Trouwen - Verslag - Het diner

We komen als een van de eersten de zaal binnen. Hij ziet er perfect uit. De band staat klaar en de tafels zien er heel verzorgd uit. De tafels staan wel wat vol met de menukaartjes, de servetten met onze eigen servetringen, de tafelindeling, het water, de broodjes, en dan nog het bestek en dergelijke voor een viergangen diner.

De servetring

Aan de servetringen zit ook een verhaal vast. We kwamen hierop toen we nadachten over een aandenken voor onze gasten. Onze ervaring is dat wanneer het een fotootje is we hem nog wel eens inplakken, maar vaak verdwijnt het aandenken in de vergetelheid. Een foto zagen we niet zo zitten en iets voor ergens onder het stof ook niet, we wilden wel iets anders. Servetringen dus, en dan het liefst met de namen van de gasten erin gegraveerd. Dus wij zoeken op internet. Nâh dat kan best hoor iets van zilver en dan wat graveren, houd echter wel rekening met kosten van 20 - 50 euro of nog meer per servetring. Dat vonden wij toch wat prijzig.
Toen vonden we hobbygips. Servetringen voor nog geen 30 eurocent per stuk, kijk dat lijkt erop. En hobbygips is ook nog in Den Haag. Dus eerst even langs geweest om te kijken en daarna gekozen voor de naar rechts kijkende kip, je hebt ook naar links kijkende en wanneer je van beide soorten een exemplaar tegen elkaar plakt heb je een dikke kip.
Toen we de kippen binnen hadden begon het volgende experiment, het beschrijven en beschilderen van de kippen. Wanneer je het gips niet beschildert kan je het moeilijk schoonmaken. Eerst schrijven en daarna met blanke lak schilderen bleek wat ons betreft het beste. Dus twee avondjes gezellig samen aan tafel en weer een klus klaar. In verband met de beschikbare ruimte hebben we geen namen op de kippen gezet. Dit heeft aan de ene kant als voordeel dat iedere kip bij elk willekeurig bord past, maar nu moesten we voor de tafelschikking iets nieuws verzinnen, en dat ging maar net goed zoals je kunt lezen in het verslag over de dag voor onze bruiloft.

Voor de tweede keer met zijn allen aan tafel

Voordat we aan tafel gaan maken we nog even een praatje met de band. Ze zijn rond 13.00 uur uit Houten vertrokken en blijken enorm in de file te hebben gestaan. Dat ze uit Houten komen is overigens niet zo handig want bij de contractbesprekingen leidde dit ertoe dat we 200 euro reiskosten moesten betalen, maar ja je kunt niet alles hebben. Het spelen en de pauzes regelen ze zelf en tussen de gangen door zullen ze proberen om wat mensen met een Quick Step of een Engelse Wals op de dansvloer te krijgen

De jazzband, Midnight Train

Het regelen van de band is trouwens nog een verhaal apart. Via internet waren we terecht gekomen bij Line Up Events en hebben we een demo-CD van Midnight Train ontvangen. Van een andere toko in Leiden konden we geen demo materiaal krijgen en de CD van Midnight Train klonk wel aardig dus besloten we in maart dat als er een band zou komen het Midnight Train zou worden. We hadden echter de gewelven onder Bloemendal gereserveerd en vroegen ons af of de band daar wel paste.
Dus gingen we op 27 april maar eens kijken. Konden we meteen de voorgestelde menu's proeven. Zo gezegd zo gedaan. Als we bij Bloemendal zijn blijkt echter dat we volgens de papieren niet de gewelven, maar de grote zaal hebben gereserveerd. Tja dat is een probleem. Volgens ons heeft men bij Bloemendal een fout gemaakt. Zij stellen echter dat uit alle papieren, inclusief het door ons getekende contract uit september 2001, blijkt dat we voor de grote zaal hebben gekozen. In het contract staat achter zaal "Monastère", wij wisten echter niet dat dit de naam van de grote zaal in plaats van de gewelven was. Als we een maand eerder waren gaan kijken was er niets aan de hand geweest. Drie weken eerder zijn de gewelven namelijk gereserveerd door een groep Duitsers. Wel is duidelijk dat de band niet in de gewelven past.

Heel soepel, zo'n open spinturn

Er volgen enkele weken van onzekerheid en onderhandelingen. De Duitsers willen eventueel wel ruilen, maar beslissen daar begin juni pas over. Tegen die tijd is het nog maar de vraag of wij de band nog kunnen krijgen als we in de grote zaal terecht komen. We houden de band al sinds eind februari aan het lijntje.

