April 2006, Nederlandse koeien in Shenyang
April was, zoals verwacht een drukke maand. Sterker nog, bij Gabrielle op het werk was het zo druk dat haar baas aan Jacob vroeg of hij ook een klusje wilde doen. Dat wilde hij wel. Hierdoor het kon gebeuren dat Erik en Jan, die eind april een weekje bij ons logeerden, een paar dagen op ons huis mochten passen omdat wij allebei de hort op waren.

De rest van dit nieuws wijden we aan Jacob's verhaal over de klus die hij voor de ambassade zou doen, het plaatsen van 26 kunstkoeien op het Expoterrein in Shenyang. Deze Expo is te vergelijken met de Floriade in Nederland en is het grootste evenement voor Shenyang en de wijde omgeving voor de komende jaren.

De voorbereidingen

Eigenlijk was het een eenvoudige opdracht. Gabrielle had al met de directeur van de Expo afgesproken waar de koeien zouden komen te staan en Santa Fe, de vaste verhuizer van de koeien, zou de koeien in Shanghai ophalen en in Shenyang op de juiste plaats neerzetten. Klinkt niet ingewikkeld, toch? Het geheel moest op zaterdag 29 april klaar zijn want op 30 april zou de Expo, de Nederlandse tuin in de Expo en de Cow Parade (zoals de koeien heten) geopend worden.

Om het terrein wat te verkennen etc. ben ik op 10 april voor het eerst twee dagen (1 nacht) naar Shenyang geweest. Het is een uurtje vliegen, de reistijd van deur tot deur is 3,5 tot 4 uur. Toen ben ik ook op het terrein wezen kijken en daar had ik (net als de rest van de tijd) te maken met twee Chinese partijen, de Expo met een directeur, die ook assistent van de burgemeester is, en de FAO (Foreign Affairs Office) een onderdeel van het gemeentehuis dat daar duidelijk minder in de melk heeft te brokkelen dan de directeur van de Expo.

Op 20 april ben ik weer voor twee dagen naar Shenyang geweest. Dit keer om wat hand en span diensten te verlenen aan de plaatselijke NBSO zoals het zoeken van locaties op het Expo terrein voor vijf reclame borden die tot en met oktober in het park zullen staan.

Maandag 24 april

Het echte werk begon echter op maandag 24 april, op die maandag zouden de koeien aankomen in Shenyang en ik moest er dan voor zorgen dat de koeien netjes op het veldje gezet zouden worden.
De verhuizer had me verteld dat ze om 12.00 uur in het park zouden zijn met de koeien. Dus ik 's morgens met het vliegtuig naar Shenyang, ingechecked in het hotel, snel even langs de NBSO en daarna naar het Expo terrein. Daar werd ik gebeld door de verhuizer, waar ik was. Ja, ik was al op het terrein, ooh, zij nog niet, maar over een uur zou ze er zijn, prima dacht ik.
Intussen was ik ook aangekomen bij het veldje waar de koeien zouden komen te staan. Oeps, dat veldje was voor de helft omgespit. Zouden ze er nieuw gras inleggen?
Ik dus maar even bellen, nee daar komen bloemen te staan en nee daar kunnen dus geen koeien staan. Oh, maar dan wordt het veldje wel erg klein. Dus ik even met de ambassade gebeld en de instructie was helder, of ze komen op het hele veld of we laden de koeien niet uit. Kijk, daar kan ik mee werken.

Het veldje dat een week geleden nog helemaal gras was
Het veldje dat een week geleden nog helemaal gras was

Dus toen de twee zeecontainers met koeien aankwamen mocht de deuren wel open, maar de koeien bleven erin totdat ik wist wat we gingen doen. Vervolgens werd er door allerlei mensen driftig gebeld en er kwamen steeds weer andere Chinezen langs om te zeggen dat er vooral bloemen en geen koeien op het veldje konden. Tegen 16.30 uur kwam de man die over de bloemen ging.
Hij bleek probleemhouder gemaakt en ging mij een paar alternatieve locaties laten zien. Dat was dus weer een rondje door het park, maar er was niets wat ik nog niet gezien had en aan onze eisen voldeed.
Gelukkig zat ook de mevrouw van Santa Fe in de auto en zij kon de man van de bloemen duidelijk maken dat er van mij best bloemen in het gespitte vak mochten, maar dat er ook koeien zouden moeten staan er dat er paadjes van gras zouden moeten komen zodat de mensen naar de koeien zouden kunnen lopen. Chinezen houden van kleurtjes etc en zijn er dol op om foto's te maken van zichzelf en onze koeien. Zelfs met alleen de containerdeuren open hadden de koeien al veel belangstelling.

