Oktober 2005, een maand uit ons leven in Peking
Gabrielle is begin oktober op bezoek geweest bij de Reuze Panda
Gabrielle is begin oktober op bezoek geweest bij de Reuze Panda
Deze oktober was voor ons een mooie maand. Gabrielle had de grote drukte van het werk in september achter de rug en het was de hele maand dusdanig weer dat je prima naar buiten kon. Dat hebben we dan ook uitgebreid gedaan. Dit is terug te zien in het overzicht met uitstapjes waaraan we verhalen over het Plein van de Hemelse Vrede, een middagje maïsoogst, de Ming Tombes, het Xiaoxihu Circuit en onze derde wandeling over de Chinese muur aan hebben toegevoegd.

Dat de lijst zo lang is komt omdat begin oktober veel Chinezen vakantie hebben. Tijdens die vakantie is de Nederlandse ambassade ook gesloten en dus heeft Gabrielle dan ook vakantie.
De eerste paar dagen hebben we gebruikt om bij te komen van de drukte in september of de jetlag van de vlucht uit New York, Jacob is eind september op bezoek geweest bij zijn broer die vlakbij New York woont. Met name de tweede helft van de week hebben we gebruikt voor enkele uitstapjes. Aan het eind van de maand hebben we een paar leuke wandelingen gemaakt.

Aan ander hoogtepunt was natuurlijk het bezoek van Prins Willem Alexander aan China. Voor Gabrielle betekende dit vooral werk en voor Jacob een receptie op de ambassade. Maar het geeft ook wel een beetje een idee van wat zo'n man nu doet de hele tijd. En laten we eerlijk zijn, wij zouden voor geen geld willen ruilen. De hele dag handjes schudden en van hot naar her gesleurd worden, dat lijkt ons niet echt tof.
Verder vonden we hem vooral groter (langer) dan verwacht, hij is best groot. En hij is komt ook erg aardig over. Wat dat betreft kunnen wij ons best voorstellen dat hij uitkijkt naar de Olympische Spelen en het bijbehorende Holland Heineken Huis.

Eind oktober hadden we ons eerste bezoek in ons nieuwe huis. Toen Hans & Edine er in juni waren was het nog een beetje behelpen, maar dat is nu helemaal over. Cindy & Harry waren eerst een aantal weken in het zuiden geweest en kwamen op weg naar huis een paar dagen gezellig bij ons langs. Vooral voor Jacob betekende dit nogal wat, want Cindy & Harry zijn allebei net zo eigenwijs als hij en houden ook niet op met praten. Oftewel er werd weer hevig gediscussieerd over van alles en nog wat.

Bij voorbeeld over of Chinezen nu geldwolven / afzetters zijn of niet. Jacob vond dat wel meevallen en verdedigde dit standpunt met de stelling dat Chinezen gewoon geld willen verdienen en slim genoeg zijn om als ze iets willen verkopen daar veel geld voor te vragen. Het is dat aan de koper om te beslissen hoeveel hij er voor wil betalen.
Maar inmiddels twijfelt Jacob toch wel een beetje aan zijn standpunt. Begin oktober hebben we namelijk een nieuwe printer gekocht en voor alle aankopen boven de 800 RMB kunnen we de BTW terug krijgen. Toen Gabrielle de bon van de printer inleverde bleek dit echter een verkeerde bon te zijn. Dus ging Jacob naar de winkel om een goede bon te vragen. Ja, dat kon wel, maar dat kostte 200 RMB. En de twee meisjes die dat zeiden deden daar zo serieus over dat Jacob dacht dat het een soort standaard opslag was. Maar hij wilde niet betalen. Dus dat zei hij en hielp vijf minuten voet bij stuk. Maar ja, het werd ook duidelijk dat er zonder te betalen geen bon zou komen die ons iets van 600 RMB zou gaan opleveren. Dus ja, dan moet je wat. Dus zegt Jacob, oké ik wil wel 100 RMB betalen. Tot zijn eigen verbazing bleek er over het bedrag te onderhandelen. En nadat de meisjes eerst nog 150 RMB vragen komt er uiteindelijk voor 100 RMB een bon. Shit denkt Jacob, dan had ook wel voor 50 RMB gekund.

