijken deze niet van sneeuw te zijn. Dit zijn beelden die al wat langer, en ook in de zomer, in het park staan.
Een deel van het park loopt langs de rivier. Daar zien we dezelfde soorten vertier als gisteren aan de andere kant van de rivier.

Dit vonden wij de leukste

De tweede en laatste attractie van de zondag is het park met Siberische tijgers. Of is het een fokstation zoals we ergens gelezen hebben. Nu we het gezien hebben vinden wij het inderdaad meer een fokstation. Er schijnen een paar honderd tijgers te zitten maar we hebben er maar enkele tientallen in één van de stuk of 10 ruimere uitlopen gezien. De rest zit waarschijnlijk, net als de witte tijger en de poema die we zien, in een niet zo groot hokje met een niet zo grote uitloop.

Maar ja, hier schijnt wel zo'n beetje 50% van de totale populatie van Siberische tijgers te zitten. Dus ja, beter iets dan niets zullen we maar zeggen. En verder zijn ook wij natuurlijk gewoon toeristen die een stukje spektakel niet schuwen.
Na een rondritje met een busje van het park lopen we met z'n allen over een lange brug over een uitloop en een deel van de hokken. Daar staat een vrouwtje waar je voor 40 RMB (ongeveer 4 euro) een levende kip kan kopen. Rini is Jacob voor maar anders had hij er zeker een gekocht. Omdat we zelf foto's willen maken mag een van de reisleiders de kip door het gaas in de uitloop van de tijgers gooien. Die hebben dit duidelijk eerder meegemaakt, de kip zeker niet. Die zal het trouwens ook niet nog eens meemaken.

Nadat we een tijger gevoerd hebben, degene die de kip als eerste te pakken had heeft haar zonder te delen opgegeten, is het tijd dat we zelf wat gaan eten. We gaan naar een enorm restaurant waar wij op de tweede verdieping terecht komen. De eerste drie gerechten die op tafel komen doen ons het ergste vermoeden, iets glibberigs, iets doorzichtigs en een schaal tahou. Maar daarna wordt het (veel) beter en uiteindelijk eet iedereen heerlijk.

Na het eten is er ruimte voor vrije tijd. En dat is best lastig voor onze gidsen. We rijden eerst naar een straat waar wat oude Russische gebouwen zouden staan. Als we daar aankomen ontstaat er een enorme discussie tussen de gids die in onze bus zit en de chauffeur. Het blijkt dat de chauffeur er een hekel aan heeft om steeds heen en weer te moeten rijden. Maar ja, wat zou hij anders moeten doen?
Vervolgens stelt de gids voor dat we de bus uitgaan om wat foto's te maken van de Russische gebouwen. Hier heeft echter niemand zin in. Volgens ons is er niet zo veel te zien. Niet dat we dit heel goed konden beoordelen want wij zitten in de bus zonder verwarming en dus met dichtgevroren ramen. Maar na nog wat gepraat hoeft niemand de bus uit en rijden we naar het winkelcentrum waar we tot 18.00 uur los mogen rondlopen, lekker !

Deze ingreep is echter wel een aanpassing met rare consequenties. De mensen in de andere bus, degene die met het vliegtuig teruggaan, zien we niet meer terug. 's Morgens zijn de mensen die met de trein terug gaan in de ene bus en de mensen die met het vliegtuig terug gaan in de andere bus gezet. Op zich erg handig, maar de vliegtuigbus stopt wel voor foto's en die zien we dus niet meer terug. Hierdoor hebben we die mensen niet eens gedag kunnen zeggen, wel een beetje raar. Maar dat mag de pret niet drukken.

Wij hebben ongeveer drie uur om te stad een beetje te verkennen. Dat blijkt veel leuker dan verwacht. Harbin heeft gewoon een leuk winkelcentrum, leuker dan Peking. Er zijn niet alleen een groot aantal leuke winkels maar ook enkele overdekte, en verwarmde, winkelcentra. Maar het belangrijkste is wel dat al die winkel liggen aan een auto vrije weg waarbij het een klein half uurtje duurt om de hele straat uit te lopen.
Als we dit doen blijken we aan het eind op dezelfde plek uit te komen als waar we gisteren naar de rivier zijn wezen kijken. Het valt ons vooral op dat het zicht vandaag veel beter is waardoor we nu de overkant wel goed kunnen zien. Onderweg zijn we er ook achter gekomen dat we gisterenavond ook door deze straat gelopen hebben en dat we gewoon verkeerd waren gelopen. Er zijn volgens ons wel enkele leuke uitgaansgelegenheden in deze straat.