Verder speelt er het verhaal van de dansvloer. In de grote zaal ligt een heel klein dansvloertje, iets van 3 x 4 meter. In de gewelven liggen plavuizen dus hebben we ruimte zat.
Op voorwaarde dat Bloemendal een grotere dansvloer (32 m2) in de grote zaal legt willen we wel naar de grote zaal. We willen een grotere dansvloer omdat we anders grote problemen verwachten bij het stijldansen. We willen een lange kant van minstens acht meter. De gewelven zijn wel knusser, maar met de grote zaal weten we tenminste waar we aan toe zijn en kunnen we ook allemaal bij elkaar zitten, in de gewelven kan dat niet.
Het huren van de dansvloer kost iets van 300 tot 400 euro. Tja zeggen wij, het lijkt ons dat jullie daar ook maar iets van moeten betalen. Uiteindelijk betalen wij 150 euro voor de dansvloer en kiezen we voor de grote zaal. Achteraf zijn we ontzettend blij met dat onze keus. De zaal was niet te groot, iets waar we wel bang voor waren en nu was er contact mogelijk tussen de mensen op de dansvloer en de rest, iets wat in de gewelven ook veel moeilijker zou zijn geweest.
Vervolgens bellen we half mei om de band definitief vast te leggen. Bij Line Up weten ze echter niets van een reservering en ze moeten eerst even de band bellen om te horen of men nog vrij is. De volgende dag komt het verlossende woord, de band kan.

Als iedereen eindelijk aan tafel zit vraagt Ben een moment stilte waarna we met het eerste voorgerecht beginnen. Na het eerste voorgerecht openen we het bal met een Quick Step. Dit gaat goed, al is het houden van de maat wel lastig wanneer je niet gewend met om op Jazz te dansen. Tot onze verbazing lukt het zowaar om de dansvloer enigszins vol te krijgen met dansers en danseressen, geweldig. Tijdens de andere dansmomenten gaat het iets minder. Er zijn niet zo veel mensen die een Engelse Wals kunnen en voor de Weense Wals is helemaal geen belangstelling. De tweede keer Quick Step loopt wel aardig.

Pas op dat je je nek niet verdraait ! !

Naast het dansen probeert Jacob tussen de gangen door wat met de mensen aan de verschillende tafels te praten. Dit heeft tot gevolg dat hij wel heel weinig aan zijn eigen tafel zit en telkens opgehaald moet worden wanneer er weer iets te bikken is. Hij is na Gabrielle tenslotte de tweede die te eten krijgt. Gabrielle doet het wat rustiger aan het zit stil te genieten van alles wat er om haar heen gebeurt.

Gabrielle ook mee spelen !

Na het hoofdgerecht worden we geconfronteerd met het eerste stukje cabaret van deze avond. Het zijn Jörg & Nynke met een variatie op het gedicht zoals dat in de uitnodiging staat. Het is een kort stukje en om de beurt lezen ze iets voor. In eerst instantie is de tekst van dit stukje niet te achterhalen. Want net als echte artiesten hebben Jörg & Nynke deze sketch op het laatste moment, in de auto op weg naar Valkenburg, in elkaar gezet. Na afloop hebben ze de tekst niet aan ons gegeven, maar naar Jörg vermoed, in de prullenbak gegooid. Wij vermoedden op dat moment dat ze zich een beetje schaamde voor de kwaliteit en er daarom nooit meer mee geconfronteerd willen worden. Maar uiteindelijk krijgen we een paar maanden later toch een e-mailtje met de tekst van het stukje.

Adri & Wim hebben een doos met lego etc. mee genomen voor Marianne en Josh. Uiteindelijk zitten al onze neefje en nichtjes, Marianne, Josh, Matin en Kai, met de lego te spelen waarbij Matin Gabrielle aanmoedigt om ook mee te spelen.

Effe buiten een bakkie doen

Tijdens het voorproeven vonden we het eten echt geweldig. We hadden keuze uit twee menu's en hebben die door elkaar gegooid tot één. Nu vinden we het allemaal een stuk minder. We hebben eigenlijk ook helemaal geen honger en proeven weinig. Van Ben, onze grote Bourgondiër, begrijpen we echter dat het eten zonder meer perfect was. Diezelfde Ben begint op een gegeven moment te drammen dat we het dessertbuffet moeten openen want we lopen verschrikkelijk uit, ja nou en zolang we maar plezier hebben is er toch niets aan de hand. Enfin komen we bij het buffet, moeten we weer wachten want er zijn geen borden, maar dat probleem is binnen een minuutje opgelost.

Terwijl iedereen aan zijn dessert zit blijkt dat uitlopen wel nadelige gevolgen heeft. Het is inmiddels 21.15 uur en de band begint aan zijn laatste nummer. Wanneer dat afgelopen is wordt het wel heel erg stil in de zaal. Maar dat is ook weer niet zo'n probleem want binnen 10 minuten begint Ben iedereen de zaal uit te jagen richting de hotelbar. Daar staat namelijk de koffie. Dit intermezzo hebben we zo gepland opdat de band zou kunnen afbreken en de dj zou kunnen opbouwen.

Doordat de koffie in de hotelbar is, heeft iedereen de kans om nog even op het terras te zitten. Het is nog steeds lekker weer. Dit heeft wel als nadeel dat het Ben veel moeite kost om iedereen na een half uur weer naar beneden te krijgen. Tja eerst willen ze niet weg en later willen ze weer niet terug, het is overal ook veel te gezellig.