Dag 11: Met de bus van Ping'an via Longsheng en Sanjiang naar Chengyang Wind & Rain Bridge
Voor het eerst sinds we vanuit Guilin (Guìlín / 桂林) naar Ping'an (Píng'ān / 平安) vertrokken hebben we de wekker weer staan, deze keer om 7.00 uur. We pakken onze spullen en vertrekken met al onze spullen richting ons stamrestaurant. In ons guesthouse is verder niemand te bekennen dus leggen we onze sleutel ergens op een tafel neer, dat zal wel goed komen.
We eten een prima ontbijt waarna we naar beneden, naar de parkeerplaats van Ping’an, lopen. Daar nemen we de bus van 9.00 uur naar Longsheng (Lóngshèng / 龙胜). Vier dagen geleden deed de bus in de drukte van de oktobervakantie bijna 2,5 uur over de heenweg. We zijn benieuwd of hij vandaag de terugweg wel in anderhalf uur rijdt, zoals in onze boeken staat.

De Chengyang Wind & Rain Bridge, het einddoel van onze reis vandaag, gezien vanuit het hotel waar we uiteindelijk terecht komen
De Chengyang Wind & Rain Bridge, het einddoel van onze reis vandaag, gezien vanuit het hotel waar we uiteindelijk terecht komen

Dat lukt dus makkelijk, iets meer dan een uur later zijn we in Longsheng. En dat is niet de enige meevaller. Het meisje dat de 7 RMB per persoon voor het ritje komt ophalen vraagt op een gegeven moment waar we heen moeten. Sanjiang (Sānjiāng / 三江) zeggen we, waarna er enkele telefoontjes gepleegd worden waardoor wij de indruk krijgen dat het helemaal goed komt. Zeker wanneer we zo'n beetje stoppen op het moment dat we de bus naar Guilin tegenkomen. We stoppen echter niet helemaal omdat niemand uit onze bus naar Guilin wil.
In Longsheng rijdt onze bus ook erg rustig en stopt op een gegeven moment langs de weg. Dan blijkt de bus naar Sanjiang achter ons te staan. Wij stappen snel over en hop daar gaan we weer.

Onze bus naar Sanjiang is een comfortabele grote bus met tv die eerst een gezellige karaoke vcd laat zien en vervolgens een film. Wat we gelezen hebben over de bus van Longsheng naar Sanjiang is dat hij over een weg gaat die al jaren open ligt en dat de rit minstens 2,5 uur duurt.
Het eerste deel van de weg is goed, hier en daar zien we wat kleine werkzaamheden, maar voor de rest ziet de weg waar we over rijden er behoorlijk nieuw uit. Al snel zien we een bord dat zegt dat we nog ruim 20 kilometer te gaan hebben, zo dat is snel. Ja, voor de 20 RMB per persoon die we betalen, brengt deze bus ons in iets meer dan een uur in Sanjiang. De weg is kennelijk helemaal klaar.
Het moet niet gekker worden, het is nog geen 11.30 uur, als het zo doorgaat kunnen we lunchen in ons hotel bij de Chengyang Rain & Wind Bridge (Chéngyáng Qiáo / 程阳桥).

Als we uitstappen weten we even niet zo goed waar we heen moeten. We proberen een kaartje voor de bus richting Linxi (Línxī / 林溪) te kopen, maar dan blijkt dat we daarvoor naar een ander busstation moeten. We lezen ons boek (de Lonely Planet van zuidwest China) er nog eens op na en die blijkt dit ook te zeggen. Wij zijn aangekomen op het Hedong busstation en moeten naar het Hexi busstation.
Dus nemen we een soort brommertaxi die ons voor 3 RMB naar het andere busstation brengt. Tijdens dit ritje krijgen we een beetje een indruk van Sanjiang. Het ziet er allemaal behoorlijk arm uit. Zo zien we geen autotaxi's maar alleen brommertaxi's en minibusjes.

In Sanjiang hebben ze minibusjes genoeg
In Sanjiang hebben ze minibusjes genoeg

Als we op het Hexi busstation zijn, kopen we een kaartje voor de bus van 11.40 uur richting Linxi. Dat is het over een paar minuten dus hebben we weer een prima aansluiting. Maar als om 11.39 uur onze bus aankomt, stapt de chauffeur uit en maakt hij niet de indruk meteen weer te willen vertrekken. Er zijn nog een paar mensen die met deze bus meewillen en die zitten ook nog rustig te wachten. Dit is eigenlijk best raar, onze ervaring tot nu toe met bussen in China is dat die behoorlijk op tijd vertrekken, maar deze keer lijkt een uitzondering. Als we rond 12.10 uur eens wat rondvragen snappen we weinig van de antwoorden en daar worden we dus ook niet veel wijzer. We krijgen echter het vermoeden dat onze chauffeur vindt dat onze bus de bus van 12.40 uur is.

