Dag 7: Een rondje Wuwei, met de trein naar Lanzhou
Ook deze ochtend eten we weer op onze hotelkamer waarna we uitchecken en onze bagage afgeven. Even na 9.30 uur staan we buiten voor een rondje Wuwei (Wǔwēi / 武威). We hebben geen hoge verwachtingen want Wuwei staat niet eens in onze Lonely Planet, maar gelukkig wel in onze Rough Guide. De Rough Guide heeft zelfs een plattegrondje van het centrum van Wuwei.
Achteraf durven wij best te stellen dat van de drie steden Jiayuguan (Jiāyùguān / 嘉峪关), Zhangye (Zhāngyè / 张掖) en Wuwei, Wuwei de stad is waar je de leukste stadswandeling kunt maken. Niet dat de attracties die je kunt bezoeken zo bijzonder zijn, dat zijn ze zeker niet, maar Wuwei is vooral leuk omdat je hier de ontwikkeling van China heel goed ziet. Er is geen echte hoogbouw, maar wel redelijk wat flats van ongeveer zeven verdiepingen hoog, net als in zoveel Chinese provinciesteden. Wat we hier bijzonder vinden is dat we hele wijken van zandstenen huizen zien. Dat hebben wij nog nooit gezien. Zandstenen (of modderstenen) huizen kennen wij vooral van het Chinese platteland maar hele wijken van deze huizen hebben wij nog nooit gezien.

Een replica van het beroemde paard van Wuwei
Een replica van het beroemde paard van Wuwei
We lopen eerste naar Wen Miao (Wénmiào/ 文庙) wat hier precies te zien is weten we nog steeds niet. Het zou wel eens een Confusius Tempel kunnen zijn. Wat wij hier echter erg leuk vinden, en dat is in ieder geval iets voor de 30 RMB die we per persoon moeten betalen, is dat we de indruk krijgen dat men bezig is om deze tempel uit de omgeving los te rukken. We hebben de indruk dat deze tempel 10 jaar geleden nog gewoon een onderdeel was van de wijk waar hij in ligt en door gewone mensen bewoond werd. Dit lijkt nu nog aan de hand met het linkerdeel van het complex dat eigenlijk best groot is. Ook het laatste gebouw van de hoofdgang lijkt nog in de wijk te liggen. Hierdoor krijgen we het gevoel dat je aan de achterkant vanuit de tempel zo de wijk in kunt lopen, er staat geen muur of iets dergelijks.

Als we een rondje hebben gelopen besluiten we niet naar het naast (of eigenlijk schuin tegenover) Wen Miao gelegen museum te gaan waar we met ons kaartje ook in schijnen te mogen. Wij lopen richting de Ancient Bell Tower (Dàyúnsì Gǔzhōnglóu / 大云寺古钟楼). Hierbij komen we langs iets dat een in aanbouw zijnde nieuwe tempel (van beton) lijkt te zijn. Tja, dat is wel een stuk onderhoudsvriendelijker kan de standaard houten palen met een laagje klei.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Bij de Bell Tower betalen we 10 RMB entree waarna we de toren mogen beklimmen. Boven heb je niet alleen een mooi uitzicht over de naast gelegen huisjes van zandsteen, nee, er hangt ook een echte bel. En ook deze keer mag je daar, tegen betaling, op slaan. Alleen niet zoals meestal met een grote, aan een touw hangende, paal, nee deze keer doen we dat gewoon met een kei. En dat is te zien, de bel is flink beschadigd.
Boven hebben we ook goed zicht op het naast de toren gebouwde tempeltje en daar is het nu razend druk. Als we gaan kijken lijkt het erop dat men hier een aantal jongeren aan het inwijden, inzegenen of iets dergelijks is. Het is vandaag 3 augustus en voor zover we weten is dat geen bijzondere dag in China, maar ja er zijn wel meer dingen over China die wij niet weten. Dit feest gaat gepaard met onder andere het verbranden van (veel) nepgeld en wierrook. We vinden het een aardig geheel om naar te kijken al snappen we er niet veel van.

