April 2010, we verhuizen van Mexico Stad naar Peking (deel 2)
April begon redelijk rustig, we zaten met name te wachten op onze visa voor China. Deze zouden we op zijn vroegst op woensdag 7 april kunnen krijgen. Echter, we mochten ook nog een hele berg frequent flyer miles van Sigrid gebruiken, maar die moesten wel voor 1 april besteed worden want na 31 maart zouden ze automatisch vervallen. Dus hebben we eind maart, op de gok, voor Jacob voor 15 april een ticket naar Peking gekocht. Sigrid nogmaals bedankt voor je miles. Gabrielle heeft vervolgens deze datum doorgegeven aan het ministerie van LNV zodat zij een ticket voor dezelfde vlucht kreeg.

Toen Gabrielle op donderdag 8 april naar het ministerie van Buitenlandse Zaken belde om te vragen hoe het met onze paspoorten / visa stond was het eerst vooral zoeken naar de contactpersoon, die ziek was, en onze namen, die maar moeizaam uit het systeem tevoorschijn kwamen. Maar na 10 minuten kwam toch het bericht dat alles klaar was, alleen moesten ze onze paspoorten nog ophalen bij de Chinese ambassade in Den Haag. Uiteindelijk konden wij onze paspoorten, inclusief visa, op maandag 12 april ophalen bij het ministerie van Buitenlandse Zaken.

We hebben nog wel geprobeerd om op een eerdere vlucht naar Peking te komen, maar volgens de persoon van de KLM die wij aan de lijn kregen, zat alles vol. Of dit echt zo was, of dat het te maken had met het soort ticket dat Jacob had, weten wij niet, maakt ook niet uit, wij zouden op 15 april vliegen, dachten we.

Toen we op donderdag 15 april beneden kwamen had Ben al een briefje op tafel gelegd, er was gedoe met het vliegen in Europa als gevolg van een aswolk veroorzaakt door een vulkaan op IJsland. Dus vanaf dat moment hielden wij het nieuws en enkele internetsites in de gaten. Langzaam maar zeker werd duidelijk dat een deel van de vluchten niet door zou gaan. Toen wij rond 14.00 uur richting Schiphol vertrokken was het laatste bericht dat het luchtruim om 19.00 uur dicht zou gaan en dat onze vlucht, van 17.35 uur, gewoon zou vliegen.

Op Schiphol twijfelden we nog even over het afgeven van onze bagage, maar de mevrouw achter de balie zei dat het allemaal wel goed zou komen en dat we onze bagage maar beter konden afgeven, wat we dan ook deden. Met een redelijk opgewekt gevoel gingen we verder, hadden wij even mazzel, we konden nog net weg. Dus optimistisch en opgelucht stapten we het vliegtuig in. Ons humeur werd hier nog beter. Allerlei mensen kwamen niet opdagen omdat hun aansluitende vlucht niet vloog en deze vlucht dus niet konden halen. Hierdoor hadden wij extra veel ruimte, lekker.
Maar langzaam maar zeker werden we toch wat onrustig, het duurde wel heel lang voor we weggingen, en ja hoor, na een dik half uur in het vliegtuig gezeten te hebben mochten we er weer uit, we gingen toch niet.

Toen we de slurf uitkwamen was de informatievoorziening zeer beperkt, "ga maar naar huis" werd er gezegd, maar ja, dat wilden we wel, maar dat lukte niet. Ons thuis is tenslotte China. Wij wilden vooral onze bagage terug want we hadden helemaal niets meer en vermoedden dat, in tegenstelling tot wat de mensen van de KLM beweerden, er morgen vrijwel zeker ook niet gevlogen zou worden. Helaas bleek het volstrekt onmogelijk om onze bagage terug te krijgen.
Na een half uur of zo voor de douane te hebben gestaan, was het verhaal bij de bagagebanden hetzelfde, nee uw koffers blijven in het vliegtuig, ga maar naar huis. Ja, maar we wonen niet in Nederland. Vervolgens hoorden we dat er voor mensen die business klasse vlogen iets geregeld werd, dus waren er met name voor Gabrielle nieuwe kansen.
Het was even zoeken, maar via "deur 16" kwamen we inderdaad bij een balie waar men misschien iets voor ons kon betekenen. De rij was echter zo lang, we schatten al snel 1 tot 2 uur, dat we er maar niet in zijn gaan staan en richting de trein zijn vertrokken.
Voordat we de trein instapten hebben we nog even wat te eten gekocht en om even na 19.30 uur hadden we de trein terug richting Den Haag. Gelukkig mochten we nog een paar nachtjes bij Ben & Carla slapen.

