November 2004, we mogen ons huis niet in
Wat begon als een normale werk- en studiedag, eindigde als een bizarre dag waarop onze buurt in het brandpunt van wereldwijde media-aandacht had gestaan. Jacob had tijdens het ontbijt al iets op de radio gehoord, maar had zich niet beseft dat ook wij er mee te maken zouden krijgen: de politie had tevergeefs een inval gedaan in een huis in een straat in Den Haag waar terroristen zouden moeten zitten. Die straat bleek dus een straat twee straten achter ons te zijn.
Toen Jacob de poortdeur opende was het drukker dan normaal op straat: een aantal buren stond met elkaar te praten en de kruising die aan ons huis grenst werd afgezet door de politie/ME. We namen afscheid van elkaar in de verwachting dat 's avonds alles weer normaal zou zijn. Zo fietste Jacob naar zijn werk en kroop Gabrielle achter de computer omdat er twee stukken moesten worden geschreven voor de studie.
Maar al snel werd Gabrielle daarin onderbroken door telefoontjes van familie en vrienden die informeerden hoe het er mee stond. De buurt was inderdaad afgesloten (je mocht er wel uit, maar niet meer in) en wij zaten net op de grens, er reden ME-busjes door de straten en ook op tv werd de nodige aandacht aan het geheel besteed. De politie had zich na de mislukte invalpoging teruggetrokken en beraadde zich over nieuwe acties.

Kaartje van het Laakkwartier
Langzaam werd het stiller en stiller in de buurt, mensen (veelal moeders met kinderen) trokken met weekendtassen de buurt uit, aan de overkant van het riviertje de Laak (vrij gebied) trokken groepen mensen en cameraploegen langs op zoek naar glimp van het hele gebeuren. Het voelde net als in de dierentuin, alleen waren wij nu degene die achter de tralies zaten. Zo tikten de uren verder totdat de spanning in de loop van de middag merkbaar steeg: er kwam een helikopter in de lucht die boven de Antheunisstraat bleef hangen. Ook werd er regelmatig door de tv-zenders live overgeschakeld naar het Lorentzplein en Jonckbloetplein. Vreemd om je eigen buurt zo op tv te zien. De tv was trouwens, naast het internet, de enige informatiebron voor de laatste stand van zaken.
Opeens hoorde Gabrielle drie maal een doffe knal. Dit waren, zo bleek later, schoten die de politie afvuurde tijdens het invallen van de pand. Binnen minder dan 30 minuten was het allemaal afgelopen en verdween Laak uit het nieuws. Maar het was helemaal niet duidelijk wanneer de buurt weer zou worden vrijgegeven.

Jacob zat om 19.30 uur nog op kantoor, in de hoop dat hij snel weer naar huis kon. Om 18.00 uur was hij nog gebeld door een vriendin die vertelde dat alles afgelopen was en hij weer naar huis mocht. Dit ging echter niet zo snel als gehoopt. Toen hij bij het bruggetje over de laak kwam, op minder dan 100 meter van ons huis, werd hij tegengehouden door twee ME'ers. Er was geen doorkomen aan. Zijn collega/kamergenoot had al gezegd dat Jacob eventueel wel bij hem mocht komen slapen. Maar ja, zonder lenzevloeistof, tandenbortsle etc. is dat ook zo wat.
Maar Jacob had een list verzonnen. Hij zei tegen de ME'ers dat Gabrielle nog thuis was, en vroeg of zij eventueel wat spullen mocht brengen. Ja dat mocht, en zij mocht dan ook weer terug naar huis. Kijk dat biedt mogelijkheden.
Om 20.15 belde Jacob mobiel naar Gabrielle met de mededeling dat hij aan de andere kant van het bruggetje over de Laak stond en dat hij toestemming had gekregen dat Gabrielle een plastic zak met slaapspullen zou brengen. Dus zo gebeurde het dat Gabrielle onder het toeziend oog van twee ME-ers een plastic zak aan Jacob gaf. Hiuerbij waren we alleen gescheiden door een afzetlint. Vervolgens mocht Gabrielle weer naar huis en moest Jacob asiel gaan zoeken in Voorburg.
Op de terugweg naar huis werd Gabrielle nog aangehouden door een andere ploeg ME-ers die vroegen waarom ze op straat was. Na wat heen en weer gepraat mocht ze gelukkig naar huis. Zo sliepen we apart: Jacob bij een collega in Voorburg en Gabrielle in de meest veilige buurt van Nederland van dat moment: het Laakkwartier!

In de loop van de volgende ochtend mochten de buurtbewoners weer terugkeren naar hun huizen. Op weg naar haar werk besefte Gabrielle pas wat voor een bizarre toestand het was geweest. Overal stonden dranghekken en politie/ME. Het duurde zeker twee dagen voor ze geen knikkende knietjes meer had.....

Enkele artikelen uit de Haagse Courant: