De aankomst bij Bloemendal
In de auto laten we alles eerst een beetje op ons inwerken. De kerkdienst met alle emoties gevolgd door een zee van zeepbellen en een scheut zeepsop van Ben op het blote ruggetje van Gabrielle. We zijn erg onder de indruk. Halverwege de rit zitten we echter al weer over koetjes en kalfjes te praten met onze chauffeur.

Via de mooie opgang naar Hotel Kasteel Bloemendal komen we bij Bloemendal aan. Na het uitstappen overleggen we even met de chauffeur wat hij gaat doen. Wij weten het ook niet, "vraag maar aan de fotograaf of hij nog iets met de auto wil en anders kan je gaan". Het blijkt dat hij mag gaan en binnen nemen we afscheid. De volgende dag horen we van Ben dat de chauffeur de bloemen van de auto nog heeft achtergelaten en toen is vertrokken.
Wij gaan naar onze kamer, een enorm ruime kamer met een badkamer die groter is dan de hotelkamer in veel hotels. Gabrielle frist zich een beetje op en zet haar hoed af.
We gaan weer naar beneden om samen met de fotograaf de tuin aan de achterkant van het kasteel in te gaan voor een laatste fotosessie. Hierbij lopen we door de hotelbar waar twee enorme champagneglazen met sect op ons staan te wachten. Daar hebben we helaas geen tijd voor. Wel heeft Jacob behoorlijk dorst dus slaat hij gauw nog even een glas jus achterover. Tijdens het nemen van de foto's, met name tijdens het lopen, merkt Jacob dat zijn linker voet steeds meer pijn gaat doen, een blaar?

Ondertussen komen de gasten aan. Ben zorgt ervoor dat degene waarvoor we een kamer geregeld hebben hun sleutel krijgen. Daarna loopt iedereen onder het genot van een glas sect, of iets anders, door naar het zon overgoten terras. Hans & Gerda komen pas een stuk later aan, zij hebben in Valkenburg eerst een nieuwe accu in hun auto laten zetten zodat ze hem niet meer hoeven aan te duwen.

Na de fotosessie schiet Jacob meteen Carla aan, hij heeft flink last van zijn linker voet en hij heeft tape nodig. Samen met de tape vertrekken wij weer naar onze kamer. Op de gang komen we onder andere de ouders van Jacob tegen en die willen onze kamer ook wel eens zien. Voordat we het weten staat een man of zes zich te vergapen aan ons bad.
Ondertussen kijkt Jacob naar zijn voet. Hij trekt de tape van zijn voet en daarmee meteen de daaronder zittende blaar open, lekker, we willen vanavond nog wel "even" lekker dansen, hoe moet dat nu? Dat zien we dan wel, we plakken de blaar een beetje af en spoeden ons naar beneden om ons bij de gasten te voegen, de bruidstaart staat al klaar.

Aan het aannemen van de kado's besteden we uiteraard de benodigde aandacht
Aan het aannemen van de kado's besteden we uiteraard de benodigde aandacht
We hebben helaas geen tijd om even met diverse mensen te kletsen. Men wil ons feliciteren en van de kado's af. Dus stellen wij ons op bij de tafel die daarvoor klaargezet is (dit soort dingen worden door Bloemendal automatisch geregeld, hebben wij het niet over gehad). We bedenken ons tijdens het typen van het verslag dat het niet ongebruikelijk is wanneer de ouders zich ook opstellen, daar hebben we vooraf en op dat moment niet aangedacht en is dus ook niet gebeurd. Wij hebben de indruk dat de meeste mensen onze ouders wel gevonden hebben.
Na de felicitaties weer geen tijd om te praten, de taart moet aangesneden worden. Ben houdt ons echter tegen, er moet eerst nog even een foto genomen worden met de vrienden van Jacob van de MAS (Middelbare Agrarische School). Hierna moeten we meteen door naar de taart.

De taart is nog wel een verhaal apart. Op de maandag voor onze bruiloft wordt Jacob gebeld met de vraag hoe het met de bruidstaart zit, weet hij veel. Vervolgens mag hij kiezen uit wat namen. Tja die namen zeggen hem niets, hij vraagt of het mogelijk is om wat meer informatie te krijgen zodat hij een beetje weet wat hij kan verwachten. Dat zullen ze proberen te regelen, maar hij moet wel opschieten want de bakkerij moet het dinsdag weten. Op dinsdagochtend rolt er een fax binnen bij LNV met wat beschrijvingen van bruidstaarten. Maar ja denkt Jacob, zo meteen bestel ik iets waar Gabrielle het niet mee eens is dus ik wil wel eerst overleggen. Meestal is dat niet zo'n probleem, gewoon een trapje op en dan is hij bij Gabrielle. Maar net vandaag zit ze weer eens bij een enorm belangrijke vergadering in Brussel.
Dus klimt hij maar weer in de telefoon en belt met Bloemendal. Uiteindelijk weet hij het zo te regelen dat hij uitstel krijgt tot 20.00 uur die avond om de keus door te geven. Vervolgens belt hij Gabrielle om de voicemail van haar mobiele telefoon in te spreken. Let wel het betreft hier haar privé telefoon als eenvoudig cluster coördinator biologische landbouw krijg je echt geen telefoon van de zaak mee wanneer je naar het buitenland vertrekt. Maar wat blijkt, in Brussel werkt alles anders. Iedereen laat daar zijn telefoon gewoon aanstaan tijdens de vergadering dus loopt Gabrielle de vergadering even uit om deze zeer belangrijke zaak (landsbelang) eerst even te regelen. Al met al geeft Jacob de uiteindelijke keuze, bavaroise samengesteld uit mango, abrikoos en mandarijn afgegarneerd met vers fruit, rond 15.00 uur door. Ruim op tijd, nog 5 uur over.

