Het aanzoek
Hieronder vind je de tekst van een e-mail die Gabrielle enkele weken na het aanzoek aan Marius verstuurde. We hebben een inleidende stukje tekst weggelaten en de tekst wat opgeleukt met enkele foto's en een aantal linkjes.

Ha Marius!

Ik bedenk me ineens dat ik jullie nog het verhaal van 'het aanzoek' moet vertellen! Dat was echt super hoe Jacob dat heeft aangepakt! Ik had helemaal niets door. Donderdagavond 12 juli (12 jaar kussen!!) hadden we nog een beetje wrijving over het feit dat Jacob ons uitje naar de Parade (theater) moest afzeggen vanwege werk. Ik had hem al drie weken van te voren gevraagd om de avond vrij te houden, belt hij om 5 uur 's middags af.
O.K. ik pissed, loop nog een beetje te mopperen tegen mijn collega dat hij dit toch echt wel moet goedmaken dit weekend, wat hij ook prompt beloofde. Ja, ja, dacht ik nog, dat moet ik nog maar eens zien (later blijkt mijn collega in het complot te zitten en al weken op de hoogte te zijn van het feit dat Jacob me gaat verrassen!!!).
We lagen laat in bed, ik zou vrijdags gewoon gaan werken. Wel was ik ineens 1 van de 2 wekkers kwijt maar Jacob lag al zo in coma dat ik er maar niet verder op in ben gegaan (dit moment heeft Jacob veel zweetdruppels gekost, zo vertelde hij later). Gaat ineens om 4 uur 's ochtends de wekker! Ik denk nog welke oetl...l maakt me nu wakker, het is nog geen 7 uur!! Zegt Jacob dat ik moet opstaan om mijn spullen te pakken, hij heeft een verrassing voor me. Ja, ja, ik wou me al haast omdraaien, gaat de tweede wekker af. Ik denk, hier is iets niet in de haak, dit is gepland.

Dus ik ben om 4 uur maar mijn bed uitgegaan en ben gaan pakken. Ik moest van alles inpakken: wandelschoenen (o nee hè, toch niet een weekend buffelen door de Ardennen), zwemspullen, badlakens (het zou 35 graden worden, huh, zo warm is het helemaal niet in de Ardennen), regenkleding (of toch?)....
Afijn om 5.45 uur lopen we met zware rugzakken (Jacob: oh ja, ik heb ook nog een pak Icetea meegenomen voor onderweg, daarom is de rugzak zo zwaar....) richting het station. Komt er ineens een bus van Eurolines langs en Jacob zegt: goh, die is goed op tijd! Gaan we met de bus naar Hongarije??? Ik wist niet meer waar ik het had, allerlei vakantiebestemmingen schoten me door het hoofd. Ik besloot maar om gewoon af te wachten wat er zou gebeuren. Ik was een beetje bang dat het anders wellicht op een teleurstelling zou uitlopen (I know myself).
Uiteindelijk belandde ik in de trein richting Amsterdam (weekendje Texel dan?) en tot mijn grote verbazing stappen we op Schiphol uit. Toen werd ik toch wel heel zenuwachtig (ja inderdaad het paspoort was ook ingepakt). Ik ben maar een beetje achteraf gaan staan toen Jacob incheckte bij de KLM-balie (voor alle vluchten!!). Oei, oei, waar zouden we naar toe gaan, spannend!! En tja, toen vroeg de douane waar we naar toe gingen. Ik met een brede lach: dat is een verassing!!! Maar daar trapte die niet in! Ik probeerde mijn oren nog dicht te doen maar ik zag de mond van Jacob zeggen: BUDAPEST!!!!! Fantastisch!!! Wat een heerlijk verassing: terug naar de stad die ik zo ontzettend mooi vind! En zo onverwacht!