Na de alternatieven afgewezen te hebben, komen we tot het compromis waarbij er zowel koeien als bloemen in het omgespitte vak komen te staan. Mooi, tegen 17.30 uur konden we eindelijk beginnen met het uitladen van de koeien. Een aardig detail hierbij is dat de verhuizer in eerste instantie van plan was om de koeien door mannetjes uit de containers te laten tillen. Ze was echter in staat geweest om in de tijd dat we moesten wachten een vorkheftruck te regelen zodat het uitladen een stuk makkelijker ging.
De koeien moesten op de stoep gezet worden en de volgende dag zouden we ze dan op het gras zetten. Nadat ik gezien had dat de eerste drie goed gingen had ik zoiets van, dit komt wel goed, ik kan nu wel naar huis. Met de man van het FAO had ik afgesproken dat we dinsdag om 9.00 uur zouden beginnen. Hij wilde ook komen voor het geval er weer problemen zouden zijn met de mensen van de Expo. Volgens de verhuizer kon 9.00 uur echt niet want haar mannetjes moesten van ver komen dus spraken we af dat we om 10.00 uur zouden beginnen.

Rond 18.00 uur stond ik buiten het Expo terrein. Maar ja, geen taxi te zien en volgens de (erg aardige) mensen van de NBSO zou het ook niet eenvoudig zijn om hier een taxi te vinden. Dus ik maar naar de NBSO gebeld met de vraag of zij een taxi wilden sturen, dat zouden ze doen. Echter het Expo terrein ligt een half uur rijden van het centrum van Shenyang en dus moest ik een half uur wachten. Ondertussen kwamen er wel vier lege taxi's langs waarvan er één zelfs stopte om te vragen of ik mee wilde rijden, helaas dat ging dus niet. Uiteindelijk was ik tegen 19.00 uur weer bij de NBSO om de mensen daar even bij te praten.

Dinsdag 25 april

De volgende dag om 8.45 uur werd ik gebeld, de verhuizer, ja de mannen waren al op het Expo terrein, dus of ik ook zo snel mogelijk kon komen. Prima, dan niet om 10.00 uur. Maar ik ging eerst even wat drinken en cakejes kopen zodat ik iets van een lunch had en vervolgens met een taxi naar het Expo terrein.
Daar aangekomen staat er een Chinees die mij verteld dat de koeien toch niet op het gras mogen staan. Ja lekker, denk ik, en ik zeg tegen hem dat hij dat dan maar eerst moet vertellen aan de mensen van de FAO en de ambassade in Peking. Hij gaat weer weg en ik ga aan het werk.
Ik zoek wat takjes en steek die her in der in de grond om zo de plaatsen waar koeien moeten komen te markeren. Na een half uurtje belt de mevrouw van Sante Fe, waar ik ben. Ja, ik ben er al en ben begonnen met het uitzoeken waar de koeien precies moeten staan. Ooh, zij was een gebouw in gelopen en dat is vervolgens op slot gegaan en niemand wil nu de deur voor haar open doen. Ooh, moet ik iemand bellen of zo, nee laat maar ze zou zich zelf wel redden, ook goed en ik ga weer verder met mijn stokjes.

Als de stokjes staan is ook de mevrouw aangekomen en gaan we de koeien neerzetten. Tegen 12.00 uur als de meeste koeien staan komen de twee mannen van de FAO, die ik gisteren ook had gezien, langs. Gaat het goed? Ja, het gaat wel lekker, we zijn bijna klaar. Mooi maar we hebben toch een vraag, kan je de koeien vijf meter van de stoep af zetten. Wat ? ! ? Kan je de koeien vijf meter van de stoep afzetten in verband met de veiligheid van de mensen. Ja maar, het zijn plastic koeien en die bijten, trappen of slaan echt niet. Nee, maar er gaan wel mensen omheen staan en dan kunnen de andere mensen niet meer over de stoep en moeten ze over de weg en dat is gevaarlijk, lopen over de weg van het Expo terrein. Ja maar, dan wordt mijn veld wel erg klein en moeten er meer koeien tussen de bloemetjes. Dat is geen probleem. Nu vooruit dan maar denk ik, je moet wat en verder heb ik ook geen drukmiddelen, dus moet het maar.
Er stonden al 20 van de 26 koeien op de goede plaats en daarvan moesten er nu weer 15 verplaatst worden, lekker. Daarnaast had ik wel geëist dat het publiek op het gras zou moeten mogen lopen (iets heel ongebruikelijks in Chinese parken), maar ja, wie zegt dat dit straks ook mag? Daarom had ik een aantal koeien dicht bij de stoep gezet zodat als men niet op het gras zou mogen men toch in ieder geval een aantal koeien van dichtbij zou kunnen bekijken. Dat gaat nu dus niet meer op.

