Augustus 2008, de Olympische Spelen van 2008 in Peking
Augustus was natuurlijk de maand van de Olympische Spelen tot dat het feest begon zagen wij vooral alle maatregelen die getroffen werden om het feest in goede banen te leiden, zoals:
Doordat veel mensen zelf niet mochten rijden was de vraag naar taxi's veel groter dan normaal waardoor je soms lang moest wachten voor er een taxi was
Doordat veel mensen zelf niet mochten rijden was de vraag naar taxi's veel groter dan normaal waardoor je soms lang moest wachten voor er een taxi was

Hiernaast zijn er de afgelopen jaren enkele grote projecten uitgevoerd die voor de Olympische Spelen klaar moesten maar ook zonder de Olympische Spelen vast wel, maar wellicht wel iets later, waren uitgevoerd zoals:

Dit alles werd aangevuld met een strengere visa beleid wat er in de maanden voor de Olympische Spelen voor zorgde dat er veel minder toeristen en zakenmensen naar China kwamen dan normaal. Vooral de toeristensector en de grote hotels hadden hier behoorlijk last van.
Al deze maatregelen maakte dat we voor aanvang niet zo enthousiast waren. Al die extra maatregelen, dat was vooral lastig. Maar vanaf het moment dat de regels voor de auto's ingingen veranderde dit. De stad werd rustiger en steeds mooier. Peking werd ineens een redelijk rustige en daarmee erg aangename stad om in te wonen.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Vervolgens kregen we een mailtje dat we als we wilden met een bus mee konden om de Nederlandse voetballers nog voor de officiële openingen tegen Nigeria te zijn spelen. Dat zou wel een erg makkelijke manier zijn om daar heen te gaan, maar we hadden geen kaartjes. Gelukkig konden we via via nog vier kaartjes regelen zodat wij samen met de ouders van Gabrielle naar onze eerste Olympische wedstrijd konden.
Het eerste weekend hebben we vooral doorgebracht in het Holland Heineken Huis (HHH). Dit vooral omdat we daar naar Nederland 1 konden kijken en zo het wielrennen op de weg konden volgen. Langs het parcours een plekje vinden was vrijwel onmogelijk omdat dit min of meer verboden was en de Chinese TV zond het wielrennen op geen van de vijf kanalen met Olympische sport uit. Dus zaten wij lekker in het HHH.
Zo kwamen we er ook achter dat de ATP daar nog kaartjes verkocht. In eerste instantie hadden we geen zin om in de rij van twee uur te gaan staan. Gelukkig deden de ouders van Gabrielle dit wel en werd er later in de week een nummertjes systeem ingevoerd waardoor wij zelf ook nog enkele keren wat kaartjes hebben gekocht.
Verder bleken er redelijk wat mensen te zijn die wel flink kaartjes in de voorverkoop hadden gekocht maar die nu niet altijd even blij waren met hun kaartjes. Zo konden we via vrienden en collega's ook nog een paar keer een extra wedstrijd meepikken.

Omdat Gabrielle ook nog moest werken, onder andere enkele keren achter de balie van de ambassade in het HHH staan, heeft Jacob de meest wedstrijden gezien. Samen zijn we onder andere naar het voetballen, beach volleybal, hockey, volleybal en atletiek geweest. Jacob is verder nog naar het softbal, handbal en fietscrossen geweest. We hadden ook kaartjes voor het roeien maar dat ging vanwege niet door de regen en de andere dag konden we niet.
We hadden ook kaartjes voor de marathon, maar die finishte rond 10.00 uur en aangezien we er ongeveer een uur over deden om in het stadion te komen vonden we dit uiteindelijk toch te vroeg. Na twee weken Olympische Spelen waren we er toch wel achter, het leven van een eenvoudige supporter is best zwaar.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Van de dingen die wij gezien hebben vonden we het beach volleybal erg leuk vanwege de sfeer in het stadion. De halve finale heren volleybal was ook erg spectaculair. Ook het fietscrossen was erg leuk al duurde het wel even voordat Jacob (en degene met wie hij mee was) doorhadden hoe het precies werkt. Een stuk minder was het softballen, de Nederlandse dames waren echt slecht, en de halve finale voetbal (Argentinië - Brazilië), de Brazilianen waren echt heel afwachtend.
Wat verder heel erg aangenaam was, waren de prijzen van de kaartjes. De meeste kaartjes waren 50 RMB (ongeveer 5 euro) per stuk. Kijk dan kan je nog eens naar een stadion gaan om te zien of iets überhaupt leuk is om naar te kijken.

Nog snel even een kaartjes scoren
Nog snel even een kaartjes scoren
En natuurlijk moeten we ook een paar negatieve dingen vertellen over deze Olympische Spelen. Ten eerste was er het probleem met het kopen van kaartjes. Alleen als je een Visa Creditcard had kon je in China kaartjes kopen, belachelijk gewoon. Verder was het drinken in de stadion goed geregeld, maar het eten was ronduit slecht. Je kon meestal alleen chips of een snikker krijgen. Soms was er popcorn en een enkele keer hebben we iets van krentenbrood gezien. Maar ja, opdat je met één kaartje meestal voor twee wedstrijden of voor een halve dag toegang kreeg was dit wel wat magertjes. Wat patat, hamburgers en misschien zelfs wat noodles was toch een stuk beter geweest.

Buiten de sport was er natuurlijk ook nog de hele discussie over het feit of het wel een goed idee is om de Olympische Spelen in China te houden. Uiteraard hebben wij hier wel een mening over, maar wij hebben er geen behoefte aan om daar een uitgebreide verhandeling over te schrijven. Wij sluiten ons op hoofdlijnen aan bij wat Rob Korfage hierover in augustus verdeeld over meerdere berichten op zijn weblog schreef.
Wat ons wel opvalt is dat wanneer je iedere keer hoort dat Peking en/of China slecht zijn, wij ons als inwoners van Peking en China toch aangesproken en aangevallen voelen. Dit ondanks dat wij, net als de rest van Nederland, hier weinig tot niets aan kunnen veranderen.

We hebben deze maand echter wel iets geleerd. Wonen in een stad die de Olympische Spelen organiseert is leuker dan we dachten en dus zijn we vervolgens ook opzoek gegaan naar kaartjes voor de paralympics zodat we in september het nog eens dunnetjes over kunnen doen.