December 2005, zo ontvangen wij (geen) post
Nu we zo in januari het nieuws over december gaan schrijven valt het niet mee om te bedenken wat er begin december zoal gebeurd is. De laatste weken is makkelijker, toen waren we in Nederland. Maar we weten ook nog wel iets te melden over het begin van december. Zo hebben we in december veel geleerd over het versturen van post, zowel vanuit andere landen naar China als binnen China. Op zich kunnen wij post op drie manieren laten bezorgen, gewoon op ons thuis adres in Peking, op de ambassade in Peking of bij het ministerie van buitenlandse zaken in Den Haag waarna het in de diplomatieke postzak gaat en op de ambassade in Peking wordt bezorgd. En zoals altijd heeft ieder voordeel zijn nadeel.

Zo schijnt de postbezorging in China nogal onbetrouwbaar te zijn. Dit onder andere omdat de postbodes meestal alleen adressen geschreven in Chinese karakter kunnen lezen. Daarom laten we post uit Nederland liever via de postzak van het ministerie lopen. Een uitzondering hierop is de bezorging van de Magriet waar we een abonnement op hebben. Die staat gewoon op ons adres in Peking. Van de stuk of zes nummers die we tot nu toe hadden moeten ontvangen is het nog maar 1x fout gegaan. Dat we de Magriet in Peking laten bezorgen komt omdat we voor post die in de postzak van het ministerie gaat vanaf een bepaald gewicht moeten betalen.
Ook daar hebben we inmiddels ervaring mee. Zo dacht iemand ons te verrassen met een leuk pakje. Het pakje was erg leuk, maar we moesten wel 21 euro porto betalen. Bij dat soort bedragen hebben we liever niet dat mensen pakken hagelslag gaan opsturen.
Verder hadden we ook nog een ander dingetje. We zouden een pakje uit de VS krijgen met daarin wat spulletje met enige waarde. Dus dat lieten we half november maar naar de postzak van het ministerie sturen. Echter dit pakje is nooit in Peking aangekomen. Waar het verdwenen is weten we niet. Het enig wat we weten is dat het in de VS op de post is gegaan en dat het niet in Peking is aangekomen. Erg jammer.

Dit was het verhaal zoals we dat begin januari getypt hadden. Maar toen Gabrielle op 11 januari op kantoor kwam bleek tot onze verbazing het pakje toch nog aangekomen te zijn. Dat viel dus erg mee, hebben we mooi ten onrechte allerlei mensen van van alles en nog wat verdacht.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Verder heeft Jacob zich in december voor het eerst ook bezig gehouden met andere dingen dan Chinees leren en onze homepage onderhouden. Hij zit sinds november in de redactie van De Leeuw, het blad van de Nederlandse Vereniging in Peking (NVP). En verder is hij voor het eerst in zijn leven gaan voetballen. Niet bij een echte vereniging, maar bij een groepje andere mannen (vrijwel allemaal Nederlanders) die ergens een zaaltje huren. Afhankelijk van het aantal mensen dat er op komt dagen worden er teams gemaakt en een uur redelijk fanatiek gevoetbald. Na afloop wordt er meestal nog een biertje gedronken in de bar van het Lido (een redelijk bekend hotel). En daar hoef je je als man niet te vervelen . . . .
Het weer in december is ons meegevallen. 's Nachts vroor het regelmatig meer dan 10 graden, maar overdag lag de temperatuur meestal rond het vriespunt. Afhankelijk van de wind en de zon was het best te doen, koud of erg koud. Meestal was het overdag best te doen.

In de week voor kerst zijn we met de tickets die we jaarlijks krijgen naar Nederland gevolgen. Begin januari zijn we weer terug gevlogen. Dit was vooral een weerzien met vrienden en familie. Hierdoor voelde het niet als een vakantie, maar was het zeker niet minder leuk.
Wat erg mee viel was de drukte, we wisten de weg en je had soms mooie heldere luchten. Wat tegen viel was dat het erg laat licht werd en dat er dagen waren waarop het helemaal niet licht werd. Maar gelukkig, toen we weer in Peking aankwamen scheen daar de zon.

Ook deze maand zijn we een paar keer op stap geweest. Zo hebben we in het zuiden westen van Peking de Stone Flower Cave bezocht en hebben we onder leiding van onze Hopman het laatste stuk van de GR 563 in België gelopen.