Gelukkig blijven we wel in de buurt van de bus want om 12.33 uur stapt hij in en een minuutje later vertrekken we. Dat wil zeggen, met een slakkengangetje rijden we door de weg die voor het station langs loopt. Dit is duidelijk de bedoeling want binnen de eerste 500 meter stappen er zeker nog 10 mensen in. We gaan zelfs zo traag dat een van de passagiers besluit om even uit te stappen, een doos bier te kopen en weer in te stappen. Het mag duidelijk zijn, een beetje geduld kan geen kwaad in China.
Maar gelukkig, even later heeft de chauffeur het gaspedaal gevonden en rijden we met een redelijk normale snelheid verder. Het enig waar we nu nog over kunnen klagen is de herrie. Er staat weer zo'n karaoke vcd op en de mensen om ons heen hebben besloten met elkaar te gaan praten en dat moet natuurlijk wel met ruim meer geluid gebeuren dan de vcd produceert.

Zo ziet de omgeving rond de Chengyang Wind & Rain Bridge er uit
Zo ziet de omgeving rond de Chengyang Wind & Rain Bridge er uit

Na ongeveer een half uur is onze bus bij de Chengyang Wind & Rain Bridge waar we uitstappen. We kijken eerst eens op ons gemak om ons heen. Er zijn een paar gebouwen te zien waar we kunnen slapen, enkele winkeltjes, een loket voor kaartjes en om de hoek de bekende Chengyang Wind & Rain Bridge.
Ondanks alle borden die ons ergens anders heen willen trekken, besluiten we om via een betonnen brug het riviertje over te steken en een kamer in het Dong Village Hotel (Dòngjjā Lǚguǎn / 侗家旅馆) te nemen. Dit gaat echter niet zomaar. Halverwege de brug worden we terug geroepen we moeten een kaartje, 60 RMB per stuk, kopen. Dat is eigenlijk wel een beetje raar want we gaan eigenlijk alleen maar naar het hotel. Maar ja, we zijn toch zeker wel van plan om ook naar de toeristische brug te gaan dus kopen we het kaartje maar, dan zijn we in ieder geval van het gezeur af. Het schijnt trouwens dat dit kaartje ons toegang moet geven tot meerdere toeristische bruggen en gebouwen in deze omgeving.
Met een klein oponthoud komen we dus bij het Dong Village Hotel. Hier heeft men geen internet, zoals in sommige andere hotels hier, maar wel een westers toilet, warm water, we hebben de installatie zelf op het dak zien staan, en een ruime kamer met balkon met een mooi uitzicht voor 60 RMB per nacht. Daar gaat zelfs Jacob niet meer over onderhandelen.

Ons hotel heeft een heerlijk terras / balkon met een geweldig uitzicht
Ons hotel heeft een heerlijk terras / balkon met een geweldig uitzicht

Omdat we best een beetje gaar zijn van het reizen zetten we onze spullen op onze kamer en gaan weer naar beneden om wat te eten. We hebben deze keer gevraagd om een kamer op de bovenste verdieping zodat we geen last hebben van gestamp van de bovenburen.
Op het terras met uitzicht eten we enkele prima Chinese schotels die met drie woorden zijn besteld, een echte menukaart lijkt er niet te zijn. Wat deze lunch kost weten we 's avonds bij het schrijven van dit verslag nog niet, dat zullen we overmorgen wel merken als we vertrekken.
Na deze lunch maken we nog een bakkie oploskoffie en spelen we een spelletje. We hebben nog geen puf om er op uit te gaan.
Overigens zien we in de "ontvangstruimte" beneden een beschrijving van een achtdaagse trektocht richting Guizhou. Deze trekking lijkt ons erg leuk omdat je door allerlei dorpjes van diverse minderheden komt en de tocht door een behoorlijk afgelegen deel van China gaat. Helaas hebben we nu geen tijd hier, wie weet een andere keer. Achteraf lezen we op de website van het hotel nog meer info over het maken van trektochten in deze omgeving.

Tegen 15.30 uur is het dan zover, we gaan toch maar eens de omgeving verkennen. We lopen richting de Chengyang Wind & Rain Bridge met de bedoeling deze te gebruiken en vervolgens een route te lopen die in onze Lonely Planet van zuidwest China beschreven staat. Om meerdere redenen gaat dit niet helemaal goed. Zo is de beschrijving wel heel erg vaag en blijkt het uiterste punt uiteindelijk te ver en alleen over de weg te bereiken te zijn.
Achteraf zeggen wij, volg gewoon de rivier stroomopwaarts en loop gewoon je eigen rondje door de dorpjes die je onderweg tegen komt. Mocht je geen volgend dorpje meer zien, dan is het tijd om terug te gaan. Overigens vinden we later dit kaartje van de dorpjes rond de Chengyang Wind & Rain Bridge wat het plannen van een route een stuk handiger maakt.

