Dag 7: Met de bus van Guilin via Longsheng naar Ping'an
Ook vandaag staan we om even na 7.30 uur op. Als we het ontbijt in het hotel proberen is dat een beetje zoals we verwacht hadden, het in de informatie van het hotel beschreven westerse ontbijt bestaat niet. Voor het Chinese ontbijt moeten we 20 RMB per persoon betalen omdat we geen bonnetjes hebben. Het kan natuurlijk zijn dat we ze gewoon niet gekregen hebben, maar wij gaan er vanuit dat het ontbijt niet bij de prijs van de kamer in zat.

Op het busstation kopen we nog even wat te drinken en met iets van vijf minuten vertraging, wat ons betreft dus gewoon op tijd, vertrekt onze bus vanuit Guilin (Guìlín / 桂林) richting Longsheng (Lóngshèng / 龙胜). De busreis naar Longsheng verloopt soepel. We zien tussen de gordijntjes door (die zitten dicht om de hitte van de zon buiten te houden) het landschap veranderen van het karstgebergte waar Guilin bekend om is, in gewone bergen. De bus is trouwens een prima bus met ruim voldoende beenruimte.

Het busstation van Guilin
Het busstation van Guilin

Even voor 11.30 uur, na een kleine twee uur rijden, komen we aan op het busstation van Longsheng. Daar moeten we de bus naar Ping'an (Píng'ān / 平安) vinden. Dat valt nog niet mee. Het blijkt dat we zelfs geen kaartjes voor deze bus kunnen kopen, die moet je in de bus kopen. Verder wijst iedereen naar dezelfde plek waar we moeten wachten. Verder horen we dat er een verkeersopstopping is waardoor het allemaal wat langer duurt.
Tijdens het wachten maken we kennis met twee Australische meiden waarvan er eentje in Peking werkt. Zij gaan ook naar Ping'an en zijn vanochtend om 7.30 uur in Yangshuo (Yángshuò / 阳朔) in de bus gestapt. Het kan dus wel snel gaan. Verder kopen we een pomelo die we voor een deel zelf op eten, maar vooral ook uitdelen. Zo'n ding is namelijk veel te groot om met z'n tweeën in één keer op te eten. Verder, en dat is heel handig, worden we aangesproken door een mannetje dat ons in Ping'an een kamer wil verhuren. Kijk ook dat weer geregeld. Wij krijgen een visitekaartje en zullen na aankomst er zeker even gaan kijken. Als het er echt zo uitziet als in de brochure die hij laat zien, dan zijn wij heel blij.

Rond 13.00 uur komt onze bus eindelijk opdagen en stappen we in. Als je een beetje propt kunnen er best veel mensen met bagage in een relatief klein busje. Onderweg stappen er niet alleen enkele mensen uit, we draaien op een gegeven moment zelf om waarna we een stukje terugrijden en vier extra mensen meenemen. Nu is het echt gezellig vol. Dit krijg je er allemaal gratis bij voor de prijs van 7 RMB per persoon.
Eerst rijden we een stuk terug richting Guilin waarna we linksaf een bergweggetje op gaan. En dat is een redelijk druk bergweggetje, of eigenlijk een drukker bergweggetje dan het weggetje aankan. Oftewel diverse keren staan we stil omdat er tegenliggers aankomen of omdat de auto's voor ons stil staan om een rij tegenliggers door te laten.
Naast toeristen vervoert onze bus ook enkele locals waaronder een vrouw met een kindje, een jongetje. Dat jongetje heeft de bekende broek met split aan. Dus wanneer het jongetje moet plassen is er niets aan de hand, tenzij je iets tegen een flinke plas op de vloer van de bus hebt.

Onze bus naar Ping'An, maar wat staat die man bij dat voorwiel te doen ? !
Onze bus naar Ping'An, maar wat staat die man bij dat voorwiel te doen ? !