De rituele verbranding van nepgeld, dat kan natuurlijk niet in de houten tempel zelf
De rituele verbranding van nepgeld, dat kan natuurlijk niet in de houten tempel zelf

Het is inmiddels bijna 11.15 uur en de ouders van Gabrielle hebben het vanwege de hitte wel gehad met het door de stad lopen. Dus brengen we hen even naar de Dico's die Jacob gisterenavond gezien hebben zodat ze daar op hun gemak even een bakkie koffie kunnen doen. Wij lopen nog een stukje verder op zoek naar de Luoshi Pagoda (Luóshí Tǎ / 罗什塔).
Helaas hebben we de locatie van deze pagode niet goed in ons hoofd zitten en lopen we een flink stuk om. Als we het geweten hadden, hadden we de ouders van Gabrielle waarschijnlijk toch even meegenomen naar de pagode, we zijn er met hen op 100 meter langsgelopen.
Dat we hem toen niet gezien hebben komt omdat het nogal een klein dingetje is. Er is, voor zover wij even snel konden zien, niets bijzonders aan te zien. Door onze omweg moeten we alles even snel bekijken want we willen nog even lunchen en onze trein niet missen. Gelukkig is er naast de in aanbouw zijnde tempel niet veel te zien, zodat we niet het gevoel hebben dat we veel missen.
Het is trouwens wel geinig om te zien hoe ze deze nieuwe tempel maken. Zo heeft de tempel best aardige pilaren met "houtsnijwerk" die in zijn geheel van beton zijn. We zijn eigenlijk best nieuwsgierig hoe die er straks uit zien wanneer het beton geschilderd is.

De Luoshi Pagode
De Luoshi Pagode

Even na 12.00 uur zijn we terug in de Dico's waar we lunchen en vervolgens teruglopen naar ons hotel. Daar halen we onze spullen op en nemen we een taxi naar het station. Deze keer is het ritje 20% (2 RMB) goedkoper dan op de heenweg. De Xiali waar we in zitten is echter nog een slagje slechter dan die van de heenweg.

Strak om 13.00 uur zitten we in een wachtruimte voor onze trein en maken we een plan hoe we straks de beste kans hebben om zo snel mogelijk kaartjes voor zitplaatsen te kopen. Als we het perron op mogen vraagt Jacob aan een vrouw in uniform waar we moeten zijn als we een kaartje willen kopen, zij wijst ons de plek aan waar we moeten zijn. Helaas, als de trein stopt staan we wel bij een deur maar die gaat niet open, foutje bedankt. We moeten twee wagons verderop instappen.
Maar Jacob heeft ervaring en kan zeker zo goed (voor)dringen als de gemiddelde Chinees en staat daardoor toch als eerste bij de balie in de trein waar kaartjes verkocht worden. Of is hij de eerste omdat er verder niemand in kaartjes geïnteresseerd lijkt ? Hoe dan ook, het blijkt dat er helemaal geen kaartjes voor zitplaatsen verkocht worden. We mogen gewoon ergens gaan zitten waar plek is.
Gelukkig is er vlakbij verdeeld over vier verschillende "zitjes' nog plek voor vier mensen dus gaan we snel zitten. Met wat moeite proppen we onze bagage zo veel mogelijk onder de banken en als er een conducteur langs komt propt hij onze laatste koffer in het bagagerek.

De kaartclub van Wuwei
De kaartclub van Wuwei

Deze keer hebben we een T-trein en die is sneller dan een K-trein. Dat is merkbaar want Lanzhou is gewoon het volgende station waar we stoppen. Ondanks dat dit meer dan drie uur rijden is. Van de omgeving zien we deze keer niet zo veel omdat we allemaal aan het gangpad zitten, de gordijnen gedeeltelijk dicht zitten om de zon buiten te houden en we enkele keren door een lange tot erg lange tunnel rijden. Dus voor de verandering lezen we wat. Het is trouwens wel grappig want de trein waar we in zitten, de T70 is gisterenavond even na 20.00 uur uit Ürümqi vertrokken en komt morgenmiddag even na 13.30 uur aan in Peking. Dus als we zouden blijven zitten zouden we vanzelf thuis komen.