Tijdens onze wandeling zien we heel wat velden met thee
Tijdens onze wandeling zien we heel wat velden met thee

Het duurt echter nog drie uur voor wij tot deze conclusie komen en vol goede moed gaan we op pad. Als we bij de brug aankomen zien we een bord dat er iedere dag om 11.30 uur en om 15.30 uur een voorstelling is. Dat is mooi, het is net 15.30 uur geweest. Helaas zien we nergens iets dat op een voorstelling lijkt dus lopen we nadat we "door" de brug zijn gelopen het dorpje Ma'an (Mǎ'ān Zhài / 马鞍寨) in. Daar zien we nog meer hotels en winkeltjes en ook restaurants met borden in het Engels waarop onder andere staat dat men ontbijt en belegde boterhammen heeft. Dat is goed om te weten, dan hoeven we morgen in ieder geval geen Chinees ontbijt te eten.

Als we na een kleine omweg uiteindelijk bij de drumtoren van Ma'an aankomen, blijkt op het pleintje bij deze toren de genoemde voorstelling te zijn. De voorstelling is nog in volle gang. Één van de onderdelen van deze voorstelling is dat alle toeschouwers een klein bekertje rijstwijn (báijiǔ / 白酒) aangeboden krijgen waarbij de mogelijkheid geboden wordt om een kleine vergoeding te betalen. Dat is toch net iets aardiger dan na afloop met de pet rondgaan. Op het moment dat het dansen met het publiek begint drukken wij onze snor. Er schijnt hier nog meer te zien te zijn en het is inmiddels al 16.00 uur geweest.

Daar komen de Dong meisjes met de baijiu
Daar komen de Dong meisjes met de baijiu

Zo goed en zo kwaad als het gaat volgen we de route beschreven in onze Lonely Planet. Hierbij komen we door nog enkele dorpjes die vergelijkbaar zijn met Ma'an. Het zijn allemaal Dong dorpjes. De Dong zijn de minderheid die in dit deel van China wonen. Het is allemaal behoorlijk arm, maar het ziet er allemaal toch netjes en verzorgd uit, behalve dan die paar mannen die we tegen komen en die, veel, te diep in het baijiu glaasje hebben gekeken. Wij genieten van de gebouwen en de mensen die druk bezig zijn met de rijstoogst.
Het is trouwens aardig om te zien dat de gebouwen die drumtorens worden genoemd eigenlijk helemaal geen drumtorens meer zijn. Hoe we ook kijken, wij zien nergens een drum. Wel zien we overal in deze gebouwen mensen die kaarten (om geld), muziek aan het maken zijn of gewoon wat zitten te zitten. Het lijkt erop dat de functie van deze torens tegenwoordig die van een soort gemeenschapshuis is.

In één van de drumtorens die we vandaag zien
In één van de drumtorens die we vandaag zien

Nadat we de derde oude Dong brug zijn overgestoken wordt het allemaal een beetje lastig. We zien het laatste dorpje niet liggen en lopen op de gok een beetje door de velden langs het riviertje in de richting waar het dorpje zou moeten liggen.
Helaas nemen we soms het verkeerde dijkje door de rijstvelden en schiet het lopen over deze dijkjes niet zo op. Dus als we even na 17.30 uur bij een gewone brug komen, besluiten we deze te gebruiken om het riviertje over te steken. Zo komen we op de weg naar Linxi. Over deze weg lopen we terug richting Ma'an.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Bij Ma'an liggen een paar voetgangersbruggen waardoor we weer in het dorpje kunnen komen. Daar gaan we naar Yang's Guesthouse om te eten. En verrek, je kunt hier ook fietsen huren, dat is misschien wel iets voor morgen. In Yang's Guesthouse heeft men niet alleen een Engelse kaart maar ook minstens één meisje dat Engels spreekt, al heeft ze zelfs voor Chinese begrippen een behoorlijk zwaar accent. Dit is echter geen enkel probleem en wij eten hier heerlijk. Bij het afrekenen, 102 RMB ongeveer hetzelfde bedrag als waar we de hele vakantie 's avonds al voor eten, reserveren we twee fietsen voor morgen.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Als we teruglopen naar ons hotel komen we drie meiden tegen die vanochtend met dezelfde bussen als wij van Ping'an naar Sanjiang zijn gegaan. Zij blijken een jaar op stap in China, Zuid-Oost Azië, Australië en Nieuw Zeeland. Dit is de tweede keer binnen een week dat we van dit soort wereldreizigers tegen komen.

Tegen 20.00 uur zijn we weer in het hotel en blijkt het er best druk te zijn. Het terras is bezet met Chinezen, dus vertrekken wij met een thermosfles heet water en twee glazen naar onze kamer. Het is morgenavond dus handig om voordat we gaan eten onze warmere kleren op te halen zodat we dan nog een poosje in Ma'an kunnen blijven hangen.
De rest van de avond gaan we ook niet op ons balkon zitten, want daar is geen licht. We genieten wel van de douche, die is lekker warm. Verder slaan we nog drie spinnen dood en schrijven we dit weer veel te lange verslag voordat we rond 23.00 uur gaan slapen. Tenminste dat hopen we want die Chinezen op het terras die horen we nog steeds. Dus leggen we onze oordopjes op het tafeltje naast het bed voordat we er in kruipen.