Dag 6: De liggende Boeddha van Zhangye, met de trein naar Wuwei
Dit is de eerste ochtend dat we eigenlijk niets hoeven en dat gebeurt dus ook. Om 9.00 uur komen de ouders van Gabrielle naar onze kamer om te ontbijten en daar doen we een uur over. Even na 11.00 uur checken we pas uit. Dat alles zo rustig aan gaat is wel lekker want dat geeft Jacob de kans het verslag bij te werken want door al het gedoe met de notaris liep hij inmiddels wat achter.

We gaan eerst naar de Great Buddha Temple (Dàfó Sì / 大佛寺), 41 RMB per persoon, waar de grootste binnen liggende Boeddha van China moet liggen. Deze tempel is aan de achterkant van ons hotel. Het is dat we de achteruitgang niet proberen anders was het een kwestie van de straat oversteken geweest om er te komen. Nu lopen we een blokje om.
Tja, die liggende boeddha, hij is vooral groot en oud en slecht onderhouden. Voor de rest zijn de meeste gebouwen van dit "klooster" ingericht als museum en de stoepa (Tǔ Tǎ / 土塔) die op hetzelfde terrein staat lijkt van binnen wat ons betreft nog het meest op een winkel voor boeddha beeldjes.
Het gebouw van de liggende Boeddha zelf wordt op dit moment volledig gerenoveerd. Het is helemaal kaal gemaakt, we zijn vooral benieuwd hoe dit er over twee jaar uit zal zien.
Wat ons verder opvalt is dat hier meerder groepen buitenlandse toeristen rondlopen. Dat hebben we sinds de Mogao Caves in Dunhuang niet meer gezien. En als er zoveel toeristen hier komen, waarom kijken de mensen dan zo naar ons als we over straat lopen ? Misschien is het zo dat het allemaal groepen zij die vooral voor de zonsverduistering kwamen en nu toch iets van een programma in de buurt moeten hebben.

De tempel met daarin de grote liggende Boeddha, let ook even op de mannetjes op het dak
De tempel met daarin de grote liggende Boeddha, let ook even op de mannetjes op het dak

In het totaal doen we er anderhalf uur over voordat we allemaal klaar zijn, maar wanneer je een beetje doorloopt zal je al snel een half uur eerder klaar zijn. Aangezien we verder toch niet veel te doen hebben lopen we richting de Drum Toren (Gǔlóu / 鼓楼). Vlak voordat we daar zijn komen langs een KFC. We gaan daar naar binnen om te lunchen.
Als we na de lunch toch nog bij de Drum Toren komen is dat niet veel bijzonders. We kunnen er niet in en ook niet op. Dus hier zijn we snel uitgekeken. We besluiten nu om maar naar het Ganquan Park dat we al eens gezien hadden te lopen. Zoals bij zo veel parken in China moet je hier entree betalen, 2 RMB per persoon.
Het is zo warm dat we de hele dag al zo veel mogelijk in de schaduw lopen. Wanneer we in het park ergens in de schaduw gaan zitten om wat te drinken blijkt men wel groene thee te hebben maar geen warme, zoals we eigenlijk wilde, ze hebben alleen koude uit een flesje. Tja, die vinden we juist niet lekker. Dus in plaats van vier kopjes (of één pot met vier kopjes) thee worden het nu twee flesjes. Na een half uurtje hebben we de volgende teleurstelling. Een mannetje komt vertellen dat wanneer we willen blijven zitten meer moeten kopen of huur voor de stoelen moeten betalen. Ja hallo, we zijn en blijven Hollanders dus vertrekken we.

De Drum Tower van Zhangye
De Drum Tower van Zhangye

We lopen nog een ommetje waarbij we langs een spiksplinternieuwe kerk komen. We kijken even binnen en het is buiten goed te zien dat ook hier de oude zandstenen huisjes hebben moeten wijken voor de nieuwbouw. Sterker nog, voor de ingang staan nog een paar huisjes van zandstenen waardoor de trap bij de ingang nu nog een bocht bevat, maar dat zal nog wel veranderen.

