Juni 2007, onze eerste bruiloft in China
Ons nieuws over juni begint waar ons nieuws over mei ophield, op het vliegveld van Peking. We kwamen daar aan na een weekje Nederland. We waren netjes op tijd. Omdat de vlucht uit Nederland nogal eens vertraging heeft en wij om 16.00 uur in Shenyang wilde zijn vlogen we deze keer met KLM in plaats van China Southern. De KLM vlucht land namelijk twee uur eerder. En zoals gezegd waren we netjes op tijd en ook het ophalen van de bagage etc. ging erg snel. We waren nog voor 9.00 uur bij de Starbucks.
We hadden iemand geregeld om een koffer en wat andere spullen van ons op te halen zodat wij niet alles mee hoefden te zeulen naar Shenyang. Ruim voor 10.00 uur was ook dit geregeld en hadden we nog alle tijd voordat ons vliegtuig van 13.00 uur naar Shenyang zou vertrekken. Dus gingen wij proberen om ons ticket te wijzigen. En dat lukte en nu mochten we met het vliegtuig van 11.00 uur en waren wij rond 13.30 uur in ons hotel in Shenyang.

Hier zouden we getuigen mogen zijn (deelnemen aan) de bruiloft van Magiel en Le. Zo'n bruiloft en trouwen in het algemeen gaat in China totaal anders dan in Nederland. Det is meer een proces dan een evenement en bestaat uit drie delen, het tekenen van de papieren (niet belangrijk), de foto's (belangrijk), een lunch (erg belangrijk voor je ouders).
Magiel en trouwden in Shenyang (Le komt daar vandaan) en wilde op vrijdag 1 juni de papieren tekenen, want dan konden zijn ouder er bij zijn. De moeder van Le was al met de papieren naar het betreffende loketje geweest en die bleken in orde te zijn. Maar toen het moment daar was, konden ze toch trouwen. Ze moesten op maandag terugkomen. Kennelijk moest er eerst nog iemand naar de papieren kijken. Lekker was dat, vooral omdat ze voor zondag een vliegtuig terug naar Peking hadden geboekt. Dus konden ze voor zes personen (pa, ma, zus, vriend van zus, Magiel en Le) het ticket veranderen. Gelukkig is vliegen in China net zoiets als met de trein gaan in Nederland en konden de tickets zonder kosten gewijzigd worden.

De foto's hadden ze trouwens al wel klaar. Daarvoor waren ze begin mei een paar dagen naar Shenyang geweest. Toen zijn ze twee hele dagen bezig geweest om foto's te maken. Kijk dat is nog eens wat anders dan de twee keer een half uurtje die wij daar aan besteed hebben. Maar ja, Le moest ook een stuk of vijf verschillende jurken aan en Magiel moest ook enkele verschillende pakken aantrekken. Die dingen worden trouwens gehuurd en geregeld via de fotograaf of het bedrijf dat je trouwerij regelt.

Onderstaande foto's geven een aardige indruk van wat het betekent om in China foto's te maken voor je trouwen. Let ook op het aantal verschillende jurken en pakken en het gephotoshop in de laatste foto. Photoshoppen is trouwens heel normaal in China, zelfs onze pasfoto's werden een beetje bijgewerkt voordat ze werden afgedrukt.
foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Enfin, wij kwamen dus ergens rond 16.30 uur de zaal in en toen was men nog bezig om de laatste bloemen neer te zetten / op te hangen. Verder was er zonder meer een tafelschikking, maar de wedding company had niemand bij de deur gezet om ons onze plaats te wijzen. Dus daar stonden wij samen met Jeroen en Ann in een zaal waar we verder niemand kende. Maar gelukkig kwam er na een minuut of vijf toch iemand vertellen waar we mochten zitten.
Dat was ook bijzonder, onze (ronde) tafel had plaats voor tien personen, maar wij zaten daar met zijn vieren. Gelukkig kwamen even later nog twee vriendinnen van Le bij ons zitten anders was het wel een heel raar gezicht geweest. In een zaal met 23 tafel, allemaal gevuld met Chinesen, en dan één tafel die nog niet half vol zat met vier witneuzen.

Het eigenlijke feest begon om 17.18 uur. Precies op dat tijdstip want als je dat op een bepaalde manier uitspreekt betekend het ook zoiets als "dat je rijk mag worden". Het is wel duidelijk wat belangrijk is in het huidige China. Overigens werden dit soort zaken allemaal geregeld door de ouders van Le en de wedding company. Magiel en Le hadden zelf eigenlijk niet zo veel in de melk te brokkelen. Ook de datum van de bruiloft werd (tegen betaling) van basis van hun geboorte data en tijdstippen bepaald door een mannetje. Ze mochten zelf wel de maand aangeven. Maar toen het mannetje op een donderdag uitkwam moest hij wel op zoek naar de beste dag in het weekend. Zo zie je maar er zijn in China veel regels en gewoonten, maar soms moet je ook een beetje flexibel zijn.
Het feest begint met een showtje waarbij de bruid en de bruidegom wat dingetjes doen. Het zag er erg geinig uit, maar wij begrepen er niet veel van want het was allemaal in het Chinees. Vervolgens zeiden de ouders van de bruid wat (o.a. dat ze blij zijn dat Le nu eindelijk getrouwd was) en tot slot waren de ouders van Magiel aan de beurt. Die zeiden ook wat en hadden een filmpje gemaakt over Magiel, erg leuk om te zien ! Dit alles duurde iets van 30 - 45 minuten en toen begon het eten.

Voor het bruidspaar was geen tafel, want zij moeten alle tafels langs zodat iedereen hen kan feliciteren en een rode enveloppe met geld kan geven. Deze enveloppen gingen meteen door naar de ouders van Le, die overigens ook de hele bruiloft betaalden. Alles goed en wel, maar dat ging ons dus te ver, we geen geld aan de ouders van Le geven. Dus daar hadden we samen met Jeroen en Ann iets aan gedaan.
Het eten was ongeveer 10 minuten onder weg en toen mochten Jeroen en Jacob naar het podium. Zij zongen eerst een liedje voor Magiel op de melodie van "een beetje verliefd". Uiteraard deden ze dat in het Nederlands, de rest van de voorstelling was in het Chinees. Dus er waren welgeteld zes mensen in de zaal die de tekst konden verstaan en die vonden het allemaal heel erg leuk. Vervolgens kregen Magiel en Le een echt cadeau dat we samen met Jeroen en Ann gekocht hadden, een door ons uit Nederland meegenomen friteuse. In Peking kan je tegenwoordig gewoon patat uit het vriesvak kopen en er komt een Nederlandse bakker die iets met kroketten wil gaan doen. Dan heb je toch echt een goede friteuse nodig !

Vervolgens gingen we verder met eten en tegen 19.30 uur was dat wel ongeveer gebeurt. Dat was ook duidelijk te zien want alle Chinezen die het eten op hadden en waar het bruidspaar inmiddels langs was geweest taaiden meteen af. Oftewel rond 20.00 uur was de zaal al weer half leeg en begon de wedding company met het afbreken van de entourage. En dat terwijl het feest officieel tot 21.00 uur zou duren. Achteraf hebben we nog gehoord dat Magiel en Le hier nog wel iets van gezegd hebben, maar dat hielp bitter weinig.
Rond 20.15 uur besloten wij ons bij de Chinese gebruiken aan te sluiten en taaiden ook wij af. We gingen nog even een bakkie doen in de bar.

Het feest
foto, alleen zichtbaar met javascript aan




De avond was echter nog niet afgelopen want Le en Magiel hadden bedacht dat het leuk zou zijn voor Le haar vriendinnen om na afloop met z'n allen naar een karaokebar te gaan. Dat doen we dus ook, maar uiteindelijk zijn Le en Ann de enige Chinezen die samen met Magiel, zijn ouders, zus + vriend, Jeroen en wij naar de karaoke bar gaan. Daar zijn filmpjes van die we liever niemand laat zien.
Wel vonden we het erg indrukkend wekkend dat er in Shenyang een karaoke bar is met meer dan 100 zalen. Dat geeft trouwens behoorlijk wat herrie op de gang.

De volgende dag hebben we samen het Jeroen en Ann nog een bezoekje gebracht aan de "Verboden Stad" van Shenyang en zijn we aan het eind van de middag terug gevlogen naar Peking. We vonden het erg leuk om deze bruiloft mee te maken.

Voor ons Nederlanders is voelt zo'n Chinese bruiloft toch wel iets minder aan dat wat we in Nederland gewend zijn. Het bruidspaar krijgt toch veel minder aandacht. Dus werd er besloten dat we samen met Jeroen en Ann het bruidspaar nog een keer extra in de bloemetjes zouden zetten.
Zo gezegd zo gedaan. Jeroen regelde een eetafspraak en begon aan een liedje voor Le. Dat viel nog niet mee want een tekst schrijven op een Chinees liedje waarvan je de tekst niet goed kent is toch wel erg lastig. Maar op de zaterdagmiddag voor het etentje weet hij samen met Jacob er toch een mooi geheel van te maken.
Ondertussen regelden wij bij de Nederlandse bakker een mooie taart en werd er voor een bruidspaartje op deze taart gezorgd. Dat laatste was trouwens nog een verhaal apart.

Het resultaat mocht er wezen. Eerst gingen we lekker eten in de Noodel Loft. Daar hadden we een erg mooie kamer. Na het eten zongen Jeroen en Jacob hun liedje, deze keer in het Engels want het was tenslotte voor Le, en aten we een stuk van de taart. Na dit alles zijn we zijn we nog naar een restaurant met een leuk dakterras in Houhai geweest. Al met al was het een erg gezellige avond.

Een week later, The after party
foto, alleen zichtbaar met javascript aan




Ja, het mag duidelijk zijn, het leven van een expat in Peking is soms best zwaar.