De winkelstraat van Harbin

Het leukst vinden we echter een Russisch restaurant waar we langs komen. We zijn ook langs een Amerikaanse kroeg gekomen en daar wilden we eigenlijk wat gaan drinken. Maar als we op de weg terug toch even bij de Russische restaurant naar binnen kijken vinden we dat zo aardig dat we daar maar wat gaan drinken. We zitten er nog geen 5 minuten of er komen nog acht mensen van onze reis binnen. Dat waren de mensen die gisteren ergens anders, en na blijkt in dit restaurant, hadden willen eten. Maar ja, het schijnt ook in de Lonely Planet te staan en het heeft een capaciteit van hooguit 40 man. Dan verbaasd het ons niets dat er op zaterdagavond geen plek is als je niet gereserveerd hebt.

Nadat we uitgebreid koffie hebben gedronken gaan weer verder en lopen we nog even een overdekt en verwarmd winkelcentrum in. Onze conclusie is toch dat Harbin veel meer westerse invloeden heeft dan Peking. Of dit een gevolg is van de Russische invloed durven we niet te zeggen, maar winkelen in Harbin is volgens ons wel veel leuker dan in Peking. Bijzonder is hierbij de etalage waarbij twee van de zes etalagepoppen geen poppen maar mensen blijken te zijn.

Om iets over 18.00 uur zit iedereen weer in de bus en gaan we naar het station waar we 10 minuten later zijn. Het duurt nog ruim een uur voordat onze trein gaat. Chinezen vinden het kennelijk normaal om ruim van te voren aanwezig te zijn want de enorme wachtruimte waar wij in moeten wachten zit helemaal vol. Hier doet zich trouwens nog wel iets aardigs voor.
Onze gids loopt door de wachtruimte heen naar de kant waar een hek staat met diverse hekjes waar we straks doorheen moeten naar de trein. Daar wachten we totdat de kaartjesknippers komen. De aankomst van deze vier dames is trouwens ook erg interessant. Net als wachten voor een paleis komen de aangelopen, stoppen ze, draaien ze tegelijk om en stappen vervolgens tegelijk op hun verhoging naast de vier hekjes die open zullen gaan. Dit gebeurt echter pas nadat de hoofdknipster iets door een megafoon heeft geroepen.
Dan gebeurt het, er komt een agent (of zo iets) naar onze gids en die zegt wat tegen hem. De gids sputtert nog iets en kijkt alsof we niet mee mogen. Dat blijkt erg mee te vallen. Wat is het geval. We staan links van het meest linkse hekje dat open gaat. Het zou nu logisch zijn om ons langzaam vanaf de zijkant in de rij voor het hekje te wringen en zo door het hekje te komen. Dit blijkt echter niet te mogen van de agent, we moeten wachten totdat de rij door het hekje is, dan mogen wij. Dit waarschijnlijk omdat voordringen in China een nationale sport is. Onze gids vindt het echter een drama dat we nu pas zo'n beetje als laatsten door het hekje mogen.

Een wachtruimte waaravn we er zowel in Peking asl in Harbin meerdere hebben gezien

Een wachtruimte waaravn we er zowel in Peking als in Harbin meerdere hebben gezien

Iets minder dan een half uur voordat de trein vertrekt gaan de hekjes open. Het had dus geen zin om er een uur van te voren al te zijn. Als we in de trein zitten maken we voor het eerst kennis met onze hard-sleepers. Vooral het op de plaats krijgen van de bagage is, omdat we als laatste bij onze coupé aankomen, een beetje een gedoe. Gabrielle maakt hierbij nog een beetje ruzie met een Chinese vrouw die niet kan wachten en zich al duwend door het gangpad wurmt.

We delen de coupé met een Engels meisje uit onze groep, een Chinese man en een Russisch stel (toeristen) uit Wladiwostok. Een vriendin van het Engelse meisje heeft een plaatsje twee coupés verderop maar wil graag bij ons in de coupé. Ze heeft mazzel want ze heeft een bed beneden in de aanbieding. De Chinese man heeft bij ons een van de twee bovenste bedden en wil dolgraag ruilen. Hij glundert helemaal terwijl hij eerst nog een beetje bromde omdat Jacob zijn bagage wat verschoven had zodat die van ons ook in het rek paste.
Tja, voor ons is een prijsverschil van 18 RMB (minder dan 2 euro) op een bedrag van rond de 270 RMB geen punt. Maar deze man moet misschien wel twee of drie uur werken voor die 18 RMB en dan is het toch een erg aardige bonus.