Rond 15.45 uur zijn we bij het hotel. We kopen iets verderop nog wat extra eten en drinken en komen daarbij in een winkeltje waar zowaar ook een hele berg vuurwerk te koop ligt. Ondanks dat China het land van het vuurwerk is, is dit de eerste keer dat we vuurwerk zien in een gewone winkel.
Vervolgens gaan we in het hotel nog even naar de wc, halen we onze bagage op en nemen we een taxi naar het station. Als we eenmaal in de taxi zitten wil hij niet op de meter rijden en wil hij 15 RMB hebben. Dat vinden wij te veel, maar hij wil niet zakken en wij hebben geen zin om uit te stappen dus moeten we toch 15 RMB betalen. Vlak voor het station gebeurt er echter iets bijzonders, dan doet hij het dingetje van de meter ineens toch aan. Zou er bij het station gecontroleerd worden of hij wel netjes op de meter rijdt ? ! ?

In Zhangye staan de huisjes van zand nog gewoon midden in de stad
In Zhangye staan de huisjes van zand nog gewoon midden in de stad

Nadat we de gebruikelijke veiligheidscontrole hebben doorlopen mogen we nog een half uur wachten voor onze trein naar Wuwei (Wǔwēi / 武威) vertrekt. Als we instappen blijkt het behoorlijk (of eigenlijk gewoon erg) druk te zijn in de trein. Gelukkig hebben we kaartjes met onze stoelnummers dus we kunnen sowieso zitten. Helaas niet met zijn vieren bij elkaar in één zitje, maar toch. Wij zitten altijd nog beter dan de twee vrouwen met twee kinderen die met zijn allen een bankje voor twee moeten delen.
Wanneer er een conductrice (of zo iets) langs komt blijkt zij hier een probleem mee te hebben. Dus vertrekken er twee van de vier naar ergens anders en even later vertrekken de andere twee ook. Heel mooi nu hebben wij een zitje voor ons vieren. Aan de andere kant is even ergens anders zitten wel goed voor Jacob zijn Chinees, want zodra hij zit begint de man die naast hem zit hem te bestoken met allerlei vragen over de samenstelling van onze groep, leeftijden, nationaliteiten, etc.

Deze keer rijdt de trein door een iets minder dorre en droge omgeving dan de vorige twee keer. Wellicht komt dit ook doordat we nu behoorlijk omhoog gaan. Naar ruim anderhalf uur rijden zitten we bijna 500 meter hoger (ruim boven de 2.000 meter). Toch bevat de tocht vandaag ook behoorlijk droge stukken maar die doen op een of andere manier iets vriendelijker aan. En wat we een beetje raar vinden is dat het spoor een stukje voor Hexipu een aantal flinke slingers maakt.

Vanuit de trein zien we redelijk wat van dit soort zandhopen, wij denken dat het restanten van de Chinese Muur zijn
Vanuit de trein zien we redelijk wat van dit soort zandhopen, wij denken dat het restanten van de Chinese Muur zijn

Even na 20.00 uur stoppen we in Wuwei onze eindbestemming voor vandaag. We stappen uit en tot onze verbazing is er deze keer geen aparte controle van buitenlanders, niet in de trein en ook niet bij het verlaten van het station.
Terwijl de ouders van Gabrielle op de bagage passen gaan wij treinkaartjes kopen voor morgen. We zijn er inmiddels redelijk handig in. Gabrielle gaat vast in de rij staan terwijl Jacob probeert uit te vogelen welke treinen er wanneer rijden.
Binnen 10 minuten staan we weer buiten met 4 kaartjes voor de trein van morgen, de T70 van 13.27 uur naar Lanzhou (Lánzhōu / 兰州) voor 47 RMB. Als we echter nog eens goed kijken blijken er geen plaatsen op te staan. Dat is lekker, wordt het zeker weer net zoiets als vorig jaar in Xinjiang toen we een paar keer in de trein een kaartje moesten kopen. Helaas niets aan te doen, maar we hebben in ieder geval kaartjes.