Het snijden van de taart Het snijden van de taart
Het snijden van de taart

Die taart gaan we nu dus aansnijden. Onze zwager, Abdul, heeft ons de afgelopen tijd meerdere malen uitgelegd hoe je dat moet doen, dus doen we onze best om zijn aanwijzingen op te volgen. Vervolgens mogen we elkaar een hapje taart voeren en wat blijkt, de taart is gewoon ontzettend lekker.
Na het eerste stukje nemen meer deskundige mensen het snijden en uitdelen van ons over zodat wij naar buiten kunnen. Eindelijk een moment om met onze gasten te praten. Hierbij hebben we ook eindelijk tijd om onze glazen met sect leeg te drinken. Het zijn echt enorm grote glazen, van Bloemendal hebben we een setje van deze glazen gekregen, we hebben ze opgemeten ze zijn meer dan 30 cm hoog.

Het eten van de taart Het eten van de taart
Het eten van de taart

Tijdens een gesprek met zijn oud-collega's van ABAB merkt Rianne op dat Kai, de dochter van Marius & Dawn, zo'n voorbeeldig kind is. Ze zit zo mooi op dat kleedje en loopt of kruipt helemaal niet weg. Gek hé, Kai kan nog lopen nog kruipen dus moet ze wel op dat kleedje blijven zitten of ze nu wil of niet.
Terwijl Jacob met zijn oud-collega's zit te praten komt Gabrielle tante Ria tegen. Ria & Fons hadden toegezegd om op oma te letten wanneer die zou komen. Oma zag het echter niet zitten dus nu hebben ze hun handen vrij. Twee dagen voor de bruiloft belde ze met de vraag om het goed was dat hun jongste zoon, Jasper, ook mee kwam. Maar natuurlijk, we hadden hem niet uitgenodigd, maar wanneer hij het leuk vindt is hij zeker welkom. Maar ja zeiden ze dan gaan Ria en Jasper voor het diner weg. Wij vonden dat een beetje onzin, maar je kunt mensen nu eenmaal niet verplichten om te blijven. Dus nu Gabrielle Ria zag vroeg ze meteen hoe het er mee was en of ze misschien toch bleven eten. Als het mocht en kon wilden ze wel blijven, ze vonden het zo leuk. Maar dat was geen enkel probleem, Ben regelt twee extra stoelen en klaar.

De tafelschikking dat was sowieso een puzzel voor Ben. We hebben per tafel één kaart gemaakt met de namen van de mensen die daar zitten. Men is vrij om aan de toegewezen tafel een willekeurige stoel te kiezen. Bij het maken van de tafelindeling hebben we geprobeerd om iedereen met onbekenden aan tafel te zetten, dus iedereen moet lekker integreren.
Deze opzet had een paar bijzonder goede uitkomst. Zo zitten Hans, twee jaar op Ambon gewoond, Tante Ima, afkomstig uit Indonesië en Oom Guus, ± 10 jaar in Indonesië gewoond, bij elkaar aan tafel. Zij hadden niet verwacht nog Indonesisch te praten op onze bruiloft. Aan een andere tafel zitten Maarten & Rianne en Oom Charel & Tante Annie, zij komen er achter dat ze vlak bij elkaar wonen, Aarle-Rixtel en Helmond. Verder ontmoeten Ineke en Jolanda, achternichten, elkaar voor het eerst.
Het probleem van Ben is dat Jacob de namen wel op de kaarten had gezet, maar niet hoeveel mensen het waren. Dus op een gegeven moment begon hij over een tafel met zes personen. Maar dat kan niet, er zitten zeven of acht mensen aan één tafel. Maar ja, hij kan ook niet weten dat de familie G. Nuytens vier personen zijn in plaats van de gebruikelijke twee. Weer een probleem opgelost.
Helaas lukt ook nu het praten niet zoals we willen. Er zijn nog enkele mensen die hun kado's kwijt willen en vervolgens begint Ben te zeuren dat het 18.00 uur is en we volgens onze eigen planning aan het diner moeten beginnen. We rekken nog even, het is erg lekker buiten maar dan vertrekken we toch maar naar beneden. We moeten tenslotte ook een beetje het goede voorbeeld geven.