Op vrijdagochtend lukte het Gabrielle om, via het reisbureau van het ministerie van LNV, haar ticket te verzetten naar vrijdag 23 april. Dat vonden we vreselijk ver weg, maar eerder was niet mogelijk. Jacob probeerde iets soortgelijks, maar kwam er bij de KLM niet door. Alle telefoonlijnen waren volledig bezet, hij kwam niet eens in en wachtrij.
Verder zaten we zonder schone kleren en op basis van de schaarse informatie die er was schatten we in dat het nog wel een paar dagen kon gaan duren voor we weer konden vliegen. Dus besloten we om aan het begin van de middag naar Schiphol te gaan. We wilden proberen om onze bagage terug te krijgen en kijken of daar verder nog relevante informatie was. Op Schiphol waren we heel snel klaar, nee, onze bagage konden we niet krijgen en nee, verdere informatie hadden ze ook niet, we moesten bellen.

Helemaal nutteloos was onze reis echter niet. Carla zat namelijk vast in Engeland en belde met het verzoek of we haar auto vanaf Schiphol wilden meenemen. Zij zou de volgende dag met de boot terug komen dus was het voor haar handig als wij de auto meenamen. Dit kon omdat ze de auto bij een bedrijfje had gestald en ze daar ook de sleutel van de auto hadden.

Terug in Rijswijk lukte het Jacob om na een kwartier achter elkaar het telefoonnummer van de KLM te hebben gedraaid in de wachtrij te komen en nog een dik half uur later werd hij overgeboekt naar een vlucht op dinsdag 20 april. Helaas wisten ze aan de andere kant van de lijn niets over onze bagage, behalve dat we die voorlopig niet meer zouden zien.

Op zaterdag gingen we dus maar winkelen, nieuwe onderbroeken, tandenborstels en nog wat dingen kopen. Veel konden / mochten we van Ben & Carla lenen, maar sommige dingen deel je liever niet en andere dingen pasten gewoon niet zo goed.
Verder besloten we dat we geen zin hadden om na dik twee weken wachten nog vier dagen bij Ben & Carla op de bank te gaan zitten wachten. Dus regelden we voor zondag en maandag een huurauto en een hotelkamer en gingen we twee dagen wandelen in de Ardennen. Dit was de derde keer sinds we op 13 maart uit Mexico vertrokken en de eerste keer dat we lekker weer hadden.

In de loop van maandag werd duidelijk dat er langzaam maar zeker weer wat gevlogen ging worden en Jacob zat op dinsdag in de eerste vlucht van Amsterdam naar Peking. Op dat moment kreeg Gabrielle te horen dat zij op woensdag al meekon, dus ook dat zat mee.
De onduidelijkheid over onze bagage duurde trouwens totdat Jacob in Peking landde, niemand durfde hem te vertellen of onze koffers wel of niet in het vliegtuig zaten. Wel had hij al onze bagage labeltjes bij zich en had hij de nummers van onze bagage labeltjes aan zijn ticket laten toevoegen, meer konden wij er niet aan doen. Gelukkig verschenen beide koffers in Peking op de bagageband zodat Jacob zich een paar uur later voor het eerst in bijna een week weer kon scheren.
Gabrielle kwam een dag later, op donderdag, aan waarna we het gedoe van de afgelopen weken al snel vergaten en ons appartement in Somerset, waar we in 2005 en 2009 ook al gewoond hebben, al snel als thuis voelde.

De rest van deze maand besteedden we aan werken en vooral ook aan het bezoeken van oude vrienden. Zo ging Jacob in het eerste weekend meteen met Jeroen squashrackets kopen zodat ze net als voorheen weer iedere donderdagavond samen konden squashen. Verder was er op donderdag 29 april de koninginnedag receptie bij de ambassadeur en op vrijdag 30 april het Koninginnedagfeest van de Nederlandse Vereniging in Peking. We zijn naar beide activiteiten geweest zodat we niet alleen het Wilhelmus twee keer hebben kunnen oefenen, maar meteen ook konden bijkletsen met allerlei vrienden / kennissen. Dit was allemaal erg leuk.

De woonkamer van ons appartement in Somerset
De woonkamer van ons appartement in Somerset

Er was in Peking eigenlijk maar één ding dat tegenviel, het weer. Het was gewoon veel te koud voor de tijd van het jaar. Overdag werd het een graad of 15/16 en de verwarming was overal al meer dan een maand uit. Dus zaten we 's avonds (en overdag) regelmatig met een deken over onze benen. Gelukkig kwam het eind april allemaal goed, de temperatuur steeg van 15 graden op woensdag 28 april naar 31 graden op zaterdag 1 mei, lekker!

We zien het helemaal zitten om de komende tijd weer in Peking te wonen.