China - Vakanties - Datong - Dag 1: De heenreis

Je moet een beetje improviseren, maar dan kan je vrijwel in ieder restaurant eten bestellen

Op zaterdag staan we op ons gemak (om 8.30 uur) op. Even na 10.00 uur gaat Jacob de auto halen, een in China gebouwde Volkswagen Santana 2000 met ruim 100.000 km op de teller. De auto is ruim genoeg en heeft een airco. Heel belangrijk bij temperaturen tussen de 35 en 40° C. Het grote aantal kilometers op de teller verbaast ons, zoveel hebben wij nog nooit gezien bij een huurauto. Maar het geeft niets, de auto rijdt prima.

Ons doel is Datong op ongeveer 400 km rijden van Peking. Het ligt in de bergen en we hopen dat het daar wat koeler is. Het vinden van de weg gaat heel aardig. Al missen we wel de juiste snelweg op Peking uit te komen. Maar dat is niet erg. Via een kleine omweg komt alles goed.
De bonus onderweg is dat we de Chinese Muur kruisen. Voor Hans & Edine is dit de eerste keer dat ze de muur in het echt zien. De plek waar wij langs komen ligt op ongeveer een uur rijden van Peking en is duidelijk veel toeristischer dan de plek waar we over de Chinese Muur hebben gelopen.
Onderweg stoppen we bij een wegrestaurant om wat te eten. Daar spreekt men nog minder Engels dan wij Chinees. Maar het lukt ons om de serveerster duidelijk te maken dat we hetzelfde willen eten als onze buren. En dat smaakt perfect. Alleen als Jacob blind iets van de kaart aanwijst om te eten kiest hij een soort tahoe en dat vinden we nu net niet lekker.

Het enorme plein bij de benzinepomp waar wij tanken

Met z'n allen weten we de juiste afslag van de snelweg te nemen. Jacob stuurt en Hans, Gabrielle en Edine hebben allemaal een eigen kaart en bemoeien zich allemaal met de route. Onderaan de afrit komen we bij het zoveelste tolpoortje en vervolgens bij een rotonde. Daar volgen we het bord Datong. Dat was dus fout, en toch weer goed. Fout omdat dat niet de weg naar het centrum van Datong was. Goed omdat het ons wellicht bij bracht bij wat ons het meest gaat bijblijven van dit hele weekend.
We rijden na een paar honderd meter door een straat van enkele kilometer met allemaal gaten en hobbels met aan beide kanten een soort garages waar men buiten. op het zand, vrachtwagens repareert. Het is bijna niet te beschrijven wat we daar zagen. Overal vrachtwagens, onderdelen en constructies. Vervolgens allemaal kleine hokjes waar alleen wat gereedschap in past en wellicht ook mensen wonen / slapen. Alle reparaties worden buiten verricht. En dan te bedenken dat de temperatuur in januari hier niet boven het vriespunt komt.
Al deze vrachtwagen worden trouwens gebruikt voor het transport van kolen. We hebben onderweg al veel van dit soort vrachtwagens gezien. Berg op gaat dat zo'n 20 km per uur en verder staat er om de paar kilometer wel eentje met pech.
Na het nemen van wat foto's, de batterij van de videocamera blijkt leeg te zijn, draaien we en vertrekken we weer. Vervolgens nemen we op de rotonde de volgende afslag. Een bredere en betere weg. En ja hoor, dit gaat wel na het centrum. Hans heeft echter wel wat moeite om op zijn kaart de weg te vinden waar we op rijden. De volgende dag blijkt waarom, de kaart die hij gebruikt is helemaal niet van Datong maar van een andere stad. Tja, dat kan gebeuren als je een kaart hebt met alleen maar Chinese tekens.

Onderweg stoppen we bij een wegrestaurant om wat te eten. Daar spreekt men nog minder Engels dan wij Chinees. Maar het lukt ons om de serveerster duidelijk te maken dat we hetzelfde willen eten als onze buren. En dat smaakt perfect. Alleen als Jacob blind iets van de kaart aanwijst om te eten kiest hij een soort tahoe en dat vinden we nu net niet lekker.

