Het kerkelijk huwelijk
Onder begeleiding van de dominee en de pastoor gaan we de kerk in
Onder begeleiding van de dominee en de pastoor gaan we de kerk in
De kerk waarin wij trouwen ligt midden in Valkenburg, aan het begin van een straat met allemaal kroegen. Wanneer wij met onze auto voor de kerk stoppen trekt dat nog wel wat bekijks. Als we de auto uit zijn komt Ben naar ons toe, waar is het trouwboekje? Weten wij veel, de vader van Gabrielle moet het hebben. Hij blijkt het in Monopole te hebben laten liggen. Na de kerkdienst willen de dominee en de pastoor er een aantekening in maken. Oké, dan niet zeggen wij tegen Ben, regel maar iets met de dominee, de pastoor en de vader van Gabrielle, wij gaan ons hier in ieder geval niet druk over maken.
Ondertussen werkt Edine ook mee aan het succes van deze dag. Zij staat aan de deur om iedereen die binnenkomt een boekje te geven met daarin het programma van de kerkdienst. Dit zijn de boekjes die Gabrielle gisteren bij de pastoor heeft gebracht.

Voor de zoveelste keer deze dag wachten we een paar minuten. Dan komen de pastoor en de dominee naar buiten om ons te halen. Er is iets geregeld omtrent het trouwboekje. De ringen zijn wel binnen, daar hebben Ben & Carla goed voor gezorgd. Achter de pastoor en de dominee lopen we de kerk in, het Sint Cecilia Koor zingt Jubilate Deo. Aangekomen op onze plaats, krukken in plaats van stoelen in verband met de sleep van Gabrielle (die ze dus niet heeft), geeft Gabrielle haar boeket af er legt de pastoor dit naast het Bloemstuk op het altaar.

De kerkdienst is wat ons betreft een verhaal apart. Doordat we voor een oecumenische dienst hebben gekozen is er vooraf relatief veel overleg geweest tussen ons, de dominee en de pastoor. Beide voorgangers hebben daarbij telkens aangegeven dat wij alles zelf mochten bepalen. Dat hebben we dan ook gedaan waarbij zij zo nu en dan wat aanwijzingen gaven. Het in elkaar zetten van de kerkdienst en het maken van het boekje is het onderdeel van onze bruiloft dat de meeste tijd heeft gekost. Achteraf zijn we erg dankbaar voor de vrijheid die we gekregen hebben, het is een heel persoonlijke, mooie en emotionele dienst geworden.

De pastoor heeft de leiding, het is zijn kerkgebouw. Hij opent met een persoonlijk woord. De moeder van Jacob en de peetoom van Gabrielle lezen een tekst uit de bijbel, wij vinden erg fijn dat zij dit hebben willen doen. De preek van de dominee is heel persoonlijk en toepasselijk. Hij heeft het over twee zelfstandige mensen die toch samen willen zijn.
Tussendoor wordt er gezongen door het koor of met zijn allen. Het koor zingt erg mooi en bij de tweede samenzang, waarvan de tekst en de muziek toch wat moeilijker zijn dan we dachten, is de ondersteuning van het koor hard nodig.

Onze dominee

Na de preek volgt de huwelijksvoltrekking. Samen met onze getuigen, Hans en Janine, nodigt de pastoor ons uit om bij het altaar te komen. We hebben beide een stukje voor elkaar geschreven waarbij we van elkaar niet weten wat. Eerst spreekt Gabrielle haar tekst. We zijn behoorlijk emotioneel. Ondanks dat we de tekst op papier hebben valt het niet mee op deze uitgesproken te krijgen. Na het uitspreken van de teksten en onze positieve antwoord op elkaars vragen, worden we gezegend door de dominee.
Vervolgens komt de pastoor naar voren om de ringen te zegenen waarna we de ringen bij elkaar om doen. Jacob moet een beetje prutsen aan de ring van Gabrielle omdat het diamantje boven moet. Een enkeling denkt dat hij niet om wil, maar dat valt dus mee.
Na de ringen vraagt de pastoor aan Hans en Janine om ons te ondersteunen en gedenken in hun gebeden. Hiervoor hebben we in overleg met Hans en Janine een tekstje gemaakt. Ze antwoorden beiden volmondig met ja.

