Dag 1: De heenreis met de nachttrein
Onze reis begon op vrijdagmiddag. We vonden het beiden wel spannend, voor het eerst met de trein, hoe zou dat zijn? We hadden wel gehoord dat het over het algemeen goed was, maar je weet maar nooit. En dan Harbin, temperaturen van hooguit -15° C overdag, zouden we een beetje of heel veel kou lijden? Om 18.30 uur verlaten we ons huis op zoek naar een taxi. We moeten naar Beijing Railway Station (Beijing Zhan) daar is het om 19.15 uur verzamelen. Maar het is avondspits en een deel van de derde ringweg is afgezet vanwege problemen met een pijler. Deze pijler is instabiel geworden als gevolg van graafwerkzaamheden voor een nieuwe metrolijn. De taxi hebben we zo gevonden, maar het is wel zo'n beetje de meest gammele taxi die we tot nu toe gezien hebben. Maar alles gaat goed en rond 19.20 uur stappen we in de buurt van het station uit de taxi.
Ongelooflijk, wat een enorme drukte. We moeten door een tunnel die onder de weg die voor het station loopt en daar is het zo druk dat het ons doet denken aan taferelen die we kennen van het eind van popconcerten in voetbalstadions etc. Aan de andere kant van de tunnel is het iets beter, maar niet veel.

Voor het station is een enorm plein dat zwart ziet van de mensen. Aan de buitenkant zitten de loketten en daar staan misschien wel 1.000 mensen in de rij. Waarschijnlijk zijn dit allemaal mensen die een kaartje willen kopen zodat ze het Chinees Oud & Nieuw (dat volgend weekend begint) bij hun familie kunnen vieren.
We worstelen ons door de massa heen en komen bij de ingang in het midden van het pand. Daar zijn drie deuren met weer rijen. Wij sluiten aan. Deze rijen lopen redelijk door. Zodra je door de deur bent staan daar bagagescanners zoals we die van vliegvelden kennen. Daar moeten alle tassen, koffers, zakken etc. op. Personen worden niet gecheckt. Aan het begin van de lopende band is het een beetje duwen en aan het eind een beetje trekken, maar iedereen lijkt de mores te kennen en het schiet redelijk op.

De ingang van het station met aan het eind van de rij de bagagescanner
De ingang van het station met aan het eind van de rij de bagagescanner

Binnen vinden we de groep, het beloofde vlaggetje zien we niet, maar we herkennen een paar mensen van wie we gehoord hadden dat ze ook zouden meegaan. Het blijkt dat we in het totaal met 26 deelnemers, vrijwel allemaal expats, zijn. We wachten nog een poosje totdat de laatsten er ook zijn en vertrekken naar de trein waar we een zogenaamde soft-sleeper hebben.
De ruimte in de coupé is klein, maar het is te doen. Bij andere deelnemers schijnt er nog wel wat gedoe te zijn met mensen die hun bagage niet kwijt kunnen omdat medereizigers alle ruimte al in beslag hebben genomen of omdat ze met Chinezen willen ruilen van slaapplaats. Ruilen kan wel, maar meestal alleen als je een bed beneden in de aanbieding hebt. De onderste bedden zijn namelijk duurder dan de bovenste.
Wij vinden het allemaal prima en slapen allebei boven waar je ook voldoende ruimte hebt om te kunnen zitten. Jacob rolt zijn campingmatje uit over zijn bed omdat hij dit te hard vindt en dit wel verwacht had. De ervaring leert tenslotte dat ook de bedden in hotels in China vaak erg hard zijn.