En dan onze schoonmaakster. Wij betalen haar ongeveer 15 RMB per uur en na drie maanden wil ze opslag, ze wil 18 RMB per uur. De argumenten hiervoor zijn vooral dat wij het grootste huis van de flat zouden hebben, het makkelijk zouden kunnen betalen, etc.
Toen Jacob dit hoorde zei hij dat hij het zou overleggen met Gabrielle, maar dacht, ben je nu helemaal gek geworden. En dat is ze. Want inmiddels heeft Gabrielle eens even op de ambassade geïnformeerd naar wat ayi's (zoals deze dames in China genoemd worden) zoal verdienen. Dat blijkt dus ergens tussen de 1.300 en 2.000 RMB per maand te zijn bij een volledige werkweek. Oftewel, met de 900 RMB voor drie middagen die wij betalen is ze misschien wel de best betaalde ayi van de ambassade. Helaas geen loonsverhoging dus.

Maar het kan ook anders. Onze fietsenmaker die in mei al eens wat gratis reparaties had uitgevoerd heeft zich nu weer van zijn beste kant laten zien. Jacob had de ketting van zijn Gazelle stuk, twee schakeltjes waren voor de helft gebroken. Vraag niet hoe dat kan, maar het zorgt er wel voor dat je ketting iedere keer ontspoort. Dus moest er een nieuwe ketting komen.
Dus Jacob naar de fietsenmaker en daar een nieuwe ketting gekocht. Thuis bleek deze ketting echter niet goed te passen, dus hij weer terug (en deze keer wel de oude ketting meegenomen). Na wat kijken en doen kwam men met een andere ketting welke zonder extra kosten werden geruild met de vorige ketting. Zo zie je maar, het kan ook goed gaan.
Overigens moesten we pas een nieuwe binnenband hebben (28 inch) en die zijn (voor zo ver wij hebben gezocht) hier dus niet te krijgen. Alle Chinese fietsen hebben namelijk 26 inch wielen. Dus die binnenband heeft Hans voor ons op de post gedaan, nog bedankt Hans ! !

Uitzicht op Peking
Uitzicht op Peking, klik op de foto voor een vergroting

Het voordeel van bezoek hebben is dat je zelf ook nog eens ergens komt. Zeker als dat bezoek bijzondere interesses, zoals Harrie, heeft. Harrie is namelijk helemaal gek van treinen. Dus nu weten wij waar het spoorwegmuseum van Peking is.
Verder wist Harrie dat er in China nog zo'n 1.000 stoomlocomotieven zouden rijden. Deze maand zou de laatste stoomlocomotief die nog ene reguliere verbinding onderhoudt vervangen worden. Dat was ergens in het noorden, maar te ver voor Harrie & Cindy om snel nog even naar toe te gaan. Maar Harrie is niet voor één gat te vangen.
Er moesten in Peking namelijk ook nog ergens stoomlocomotieven rijden die gebruikt zouden worden voor rangeer werkzaamheden. Harrie had op internet een kaartje gevonden, dus wij op zoek.
Het moest ergens in het zuid-westen zijn. Het blijkt dat daar erg veel fabrieken staan. Volgens ons hebben er nog veel meer gestaan, maar een groot deel lijkt gesloopt. Op de braakliggende terreinen die dat oplevert hebben we voor het eerst in Peking het soort hutjes gezien dat je in sloppenwijken ziet.
Na wat zoeken en heen en weer rijden stuurt Harrie ons een klein straatje in. En waarachtig aan het eind van die straat rijdt een stoomlocomotief. Harrie zo blij als een kind. Vlug de auto uit en foto's maken. Er blijken twee stoomlocomotieven bezigt te zijn met het rangeren van nieuwe goederenwagons die in de bijbehorende fabriek zijn gemaakt.

Na dit succes rijden we nog een stukje de bergen in. Daar komen we om een plekje met een erg mooi uitzicht op de stad. Als we uitstappen om een paar foto's te nemen denken we dat we op een vuilnisbuilt zitten, wat een stank.
Maar ja, je moet er wel wat voor over hebben om mooie foto's te maken. Maar daarna gaan we snel de auto weer in. Ondanks dat we maar net aan de andere kant van de stad zitten doen we er aan het eind van de middag toch meer dan anderhalf uur over om thuis te komen.

Op sommige plaatsen groeien wel erg rare planten
Op sommige plaatsen groeien wel erg rare planten

Voor meer foto's (29 stuks) van reuze panda's, Peking, beren, stoomlocomotieven, etc. klik je hier.