Een paar meter dichter bij de stoep was nog mooier geweest, maar ik ben niet ontevreden
Een paar meter dichter bij de stoep was nog mooier geweest, maar ik ben niet ontevreden

Al met al waren we tegen 15.00 uur klaar. Dus ik loop nog even een rondje om te kijken of alles ook precies zo staat als ik het hebben wil. één koe moet een klein stukje om, dus twee mannetjes beginnen te trekken en te sjorren, maar krijgen er amper beweging in. Waar is de rest dan, vraag ik, die zijn al naar huis. Men dacht klaar te zijn en dan is men meteen weg. Maar uiteindelijk komt het goed en met een tevreden gevoel ga ik terug naar Shenyang.

Op het NBSO kantoor overleg ik even over het plan voor de rest van de week. Er moeten nog een aantal dingen gebeuren en volgens mijn ticket zou ik op woensdagmiddag terugvliegen naar Peking om dan zaterdag weer terug te komen om te helpen met de organisatie rond de sierteeltmissie die dan ook komt. In gezamenlijk overleg besluiten we dat het beter is dat ik blijf, dan kunnen we alles op ons gemak doen, dat scheelt een hoop stress en gedoe. Prima, dus ik bel naar de ambassade om mijn ticket aan te laten passen en naar Gabrielle met de vraag of ze zaterdag, zij komt met de sierteeltmissie mee, wat schone onderbroeken etc. voor me wil meenemen.

Woensdag 26 april

Op woensdag rond 9.30 uur ga ik weer naar het Expo terrein. Deze keer met een schilder die naar de koeien moet kijken. Een aantal koeien is namelijk beschadigd en het zou wel aardig zijn als die opgeknapt zouden kunnen worden. Deze schilder moet even kijken zodat hij een offerte kan maken. Maar eerst gaan we nog even langs de Nederlandse tuin op de Expo, het schijnt dat deze schilder daar iets moet. De weg erheen weet hij echter niet, maar ik heb een kaartje en ben er al eens geweest dus wijs ik hem de weg.

Terwijl ik bij de Nederlandse tuin ben gaat de telefoon, de FAO. Waar ik ben, op het Expo terrein. Mooi kan ik zo naar de koeien komen? Ja, dat was ik al van plan. Mooi, denk ik, we moesten nog kijken naar de exacte plek voor twee informatieborden over de koeien, kunnen we dat mooi even doen.
Als ik bij de koeien aankom is men volop bezig met bloemetjes planten, ziet er erg leuk uit ! Verder is men rond een paar putdeksels ook iets van bloembakken aan het zetten. Hierdoor kan je bijna niet meer rond enkele koeien lopen en dus zeg ik tegen de mannen dat we die koeien nog iets moeten verzetten. Vervolgens vraag ik of ik eerst even de schilder mag instrueren zodat hij rond kan kijken.

Als ik terug ben bij de mannen van de FAO kijken ze me even aan en zeggen ze dat het ze enorm spijt, ja wat dan? De koeien moeten van dit veld af ! Wat ? De koeien moeten van het veld af ! Ik ben te verbaasd om te vragen waarom, en eigenlijk vind ik dat ook niet echt interessant. Dus de koeien moeten van het veld af, vraag ik nog een keer. Ja, zeggen ze. Maar dan moet ik even met de ambassade bellen. Dit gesprek duurt ongeveer een minuut. De boodschap is helder, of ze blijven staan of ze gaan de container weer in. Dit geef ik door aan de mannen. Vervolgens gaan zij bellen.
Na een half uurtje komen ze vragen of er eventueel over een andere plek gepraat kan worden. De schilder heb ik in tussen al laten gaan, wachten totdat ik klaar ben heeft waarschijnlijk geen zin. Ik kan natuurlijk moeilijk nee zeggen want als er echt een goede andere plek is, willen wij de koeien best verhuizen, maar ik geloof niet dat die er is, maar ja ik moet ze toch een kans geven en dus zeg ik ja. De eerste plek die ze voorstellen is een dijkje dat we al drie keer hebben afgewezen dus dat is kansloos. De tweede plek is een veldje ergens in een uithoek van het park, dat had ik maandag al afgewezen en is weer kansloos.