Netjes op tijd komen we aan in Lanzhou (Lánzhōu / 兰州). Ook deze keer worden we zowel in de trein en bij het verlaten van het station niet apart geregistreerd. We snappen er niets meer van, zouden ze met steekproeven werken of is het hoe verder van Xinjiang, des te soepeler de controles ?
Deze keer hoeven we geen treinkaartjes voor morgen of overmorgen te kopen en nemen we meteen een taxi naar ons hotel. Gabrielle heeft een viersterren hotel, het Lanzhou Hotel (Lánzhōu Fàndiàn / 兰州饭店), uitgezocht en dat is te merken. De standaard kamers met internet kosten hier 518 RMB per nacht maar dan wel inclusief gratis internet en ontbijt. Wat we ook proberen hier kan geen cent vanaf. Omdat we toch best een beetje gaar zijn en optie 2, het hotel aan de overkant er niet goedkoper uitziet, besluiten we uiteindelijk toch maar te betalen. Wel geven we aan dat we graag twee kamers aan de achterkant van het hotel willen zodat we geen last hebben van het verkeer, en die krijgen we ook.

Daar komt onze trein, waar zouden die mensen op die krukjes voor zijn ?
Daar komt onze trein, waar zouden die mensen op die krukjes voor zijn ?

Als we op onze hotelkamers zijn is wel te zien dat dit de duurste kamers van deze vakantie zijn. Al merken we later dat er wel iets raars is met ons bad. Dat is van metaal en als je er in gaat staan, wat nodig is om te douchen, dan plopt het alsof er een deukje omhoog in zit dat wanneer je er op gaat staan naar beneden schiet. Op zich is dit niet zo erg, het maakt alleen wat lawaai. Maar 's nachts horen we dat meer badkamers hier last van hebben en dat is toch een stuk minder.
De ouders van Gabrielle gaan zich opfrissen en wij gaan onze trip van morgen naar de Bingling Si Caves (Bǐnglíngsì Qiānfódòng / 柄灵寺千佛洞) proberen te regelen. Hiervoor gaan we naar de Western Travel Service (Xībù Lǚxíngshè) dat in de westelijke vleugel van ons hotel zit. We kiezen ervoor om de reis daar te boeken want dat is lekker makkelijk. Maar dat heeft wel een nadeel, voor gemak moet je namelijk betalen en aan betalen hebben wij een hekel. Wij moeten 350 RMB per persoon betalen en dat is exclusief de entree en de lunch. Oftewel het is alleen voor de auto en de boot. Of er een gids mee gaat is ons niet duidelijk. Maar ook hier zit er geen beweging in de prijs dus buigen wij weer mee, we hebben ook geen zin om een taxi aan te houden en te vragen of hij ons morgen wil rijden.

Ergens rond 18.30 uur is alles geregeld en gaan we op zoek naar eten. Omdat we het de ouders van Gabrielle het niet aan willen doen dat ze "van de straat" moeten eten heeft Gabrielle een baozi restaurant uit de Lonely Planet gekozen waar we heen gaan. Dat is dus niet goed. Ten eerste klopt het adres niet en als we het dan toch vinden en er gaan eten dan hopen wij voor iedereen die in Lanzhou woont dat ze niet van baozi houden of dat de Lonely Planet het gewoon helemaal mis heeft. Want als dit zo'n beetje de beste baozi zijn die je in Lanzhou kunt krijgen dan raden wij iedereen af om in Lanzhou baozi te eten.

Na deze . . . maaltijd lopen we naar een koffie zaak die we gezien hebben. Onderweg kopen we voor onszelf nog een stuk meloen op een stokkie. Dat is lekker echter tot nu toe hebben we deze vakantie nog geen stalletjes gezien waar ze stukken meloen (of ananas) verkochten en een hele meloen is weer wat veel van het goede.
De koffie smaakt prima, gelukkig maar want die kost 28 RMB per kopje en dat is toch 2 RMB meer dan ons hele diner. Hierna heeft Jacob het wel gezien voor vandaag en vertrekt hij naar onze hotel kamer. Gabrielle en haar ouder lopen nog een rondje en doen onderweg wat boodschappen.
Wanneer zij tegen 21.15 uur ook in het hotel aankomen heeft Jacob inmiddels ontdekt dat de batterijen van onze gps bijna leeg zijn en we geen nieuwe meer hebben. Dus gaat hij met lichte tegenzin toch weer op stap, op zoek naar batterijen.
Uiteraard kan je die dingen altijd overal kopen behalve wanneer je ze zoekt. Dus is hij drie kwartier later eindelijk terug. Samen snoepen en eten we nog wat waarna we nog een stuk verslag typen en moe maar toch ook voldaan naar bed gaan.