Het werd helemaal mooi toen we ook nog een upgrade kregen naar de businessclass! Het kon niet meer stuk! Ik heb de hele reis met een ontzettende smile op mijn gezicht gelopen: ik vond het zo onwijs gaaf! Het was weer heerlijk om terug te zijn en weer dingen te herkennen. Het is inmiddels al weer negen jaar geleden dat we daar op stage waren! Het vliegveld was in de tussentijd vernieuwd en we hebben maar eens heel decadent een taxi-bus naar het hotel genomen in plaats van de stadsbus.
Het hotel was een oud staatshotel wat voor mij toch weer de sferen opriep van het 'oude' Hongarije. Het lag in Ferencvaros, een wijk in Budapest, die we op zich niet heel erg goed kennen. Het hotel was prima en na aankomst (om 11.00 uur, ik kon nog steeds niet beseffen wat me overkomen was. Ik kneep mezelf af en toe in de arm om te checken of ik niet droomde!) hebben we eerst maar eens lekker geslapen (we waren kapot).
Rond een uur of 2 zijn we gaan lopen richting het centrum. Het was bloedheet (35 graden), dus het tempo lag laag. Bovendien duurde het echt tot aan het centrum voordat we weer wat herkenden. Nu denk je natuurlijk: die Nuytens wist wat er ging gebeuren. Maar nee, ik liep daar gewoon heel erg rustig ontzettend te genieten van de actie van Jacob en Budapest. Via de Vaci Utca (dé winkelstraat) liepen we richting de Donau. We konden uit twee bruggen kiezen: links de brug bij de citadel of rechts, de befaamde kettingbrug (dé brug voor een potientieel huwelijksaanzoek, bij iedereen in onze omgeving bekend).
Ik wou links (dichterbij), Jacob zegt, nee laten we maar rechts doen (nee nog niks in de gaten). Komen we bij de brug aan, wil Jacob eerst de weg oversteken, omdat hij aan de andere het uitzicht mooier vindt. Ineens schiet het door mijn hoofd: shit, dé brug!! Ah nee, dat kan niet, die jongen is nog helemaal niet toe aan trouwen... maar ja, we zijn nu wel in Budapest, zou ik het dan durven te vragen??? (Mensen, ik moet bekennen dat ik in Nieuw-Zeeland (Abel Tasman park) 's avonds onder de sterrehemel aan het strand op het punt heb gestaan om Jacob te vragen. Maar ik deed het van angst groen en geel in mijn broek, zo bang was ik om het te vragen. Het kostte me tien minuten om moed te verzamelen, wil ik net mijn mond open doen, zegt Jacob: zullen we terug gaan naar de hut om te gaan slapen??? Nuytens: O.K!!! (pffft, gered!)).
Terwijl we met veel moeite de weg oversteken, neem ik me voor: zondagavond, dan ga ik het vragen! Zo'n kans als deze krijg ik nooooit meer! Gesterkt door dit besluit loop ik vrolijk samen met Jacob de brug op. Pompiedompiedom, wat is het leven toch heerlijk!!! Jacob begint een discussie dat het allemaal toch wat minder mooi is dan in zijn herinneringen, tja de Donau is niet blauw (negen jaar geleden ook niet). Al pratend lokt hij mij na 20 meter richting de reling. Al hangend over de reling halen we herinneringen op. Ineens slaat hij een arm om me heen en zegt: Gabrielle, ....... O nee, het is zo ver!!! Tranen schieten in mijn ogen. Hij vraagt: Gabrielle, wil je met me trouwen?? Verstikt door emoties mompel ik ja en vlieg hem om de hals. Hij had het niet gehoord en vraagt: wat zeg je hierop? Ik kijk hem aan en kan nog net uitbrengen: ja!! Met heel mijn hart!!! Oef, er zijn heel wat traantjes geplengd en de Donau is een stuk zouter geworden. Wat ontzettend gaaf en wat een superactie van die vent van me!!!