De derde plek is echt het mooiste grasveld van het park en het ligt bij een ingang, helaas niet bij de hoofdingang en verder is het een soort vallei waardoor je vanaf de weg op de koeien neerkijkt en ligt het gras voor de helft op een flinke helling. Maar als ik wat koeien op de helling kan zetten, dan is dit veld misschien een optie, misschien. Maar ja, graven in het gras op de helling om vlakke plekken te maken zodat we er koeien neer kunnen zetten, dat gaat zo maar niet. Dus komt er eerst een Chinees kijken, die gaat weer weg. Vervolgens krijg ik de vraag of het echt nodig is, ja natuurlijk, wat dacht je anders. Na een paar uur zijn we dan zover, het mag. Ondertussen heeft men mij natuurlijk helemaal bijgepraat over hoe goed deze plek wel is. Kwam een week geleden nog vrijwel iedereen door de hoofdingang, vandaag is dit ineens ook een belangrijke ingang. Voor iedereen die met de trein komt is dit de dichtstbijzijnde ingang, zegt men. Helaas heb ik de afgelopen dagen zelf een paar keer over de weg voor het park gelopen en kunnen zien hoe men een weg aanlegt van het station naar de hoofdingang en een muur heeft geplaatst tussen het station en deze ingang. Als je mij voor de gek wilt houden moet je dat toch anders doen.
Mooi, zeg ik, heb je nog meer in de aanbieding want als je nog iets beters hebt doe ik dat liever.

Dus vertrekken we naar optie vier, een grasveld langs een weg en om de hoek van een van de vier grote gebouwen die de Expo rijk is. Het is een beetje een knollen veld en een deel staat blank als gevolg van de regen van de afgelopen nacht. Wijs geworden vraag ik eerst maar eens welk deel van het gras ik precies mag gebruiken. Het gras loopt namelijk ook door om de hoek zodat mensen vanaf de in- en uitgang van het gebouw de koeien zouden kunnen zien, daar zou ik graag een paar koeien als aandachttrekkers neerzetten. Maar dat mag niet van het mannetje dat bij ons is. Als dat niet mag is dit veld geen optie zeg ik. Dus gaan de mannen van de FAO bellen. Na een uur komt de directeur van de Expo langs en overleggen ze kort, nee het mag echt niet. Lekker flexibel die Chinezen denk ik en het loopt al tegen 18.00 uur en ik begin na een uurtje of acht wachten, zeuren en trekken toch een beetje mijn geduld te verliezen.

Ondertussen heb ik bedacht dat er een officiële opening van de koeien is en ik weet uit het verleden dat we tijdens die opening niet op de weg mogen staan. Ik vertel dit ook aan de mensen van de FAO en omdat zij geen andere optie voor de plaats van de opening zien valt daarmee ook de vorige locatie af. Bij de huidige locatie zouden we het plein voor het gebouw kunnen gebruiken, maar ik zeg dat dit alleen een goede optie is als er vanaf het plein ook koeien te zien zijn, maar helaas ze mogen echt het hoekje niet om. Een andere voordeel van enkele koeien om het hoekje zou zijn dat ze te zien zouden zijn vanaf de openbare weg.
Waar ik me verder zorgen over maak is dat men overal langs deze weg bloemetjes aan het planten is en op het veld waar we nu zijn staan al veel bloemetjes klaar om gepoot te worden. Ik zie het al voor me een rand bloemen tussen de weg en de koeien, kan er niemand bij de koeien komen en hoe zit het dan trouwens met de veiligheid van al die stilstaande mensen bij de koeien.
Oké, zeg ik, als dit alles is dan moet ik zo gaan bellen, maar het moet de Expo wel duidelijk zijn dat alle kosten voor extra vervoer en extra opslag voor de Expo zijn. Dat heeft men begrepen dus bel ik nog een keer met de ambassade. En binnen één minuut zijn we eruit, de Chinezen willen niet meewerken dus gaan de koeien weg, inpakken en wegwezen.