Alle drukte maakt dat de rit flink langer duurt dan de voorgeschreven anderhalf uur. Wij doen er ongeveer 2,5 uur over. Het laatste stuk is de weg voor de helft in gebruik als parkeerplaats wat een aardige indruk geeft van het toeristische gehalte van Ping'an.
Nadat we uitgestapt zijn moeten we nog een stukje lopen om in het dorpje Ping'an te komen. Aan het begin staat een controlehokje waar je je kaartje moet laten afstempelen. Dit kaartje, 50 RMB per stuk, hebben we gekocht van een vrouwtje dat onderweg even in de bus kwam om iedereen een kaartje te verkopen.
Na de kaartjes controle zijn er de gebruikelijke vrouwtjes die van alles en nog wat willen verkopen aangevuld met vrouwtjes die onze spullen naar boven willen dragen. Helaas voor hen, wij hebben niets nodig. We lopen richting het dorpje dat wel iets weg heeft van een Alpendorpje. Er zijn echter geen wegen, alleen paadjes waar twee mensen elkaar net kunnen passeren. Wat dat betreft lijkt het wel een beetje op Shitousheng (Shítouchéng / 石头城) waar we dit voorjaar waren.

Nee, dank je, wij dragen onze spullen zelf wel
Nee, dank je, wij dragen onze spullen zelf wel

We vragen een paar keer de weg en na een kwartiertje, en een flinke berg zweet later, zijn we bij het "hotel", het Cai Yun Hotel. Het ziet er (uiteraard) veel minder mooi uit dan op de foto's in de folder die we zagen, maar het uitzicht is goed en de kamer heel behoorlijk dus besluiten we toch maar te blijven. We moeten 150 RMB per nacht betalen en daar wil men niets vanaf halen. Wij weten nu trouwens ook wat het belangrijkste verschil tussen een hotel en een guesthouse is. In een hotel moet men een registratie van de bezoekers bijhouden en in ons guesthouse wil men alleen geld hebben en verder helemaal niets.
Als we nog even om handdoeken vragen krijgen we twee minuscule handdoekjes die ons doen denken aan de handdoekjes die we in het guesthouse in Yangshuo (Yángshuò / 阳朔) hadden.

In de oktobervakantie is het erg druk in Ping'An, let ook op die mand met een koffer erin
In de oktobervakantie is het erg druk in Ping'An, let ook op die mand met een koffer erin

Nadat we onze spullen op de kamer hebben gezet vertrekken we weer. We willen ergens wat eten en drinken. Aangezien Ping'an eigenlijk alleen maar bestaat uit restaurants en guesthouses is dat geen probleem. Het is echter wel een probleem dat rond 15.50 uur niemand klanten lijkt te willen. Waar je normaal in China ongeveer één bediende per tafel ziet, verlaten we het eerste terras omdat we helemaal niemand zien die ons iets zou willen verkopen. Op de tweede plek lukt het wel, al moeten we wel zelf de kaart halen en vervolgens naar de kassa lopen om het eten te bestellen.

Als je wilt kan je in Ping'An niet alleen je bagage, maar ook jezelf ophoog laten dragen
Als je wilt kan je in Ping'An niet alleen je bagage, maar ook jezelf ophoog laten dragen

Als we een beetje bijgekomen zijn gaan we wat rondlopen. Eerst alleen wat door het dorpje, maar uiteindelijk toch ook een stukje buiten Ping'an waardoor we uiteindelijk toch een redelijke wandeling langs uitkijkpunten nummer 1 en 2 maken. Tegen de tijd dat we terug zijn in het dorpje is het donker en hebben we alles bij elkaar ongeveer anderhalf uur gelopen.

De rijstterrassen in de omgeving van Ping'An, de enige reden waarom hier zoveel toeristen komen
De rijstterrassen in de omgeving van Ping'An, de enige reden waarom hier zoveel toeristen komen

We zoeken een terrasje uit waar we gaan zitten om te eten. Na het eten gaan we naar een ander terrasje voor een bakkie koffie en even na 21.00 uur gaan we terug naar onze kamer. Slapen zit er vanwege de herrie buiten voorlopig nog even niet in. Gelukkig wordt het langzaam maar zeker rustiger en tegen 23.00 uur is het redelijk rustig zodat we kunnen proberen te gaan slapen.