Enkele uren na het aanzoek straalt het geluk er nog vanaf
Enkele uren na het aanzoek straalt het geluk er nog vanaf
De verdere dag hebben we doorgebracht in de buurt van de Burcht. Nog even goed de brug op de foto gezet en 's avonds lekker gegeten. Rond een uur of negen gingen we met de metro terug naar het hotel. Het was inmiddels donker geworden en prompt lopen we bij de uitgang de verkeerde kant op. Shit waar is dat hotel toch? Zeker een half uur later dan gepland hebben we het hotel gevonden (op een paar minuutjes van de metro-uitgang maar dan net de andere kant op). We besluiten om nog even in de tuin te gaan zitten. Komt daar een volgende verassing: champagne!! Ja, ja, een pak Icetea ingepakt! Ik vond het al zo zwaar! Nou, toen was het helemaal af! Vrijdag 13 juli 2001: ik zal deze dag nooit vergeten!!

We hebben een heerlijk lang weekend gehad. Veel gedaan en gezien. Op zaterdag met de Hév naar Gödöllö, waar veel nog net zo is als vroeger. We doen weer boodschappen in onze oude supermarkt, kijken nog even bij de universiteit (de barakken bij de D-building zijn gesloopt, geen vage biljarttent meer en niet meer met je arm op de vensterbank leunend een kavé drinken, die zo sterk was dat de tranen in je ogen sprongen, terwijl achter je een paard met wagen passeerde), het zwembad, de kapper (waar Marius voor een kwartje werd kortgewiekt) en het slot van Sissi, dat na jaren van restauratie nu al gedeeltelijk voor het publiek open is (mooi!!).
Uiteindelijk vertrekken we rond een uur of 5 nadat we nog even langs het restaurant zijn gelopen waar we nog met Marius hebben gegeten. Ik heb het er moeilijk mee, het afscheid is waarschijnlijk definitief. Er vloeien heel wat traantjes in de Hév, die ondanks een nieuwe bekleding nog ouderwets schommelt. 's Avonds eten we in de buurt van het Heldenplein in een trendy straatje. Budapest begint zich te ontwikkelen tot een stad als Parijs, er zijn leuke eetgelegenheden bijgekomen en we vinden het opvallend schoon (tja, drie jaar Brussel, dan liggen je normen wellicht wat anders). Verder zie je nu dezelfde auto's rijden als bij ons en heeft iedereen een mobieltje.

Op zondag zijn we in Pest en lopen we via de citadel via Mosvka ter (nog lekkere broodjes gegeten op het station) naar het beginpunt van de tandradbaan. Vervolgens gaan we weer met het treintje dat door kinderen wordt gerund en stappen halverwege uit. Via de bossen komen we na een leuke wandeling bij de kabelbaan. In alle rust dalen we af naar beneden. Ik wou dat we altijd hier konden blijven, Budapest blijf ik zo mooi vinden!
Terug in de stad besluiten we het er van te nemen en belanden we op een boot op de Donau alwaar we van 6 tot 10 uur 's avonds genieten van elkaar, het eten, het uitzicht en de zonsondergang. Jacob genoot iets minder van de hoogte van de rekening, maar gelukkig viel de wisselkoers mee en waren we uiteindelijk 150 gulden kwijt!!! Valt best mee! Wat dat betreft was het deze keer anders dan negen jaar geleden. Omdat je gewoon eenmaal meer te besteden hebt, neem je het er ook veel meer van. En ik moet zeggen: ik geniet er met volle teugen van!.

's Maandag zijn we wezen zwemmen op Magaretha-eiland (ja daar waar we toen ook met Marius zijn geweest). Helaas ging de tijd veel te snel! Om half 3 moesten we weer terug zijn omdat de minibus van het vliegveld ons op zou komen halen. Terwijl we richting het vliegveld rijden, zie ik in de verte de heuvels lonken, oooh ik wou dat we konden blijven! Tijdens het opstijgen vliegt het vliegtuig nog een laatste keer over Budapest: we zien de Donau, Magaretha-eiland en heel in de verte: ONZE BRUG!!!!!

Ik hoop dat ik jullie met dit verslag een beetje een sfeerbeeld heb kunnen geven over hoe ontzettend fantastisch we het hebben gehad. Het was absoluut super en al schrijvende schieten de emoties weer door mijn lijf. Mijn leven met Jacob is zo ontzettend mooi en liefdevol dat hij echt voor mij de ware is!! JA, IK WIL!!

Liefs, Gaby