De koeien mogen wel om het hoekje staan maar niet daar waar de twee mannen lopen
De koeien mogen wel om het hoekje staan maar niet daar waar de twee mannen lopen

Als ik dit tegen de mannen van de FAO zeg kijken ze wel een beetje triest. Ze lopen nog een keer naar de directeur van de Expo, maar die geeft geen krimp, het enige waar ze mee terug komen is het verzoek of de koeien vanavond nog weg kunnen.
Ja hallo, dat gaat dus niet. Jullie zijn je afspraken niet nagekomen en nu ga ik echt niet mijn best doen om jullie te helpen. Nu hebben jullie iets van mij nodig en dus heb ik geen haast, maar heb natuurlijk wel een goed verhaal. Dus zeg ik dat de koeien meteen vanaf het veld in de container moeten want dan kunnen ze meteen naar Bangkok waar ze volgende maand moeten zijn. Dus de koeien gaan pas van het veld als onze verhuizer er is met de container. Daarnaast hebben wij prijsafspraken met deze verhuizer en is dit dus ook de goedkoopste oplossing. Gelukkig weet ik de Chinezen te overtuigen dat dit de beste optie is en dat ik dit vanavond vanaf kantoor ook kan regelen zodat we nu weg kunnen. Het is inmiddels 18.30 uur, ik heb sinds mijn ontbijt alleen een paar cakejes gegeten en het begint koud te worden, ik wil weg. En dat lukt, de mannen van de FAO zetten me netjes af bij het kantoor van de NBSO.

Daar maken we samen met de ambassade snel onze analyse, de mensen van de FAO willen wel, maar de mensen van de Expo (met de assistent van de burgemeester als directeur) niet. Maar komend weekend komt naast de sierteeltmissie ook nog een andere missie met onder andere de hoogste ambtenaar van het Nederlandse ministerie van LNV die in Shenyang onder andere met de burgemeester zal spreken. Tja, dat kan nu natuurlijk niet meer. Dus besluiten we dat er op donderdagochtend een fax van de ambassade naar de burgemeester gaat over dit probleem zodat de burgemeester druk kan uitoefenen op de Expo. Ons uiteindelijke doel hiermee is de koeien te houden op de plek waar ze nu staan. Aan mij de schone taak om rustig aan te doen met het transport zodat we de koeien niet te veel heen en weer hoeven te schuiven en het laten staan van de koeien zo lang mogelijk de optie met het minste werk blijft.
's Avonds bel ik nog met de verhuizer om de zaak uit te leggen en te zeggen dat ik donderdag graag containers in het park wil hebben.

Donderdag 27 april

De donderdag begint goed, de verhuizer belt dat ze voor het weekend geen containers kan regelen. Die moeten uit Dalian komen en dat lukt niet meer voor het weekend. En omdat het de volgende week meivakantie is lukt het die week ook niet dus moeten de koeien 1,5 - 2 weken in opslag. Goed, mooie klus voor de Expo.

Tegen 9.00 uur ben ik weer bij de koeien, mijn vierde dag op de Expo. Er wordt al weer driftig plantjes geplant en er lopen ook weer allerlei baasjes rond waarvan ik er een aantal begin te herkennen. Ook de mannen van de FAO zijn er weer, dus we kunnen beginnen. De Chinezen willen graag de koeien van het gras halen. Dat gaat niet zeg ik. Want de koeien moeten vanaf het gras meteen op pallets en die pallets moeten dan met een vorkheftruck op een vrachtwagen. Ooh ja, ik heb onze verhuizer gevraagd om de pallets, die nog in Shenyang zijn, te laten brengen. Verder kan zij geen containers regelen dus moeten jullie nu opslag en het transport naar de opslag regelen. Even later belt de verhuizer, het brengen van de pallets is ook niet mogelijk, prima, dan gaat de Expo ze maar halen. Ik geef een paar telefoonnummers door en zeg dat ze het verder maar moeten regelen.

Ondertussen blijft men zeuren dat de koeien van het gras af moeten, de directeur komt zelf ook nog even langs om dit te vertellen. Hierbij vindt hij het, net als gisteren, niet nodig om met mij te praten, ik word geheel ontweken. Ik houd echter voet bij stuk dat ik eerst de pallets wil hebben en het lijkt erop dat men niet in staat is om die snel over te laten komen. Verder kunnen ze geen vorkheftruck regelen, zeggen ze. Dat is dan jammer, maar het lukte de verhuizer maandag wel om op dit park, waar jullie toch van zijn, een vorkheftruck te regelen dus dat moet jullie dan toch ook lukken. En verder heb ik er vanochtend zelf een gezien bij de ingang.