Een beeld van de vrachtwagenwerkplaatsen

Gabrielle heeft op internet een hotel uitgezocht waar we wel naar toe willen. En dankzij de sublieme samenwerking tussen de achterbank (Gabrielle en Edine), het hoofd navigatie (Hans) en de chauffeur (Jacob) rijden we vervolgens rechtstreeks naar dit hotel. De achterbank roept op het juiste moment de naam van de straat. Het lukt Hans met behulp van de verrekijker om een naambordje aan de overkant van een brede weg te lezen, dit is de weg die we hebben moeten dus moeten we nu rechtsaf, terwijl we voor rechtdoor voorgesorteerd staan. Maar voor Jacob, die zich inmiddels qua rijstijl helemaal aan de Chinezen heeft aangepast, is dat geen enkel probleem.
Als we bij het hotel aankomen weten we niet wat we zien. Joho, dit moet duur zijn. Het is waarschijnlijk het chicste pand in Datong en omgeving. Toch spreekt men aan de balie maar matig Engels. Hoe en wat precies weten we niet, maar het resultaat is dat wij geen kamer krijgen. Wel zien we dat de kamer volgens het bord 500 RMB (50 euro) per nacht kosten terwijl op internet nog 380 RMB (38 euro) staat. Dus chic is wel te betalen in Datong.

Straathandel in Datong

In de Lonely Planet en de Rough Guide die we bij ons hebben staan nog wat andere adressen. Daar gaan we nu maar heen. In het volgende hotel hetzelfde liedje, geen plek. Vervolgens gaan we naar een vlakbij gelegen toeristisch bureautje. Daar spreekt men wel een beetje Engels, maar weet men ons ook niet te helpen. Uiteindelijk lopen we maar naar een hotel dat zij ons aanwijzen, maar waarvoor zij kennelijk niet kunnen checken of er plek is. Daar blijkt men nog plaats te hebben. Ook aan deze balie spreekt men vrijwel geen Engels. Er blijkt achter nog wel iemand te lopen die een beetje Engels spreekt en die krijgt dus acuut promotie. Of ze hier blij mee is, valt te bezien want het valt ons op dat we haar nu altijd achter de balie zien, als we om 8.30 uur gaan ontbijten zit ze er en als we om 22.00 uur in het hotel komen ook. Dat is even iets anders dan de acht uur werken die we in Nederland gewend zijn.

De kamers zijn redelijk, harde bedden, een beetje water uit de douche en hier en daar een kakkerlak. Maar we slapen er twee nachten redelijk tot goed. Het ontbijt is echt Chinees. Oftewel ongeveer hetzelfde als de lunch en het diner. En dat is niet echt wat we gewend zijn. Drinken is bij het ontbijt niet te krijgen en als we zien dat er in een koelkast in de ontbijtzaal wel drinken staat, kunnen we dat niet krijgen. Er zit een groot slot op de deur en niemand schijnt een sleutel te hebben. Er zijn boze tongen die beweren dat de pakjes die in de koelkast staan leeg zijn.

Even na 17.00 uur verlaten we het hotel voor een wandeling door de stad. De stad ligt midden in het gebied waar 1/3 van alle steenkool van China vandaan komt. En dat is te zien, en te ruiken. Als gevolg hiervan is deze stad een van de meest vervuilde van China. Ja lekker, zit je in Peking en ga je voor de frisse lucht weg, dan kom je hier terecht.
We lopen iets van 2,5 uur door de stad en vallen van de ene verbazing in de andere. Het is eigenlijk niet te beschrijven, dus dat doen we ook niet, bekijk de foto's maar. Wat je niet op de foto's ziet, maar zeker wel gebeurde is dat we hier veel meer bekeken worden als in Peking. In Peking is men zonder meer gewend aan buitenlanders en hier zijn we duidelijk nog iets bijzonders.
Voor ons diner komen we in een bijzonder trendy tentje terecht. En je weet hoe dat gaat, hoe meer aandacht voor de sfeer, hoe minder voor het eten. De paniek is zo'n beetje kompleet als we na het eten verschillende soorten koffie (die gewoon op de menu kaart staan) bestellen. Wij krijgen de indruk dat men nu eerst in de handleiding moet gaan kijken hoe je eigenlijk koffie maakt. En laten we eerlijk zijn Cafe Latte (koffie met melk) smaakt niet zo best als dit gemaakt wordt met koude melk.

Tegen 22.00 uur zijn we weer in ons hotel. Nadat we hebben afgesproken dat we de volgende dag om 8.00 uur opstaan nemen we afscheid van Hans & Edine. Voor het eerst sinds vier nachten slapen we weer met z'n tweeën op een kamer en zij trouwens ook.