September 2008, de Paralympics van 2008 in Peking
September was een beetje een rare maand. Aan de ene kant zaten we nog met het Olympische gevoel en waren er ook nog de Paralympics maar aan de andere kant begon het gewone leven ook weer op gang te komen.
De maand begon met perfect weer waarbij wij, eind augustus, op een mooie zondagmiddag naar een feestje op een geweldig dakterras mochten. Dit dakterras, bovenop een flat op een compound net naast de onze, heeft misschien wel het mooiste uitzicht van Peking, en dat leverde enkele mooie foto's op.

Wellicht het mooiste uitzicht van Peking met uitzicht over het Chaoyang Park en in de verte de bergen waar de Chinese muur door loopt
Wellicht het mooiste uitzicht van Peking met het Chaoyang Park en in de verte, iets rechts van het midden, het beachvolleybal stadion gebruikt voor de Olympische Spelen en helemaal in de verte de bergen waar de Chinese muur door loopt. Klik hier voor een veel grotere versie van deze foto.

Als je zo op het dakterras van de buren staat geeft dat meteen een gewedlige kans om je eigen huis (flat, compound) te fotograferen
Als je zo op het dakterras van de buren staat geeft dat meteen een gewedlige kans om je eigen huis (flat, compound) te fotograferen

Verder moest Gabrielle voor haar werk de eerste twee weken van september naar Kunming en Hong Kong. Dus zat Jacob twee weken alleen thuis. Hij heeft er nog over gedacht om ook naar Hong Kong te gaan maar omdat we een vaag plan hebben om in december te gaan en omdat hij ook nog wat van de Paralympics wilde zien, heeft hij dit niet gedaan.

De Paralympics waren een minder groot feest dan de Olympische Spelen. Wij hebben er ook minder van gemerkt. Het is toch een beetje zo dat wanneer je niet naar wedstrijden en/of het Holland Huis (= het Holland Heineken Huis van de Paralympics) gaat, en ook geen gasten hebt die dit doen, dan gaat het geheel redelijk onopgemerkt aan je voorbij.
Gelukkig was het relatief eenvoudig om kaartjes voor de Paralympics te krijgen. In een enkel geval stonden er bij het stadion zelfs hokjes waar je kaartjes kon kopen. Hierdoor was het voor ons mogelijk om naar het rolstoeltennis, het zitvolleybal, het rolstoelrugby en het rolstoelbasketbal te gaan.

Wij vonden het rolstoelbasketbal het leukst, leuker nog dan het rolstoelrugby. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de gemiddelde rolstoelrugbyspeler iets zwaarder gehandicapt is dan de gemiddelde rolstoelbasketbalspeler waardoor je bij het rolstoelbasketbal toch net iets meer actie ziet. Meer actie maakt een sport volgens ons aantrekkelijker om naar te kijken. Hierdoor viel het zitvolleybal als kijksport een beetje tegen. Er is eigenlijk gewoon niet zoveel te zien. We hoorden van iemand anders dat het rolstoeltafeltennis om diezelfde reden ook niet zo interessant is om naar te kijken.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Op maandag 22 september was het dan zover, de eerste werkdag waarop iedereen weer alles mocht doen wat voor de Olympische Spelen mocht. Wat een drukte etc. was het meteen weer. We zullen de twee maanden rust die we gehad hebben nog erg missen.