Vervolgens vraag ik of het mogelijk is om de opslag te bekijken. Ik wil namelijk wel zeker weten dat de opslag geschikt is, voordat we beginnen met het verplaatsen van de koeien. Dat blijkt onmogelijk. Waar hebben we dat eerder gehoord.
Als ik vraag waarom dat niet kan, blijkt dat men de ruimte nog leeg moet halen en dat dit zeker acht uur gaat duren. Maar dat vind ik geen probleem als ik het gebouw maar kan bekijken. Dat er vervolgens nog van alles en nog wat uit moet vind ik geen probleem.
Ondertussen had ik rond 11.00 uur nog even met de ambassade gebeld om te informeren naar de fax, die was nog niet verstuurd en dat zou nog wel even duren. Tegen 11.30 uur is het dan zo ver en ga ik met twee mannen in een auto richting de opslag om deze te bekijken.
Ergens halverwege stellen ze voor om eerst wat te gaan eten. Dat lijkt mij prima, mijn eerste fatsoenlijke lunch deze week. Al vind ik het wel een beetje raar, want dit kost extra tijd en zolang wij niet terug zijn op het expo terrein kunnen ze de koeien niet verplaatsen.
Nog voordat we bij het restaurant zijn krijg ik een belletje van de NBSO, de fax is verstuurd. Dit vertel ik meteen aan de man van de FAO die bij ons in de auto zit zodat hij kan gaan bellen. Achteraf vraag ik me wel af of hij het niet al wist, maar hij geeft geen krimp als ik het hem vertel. Hij wist wel dat de fax er aan zat te komen want dat was hem gisterenavond al verteld.

Hoe meer bloemen en struiken des te minder plaats er overblijft voor de koeien
Donderdag, hoe meer bloemen en struiken des te minder plaats er overblijft voor de koeien

Vanaf dit moment heb ik het gevoel dat alles een beetje langs me heen gaat. Het eten is prima maar de twee mannen die bij me waren zie ik weinig, ze staan telkens op de gang te bellen. Tegen 14.00 uur is het eten niet langer te rekken en gaan we naar het kantoor van de tweede man die erbij is. Hij doet iets met spaarlampen en straatverlichting op zonne-energie.
Inmiddels heeft de man van de FAO verteld dat er weer een nieuwe locatie gezocht wordt. Maar moet ik daar dan niet bij zijn vraag ik me af, zo komen ze weer met een locatie die ik al eens afgewezen heb. Via de NBSO hoor ik dat ene Niek Roozen, een landschapsarchitect uit Nederland die ook optreedt als adviseur van de Expo samen met de directeur van de Expo op zoek is naar een nieuwe locatie. Oké, dan wachten we maar af.

Tegen 15.30 uur heb ik het allemaal wel gezien en vraag ik of we niet terug kunnen naar het Expo terrein. Als er een nieuwe locatie gezocht gaat worden hoef ik tenslotte ook niet naar de opslag te kijken. Dat is niet mogelijk want er vindt een grote oefening plaats waardoor en geen mensen het terrein op kunnen. Oké, breng me dan maar naar het kantoor van de NBSO, want hier wachten heeft ook geen zin en dan kan ik in ieder geval nog iets anders gaan doen.

Rond 17.30 uur komt het telefoontje met de mededeling dat er een andere locatie gevonden is waar ook de ambassade mee heeft ingestemd. Ooh, en ik maar denken dat ik hier de ogen van de ambassade ben, maar mijn mening is kennelijk nu niet relevant meer.
Wel weet men ongeveer te vertellen waar de locatie is. Ik weet ongeveer hoe het er daar uitziet maar niet goed genoeg om er zo een uitspraak over te doen. Er staan wat bomen en er is wat gras, in mijn beleving zouden de koeien dan op een stuk gras naast de bomen moeten staan en niet voor de bomen (tussen de bomen en de weg) want volgens mij is daar wat weinig ruimte. Maar goed we zien morgen wel.
's Avonds word ik nog gebeld door de man van de FAO, hij komt mij morgen (vrijdag) om 7.00 uur ophalen. Om 8.00 uur wil men namelijk beginnen met het plaatsen van de koeien. Dat komt goed uit want ik had al om 8.00 uur afgesproken met Niek voor het plaatsen van de koeien. Ik wil hem er namelijk graag bij hebben want als ik het niets vind mag hij er voor zorgen dat het toch wat wordt, hij heeft tenslotte de plek uitgezocht.