Wij, de domninee en onze getuigen

De laatste handeling die wij binnen deze ceremonie verrichten is het samen aansteken van de kaars. De pastoor heeft hiervoor een speciaal lontje waardoor dat geen probleem is. Na afloop hebben we deze kaars meegekregen en hij staat nu bij ons in de huiskamer.
Tot slot ontvangen we van de ouderling van dienst, van de Protestantse Kerk, een bijbel. We hebben zelf de vertaling en de kleur mogen kiezen. Het is een rode Groot Nieuws Bijbel geworden.

Op dat moment denken wij dat we klaar zijn en we terug kunnen naar onze plaatsen voor het altaar zodat de dominee of de pastoor de voorbeden kan uitspreken. Deze voorbeden waren we bijna vergeten te maken, maar uiteindelijk hebben we de voorbeden woensdagavond uitgetypt en gefaxt.
Hierbij konden we geen contact krijgen met de fax van de pastoor wat er toe leidde dat de dominee de voorbeden weer doorfaxte naar de pastoor. Vooraf was van ieder onderdeel afgesproken wie, de dominee of de pastoor, de leiding zou hebben. Van de voorbeden waren we dit echter vergeten.
Net als wij het altaar denken te verlaten nodigt de pastoor ons uit om de voorbeden uit te spreken. Dit hadden de dominee en de pastoor zo met elkaar afgesproken. Wij zijn enigszins verbaasd, maar de pastoor heeft de tekst bij zich en na even heen en weer te hebben gekeken begint Gabrielle met het uitspreken van de door ons gemaakte tekst. Vervolgens spreken we om de beurt een stuk uit.
Dit is voor ons het zwaarste moment van de dag. We zijn beide erg emotioneel en we vragen ons dan ook af of hetgeen we tussen onze tranen door zeggen wel te verstaan is. Achteraf vinden we het echter wel mooi dat we het zelf hebben mogen doen.

Wanneer wij klaar zijn met onze tekst neemt de pastoor het over en bidden we met zijn allen het oecumenisch Onze Vader.
Na het gebed gaan wij terug naar onze plaatsen en volgt de collecte. Voor ons een moment van rust, een moment om bij te komen van de heftige emoties van de huwelijksceremonie.
Tot slot spreekt de pastoor nog een woordje waarna de dominee en de pastoor samen de zegen uit spreken.
Na de zegen zingt het koor Rejoice in the Lord. De pastoor tipt ons dat het koor het leuk vindt wanneer we ons omdraaien naar het koor, boven achter ons. Wanneer dit afgelopen is verlaten de gasten kerk ondertussen speelt de organist / dirigent van het koor de bruidsmars.

Wij blijven nog even hangen om met de dominee en de pastoor te praten en de leden van het koor persoonlijk te bedanken. Achteraf hebben we begrepen dat men zich buiten afvroeg waar we bleven. Maar ja, het is onze dag en zonder ons vertrekt er echt niemand. Ze wachten maar.

Wanneer we buiten komen hebben Ben & Carla de kans aangegrepen om te doen wat ze bij Kasteel Oost hadden willen doen. Iedereen staat in twee rijen opgesteld met de bellenblazers in de aanslag. Terwijl wij naar buiten lopen blaast iedereen er op los. De zon schijnt nog steeds, het is een geweldig gezicht. Om de fotograaf de kans te geven wat mooie foto's te maken, lopen we in de laagste versnelling richting auto.

Door een zee van zeepbellen lopen we richting de auto
Door een zee van zeepbellen lopen we richting de auto

Uit een ooghoek zien we dat er buiten behoorlijk wat mensen staan te kijken. Aangekomen bij de auto stappen we onder begeleiding van de chauffeur weer in waarna we langzaam en al toeterend richting Vaals vertrekken.

Achteraf blijkt dat niet alleen wij, maar veel van de aanwezigen last hadden van hun emoties. Daarom hebben wij een tip voor mensen die in de toekomst wellicht ook zoiets organiseren, doe in elk kerkboekje een papieren zakdoekje.