Vervolgens gaan we op zoek naar een taxi. Hier in Wuwei zijn de taxi's een stuk ouder dan de taxi's die we deze vakantie tot nu toe gezien hebben. Ook rijden er behoorlijk wat relatief kleine taxi's waar we met zijn vieren en al onze bagage niet in passen. Gelukkig staat er ook nog een oude Xiali en daar passen we wel in. De chauffeuse brengt ons voor 10 RMB naar het Liangzhou Hotel (Liángzhōu Bīnguǎn / 凉州宾馆).
De kamers zijn standaard in de aanbieding van 338 RMB voor 200 RMB. Prima doe er maar twee. Jacob is zo bezig met het regelen van de kamer en opschieten omdat we nog willen eten dat hij vergeet om naar de internet aansluiting te vragen. Maar dat merkt hij pas later op de avond en dan heeft hij geen zin meer om hier actie op te ondernemen, dus zitten we deze keer zonder internet.
Voor de rest is de kamer weer een prima, redelijk ruime kamer met ook een lekkere douche. Eigenlijk zoals we ze deze vakantie de hele tijd al hebben gehad.

Zomaar een straat in Wuwei
Zomaar een straat in Wuwei

Even na 21.00 uur verlaten we het hotel en gaan we op zoek naar eten. Dat valt even nog niet mee. Het eerste restaurant dat we binnen lopen is al aan het opruimen en daarmee dicht. Gelukkig vinden we er nog eentje die wel open is en dat blijkt een hotpot restaurant te zijn. Achteraf vermoeden we zelfs een vishotpot restaurant, terwijl geen van ons een echte liefhebben is van vis.
Het eten bestellen is deze keer een redelijk drama. Er zijn geen tafels waarop we iets kunnen aanwijzen, de meeste mensen hebben het eten al op, en voor de rest begrijpen de meisjes die vreselijk hun best doen ons niet en wij hun ook niet. Toch schrijven de dames van alles op en hebben we er vertrouwen in dat het allemaal goed komt.
Tot het eerste gerecht op tafel komt, dat is een enorme schotel zonder vis maar wel met garnalen, inktvis, etc. Tja dat is toch echt niet de bedoeling. Dus sturen we deze schotel terug. Echter wij vinden dit wel een probleem want we hebben regelmatig verhalen gehoord dat serveersters in dit soort situaties het eten of drinken zelf moet betalen. En dat willen we echt niet want dan hebben ze vanavond waarschijnlijk voor niets gewerkt en willen ze straks geen buitenlanders met gebrekkig Chinees meer helpen. Dus zeggen we zo vaak als we maar kunnen dat we het wel willen betalen.
Hierna gaat Gabrielle nogmaals ergens aanwijzen dat we hotpot willen en even later komt het allemaal goed. Deze keer wordt er zelfs voor ons gekookt en we laten het ons heerlijk smaken. Als we het op hebben en om de rekening vragen blijkt de eerste schotel niet op de rekening van 128 RMB te staan. We besluiten om geheel tegen onze (en de Chinese) gewoonte in wat extra te betalen. Dat valt nog niet mee maar als je het wisselgeld maar niet aanpakt kom je een eind.

Als we ergens rond 22.15 uur het restaurant verlaten zijn we de laatste gasten en heeft het personeel ook al zo'n beetje het eten op. We zijn blij dat we geen half uur later waren, anders hadden we hier waarschijnlijk niet kunnen eten.
Hierna doen we nog even wat boodschappen waarna Jacob nog een rondje loopt en de rest naar het hotel gaat. Op zijn rondje ziet Jacob een straatje met een hele partij stalletjes waar je vlees op een stokje kunt kopen. Dus ook als we later waren geweest was verhongeren niet nodig geweest.