Vrijdag 28 april

De volgende ochtend zit ik dus om iets over 7.00 uur in een gloed nieuwe BMW 523i die in Shenyang gebouwd wordt. Het is de VIP auto van de FAO voor de duur van de Expo. Hij is nog zo nieuw dat op enkele plaatsen het plastic nog op de binnenkant van de deuren zit. Het is echter maar 30 minuten rijden naar de Expo en dus rijden we een heel stuk 30 km / uur om te voorkomen dat we al te vroeg arriveren, alsof ik dit niet door zou hebben met al die langsrazende auto's.
Als we bij de "oude" standplaats van de koeien aankomen zijn de koeien weg. Hoe kan dit? Ik had toch gezegd dat de koeien zonder toestemming van mij niet verplaatst mochten worden. Maar ja, gebeurd is gebeurd en nu geeft het eigenlijk ook niet. Des te eerder zijn we vandaag klaar.

Aangekomen op de nieuwe plek schrik ik toch een beetje, oeps dus ze moeten toch tussen de bomen en de weg. Die grasstrook is ongeveer zeven meter breed en als we dan weer vijf meter van de weg moeten blijven, blijft er wel erg weinig ruimte over.
Even later komt ook Niek aan. We maken even een praatje. Hij vindt het een prima plaats. Hij is blij dat hij het probleem heeft kunnen oplossen. Hij had gisteren zowel het verhaal van de Expo als van de ambassade gehoord en zag het eigenlijk niet goed komen. Ook weet hij te vertellen dat hij gisteren door de directeur van de Expo was gebeld met de mededeling dat hij (de directeur) een probleem had. Toen heeft hij (Niek) gezegd dat hij het probleem wel voor hem zou oplossen. Voor zover ik kan zien heeft hij zonder meer het probleem van de directeur opgelost, maar of hij ons (de ambassade) probleem ook heeft opgelost durf ik te betwijfelen.

Als ook de directeur van de Expo komt stelt Niek ons aan elkaar voor en dat is de eerste keer deze week dat hij mij aankijkt. Vervolgens raad ik Niek aan om even met de directeur te overleggen of de koeien hier ook vijf meter van de weg af moeten staan (Niek wist daar niets van) en waar de opening gehouden zou worden (Niek wist ook niet dat er een opening was). En inderdaad ook hier geldt de vijf meter grens en de opening kon wel op het gras achter de koeien. Ik word langzaam maar zeker steeds triester over de locatie.
Vervolgens zegt Niek dat we samen de koeien gaan neerzetten, ik had het de vorige keer wel leuk gedaan. Ja prima denk ik, zoek het lekker zelf uit. Dus zeg ik, prima maar jij heb volgens mij een goed idee over hoe de koeien hier kunnen staan dus het lijkt mij dat jij de leiding neemt. En dat doet hij graag en ik druk mijn snor en loop wat rondjes.

Na vijf dagen met telkens veranderende afspraken, veel wachten en gezeur is dit het resultaat
Na vijf dagen met telkens veranderende afspraken, veel wachten en gezeur is dit het resultaat

Tegen de tijd dat Niek bijna klaar is adviseer ik nog wel even om de Belgische koe te verplaatsen. Die staat helemaal achteraan en laat nu net de Belgische ambassadeur aangegeven hebben dat hij bij de opening aanwezig zal zijn.
Vervolgens lopen we ook nog even naar de door Niek en de directeur uitgezochte plek voor de opening. Hij is nog beter geworden nu de koeien er staan, want alle aanwezigen kijken tijdens de opening de koeien recht in de kont, misschien moeten we op zoek naar een andere plek voor de opening.
En dit valt niet tegen. Aan de overkant van de weg ligt een klein pleintje waar het aan het begin van de ochtend nog niet mocht maar waar we het nu wel mogen doen. Als de koeien staan, moet de man van de FAO nog wat zaken voor de opening regelen en tegen 13.00 uur verlaat ik eindelijk voor de laatste keer het Expo terrein, erg blij met het eindresultaat ben ik niet.

Geïnteresseerd in een uitgebreidere fotorapportage? Klik dan hier !